maandag 30 juni 2014

Interactie op weblogs

Af en toe kom je ze tegen, echt negatieve reacties op blogjes. Vorige week schreef een medeblogster dat zij regelmatig zeer negatieve reacties krijgt op haar weblog. En inderdaad, tussen de reacties stond (alweer) iets heel naars. Deze medeblogster heeft ervoor gekozen om de reacties wel te plaatsen, maar dat heeft tot gevolg dat iedereen het ook maar kan lezen.

Ook bij de Achterbergen komen wel eens negatieve of nare reacties. Ooit trapte ik iemand verschrikkelijk op haar tenen met een blogje over de sfeer in huis. Dat bleek uit haar zeer negatieve reactie, waarin zij zich duidelijk persoonlijk aangesproken voelde, terwijl dat helemaal niet de bedoeling was geweest. Ik besloot om haar reactie niet te plaatsen, waarop zij mij boos schreef dat ze voortaan van mijn blog weg zou blijven. Mensen die censuur plegen, zo was zij van mening, verdienen het niet om een openbaar weblog te hebben.

Ik zie het blog toch als een deel van ons huishouden. Wat ik daar wel en niet in toelaat, heeft effect. Ik wil graag dat het geen nare gevoelens achterlaat bij mensen die komen lezen. Ook in de reacties niet. Mensen die maar blijven doorzeuren, wijs ik daarom liever de deur. Zoals vanmorgen, toen ik wederom een reactie aantrof van een anoniem persoon die bleef volhouden dat 1 of 2 euro veel te veel was voor een kant en klaar loomband armbandje.

De boodschap die ik daarmee af wil geven, is dat het geen zin heeft om door te gaan in negativiteit. Eerlijk je mening geven is iets anders, daar heb ik soms zelfs mijn eigen mening door laten bijsturen, zoals in het blogje over inentingen.

Ga dus vooral door met reageren, maar bedenk dat ronduit negatieve en zeurderige reacties niet zullen worden geplaatst...!

vrijdag 27 juni 2014

Per dozijn goedkoper

Een geweldig boek dat ik ooit heb gekocht en nu opnieuw aan het lezen ben. Voor grote-gezinsmanagers wellicht een bron van inspiratie, in elk geval van humor, maar voor zover ik weet alleen in het Engels verkrijgbaar.

Over een gezin met 12 kinderen dat honderd jaar geleden ook al een bezienswaardigheid was, geschreven door een dochter en een zoon van dit gezin. Het beroep van vader Gilbreth was adviseur bij bedrijven op elk denkbeeldig terrein, om processen efficiënter te maken. Dit deed hij thuis ook, hilarisch om te lezen, en, inderdaad, inspirerend.

Er is ook een film van, ik heb hem één keer gezien en het is ontzettend weggezakt, maar ik heb wel het vermoeden dat boek en film toch twee heel verschillende verhalen zijn.

Een boek om te hebben voor iedereen die geniet van z'n grote gezin!

woensdag 25 juni 2014

Pizzabrood

Een tijdje geleden bakten de Achterbergen pizzabrood. Eerlijk gezegd viel de smaak mijzelf een beetje tegen, misschien omdat ik niet erg veel van koude pizza houd. Het zal een stuk schelen om het zo uit de oven te eten, zoals in het oorspronkelijke recept ook de bedoeling was.

Verder is het gewoon leuk om een keer te doen, met je eigen favoriete pizzabroodvulling.

Maak brooddeeg zoals je gewend bent, en doe er flink wat fijngesneden vulling door (hier ben je lang mee bezig): salami, ui, zongedroogde tomaat, olijven, paprika etc.). Na het rijzen het deeg uitduwen of -rollen op een met bloem besprenkeld werkvlak, en bestrooien met grof geraspte (mozzarella)kaas. Rol de deeglap op, leg hem in de broodvorm en laat nog een poosje narijzen. Bak bij 200 graden tot het gaar is, afhankelijk van het formaat brood.

Omdat dit geen blijvertje is bij ons thuis, zet ik er verder geen hoeveelheden bij. Wil je een houvast, dan hoop ik dat je voldoende Engels begrijpt om het bovengenoemde recept te vertalen. Voor niet-kneden brood gewoon wat meer vocht toevoegen tot het eruitziet als niet-kneden deeg, en op de gebruikelijke manier laten rijzen en verwerken.

maandag 23 juni 2014

Andere tijden

Bij de Achterbergen zijn andere tijden aangebroken. Dat komt met name tot uiting in het bloggen helaas... Laat mij het even uitleggen: sinds het jongste Achterbergje naar school gaat, is er voor mij tijd vrijgekomen om een bijverdienste te zoeken. Het leek er sterk op dat dit via het patroontekenen zou gaan, op die manier kon ik dat gedeelte heerlijk verder uitbouwen, erover schrijven, etcetera etcetera. In plaats daarvan kwam er ineens, zomaar, werk voor mij te doen in ons eigen kantoortje, met mijn eigen echtgenoot als werkgever.

Waar vind je nou zo'n baan? Aan huis (niet in huis, dat is toch nog een verschil), op super-relaxte tijden, en alleen maar als het uitkomt, anders is het ook goed. Het grote voordeel - dat zal iedereen snappen - is dat we elkaar nu wat meer zien, en dat ik op deze manier echt kan helpen. Het uurloon is - dat zal ook iedereen snappen - hoger dan wat ik ooit met patroontekenen zou kunnen krijgen. Het zou dus dwaas zijn om aan mijn eigen plannen koste wat kost vast te willen houden.

Nadeel is dat er gewoon veel minder tijd overblijft voor het weblog. Niet dat het op slot gaat, maar ik zal het vanaf nu meer gaan bijhouden als ik een recept te delen heb, of toch nog - uit de spaarzame uurtjes gedestilleerde - naaitips. Wat ik wel hoop trouwens.

Dus... geen einde verhaal, wel andere tijden!

vrijdag 20 juni 2014

Loomarmbandjes

Leuke rage he, die gekleurde armbandjes van elastiekjes! Zelfs dieren heb ik er al van gezien, zoals een cobra (vindt een van de Achterbergjes ontzettend mooi). De Achterbergen heb ik tot nu toe nog niet weten te interesseren voor deze tak van knutselsport, maar een bevriend gezin is zelfs een website begonnen waar ze hun zelfgemaakte armbandjes verkopen.

Als je dus niet zelf zo'n mooi bandje wilt maken, maar wel een wilt hebben  (of twee, of drie), neem dan snel een kijkje op www.loombandsarmbanden.nl. Ze zijn niet duur!

woensdag 18 juni 2014

Een afgeleide van de wet van Murphy

De wet van Murphy duikt bij de Achterbergen gelukkig niet vaak op. Ken je hem? "If anything can go wrong, it will". Nou, zo erg is het niet.

Een andere wet lijkt zich wel te doen gelden: "Als je het ergens over hebt, is het over". Bijvoorbeeld: je hebt ergens pijn en na een aantal weken ga je toch maar naar de huisarts. Alwaar het over blijkt te zijn. Klinkt raar, maar zo ongeveer is het toch echt een paar keer gegaan.

Of je vertelt iemand dat jij of een van je kinderen ergens door geholpen bent. Prompt gaat het weer anders. Daar hebben de Achterbergen ook ervaring mee.

Gisteren schreef ik een opgelucht blogje over een middel tegen hooikoorts: Scutellariae. Ik had het blogje nog niet zo lang gepubliceerd, of daar kwam me toch een hooikoorts-aanval opzetten! Zie je wel, dacht ik nog, ik had er niet over moeten schrijven. Zul je altijd zien dat het toch niet is wat je had gezegd dat het was. Het was wel mooi een gelegenheid om uit te proberen of een dubbele dosering beter helpt. Een tweede capsule ging erin, maar dat leek niet veel te helpen. Tot ik me herinnerde dat je dit middel bij een maaltijd, dus met een volle maag, moet innemen. Dus ging er een derde capsule in. En dat hielp eindelijk wel.

Vanmorgen was het alweer bar en boos. De eerste capsule werd al snel gevolgd door een tweede, voor de zekerheid met een handvol rozijnen erbij. En gelukkig, het werd weer wat rustiger.

Twee mensen tipten in de reacties na het vorige blogje over een ander geneesmiddel: Aerius, of een goedkopere variant daarvan (als er maar desloratadine in zit). Mochten de Scutellariae-capsules toch niet bevredigend blijken, dan ga ik hiervoor maar weer naar de huisarts. Ook al moet ik het zelf betalen...

dinsdag 17 juni 2014

Over hooikoorts en remedies


Hooikoorts is maar een raar iets. De huisarts testte mij zo'n dertig jaar geleden op allergieën en vertelde mij dat ik in principe hooikoorts had, maar dat dit lag aan de combinatie van pollen in de lucht. Gelukkig maar, ik had er de eerstvolgende 16 jaar geen last van. Totdat we verhuisden en ik zó sterk reageerde op alles wat groeit en bloeit in onze woonomgeving, dat ik er gewoon ziek van werd.

In die tijd was ik ofwel zwanger of ik kon niet met zekerheid zeggen dat het niet zo was, dus kreeg ik van de huisarts een middel dat tijdens zwangerschap mag worden gegeven: Tavegil. Het werkte als een trein: in plaats van twee tabletjes per dag gebruikte ik één tabletje per twee dagen, en dat ging echt prima! Behalve dan dat je van die tabletjes ongelooflijk moe wordt: licht in je hoofd en ontzettend slaperig. Niet echt handig dus.

Na een paar jaar ontdekte ik de bioresonantie, daar heb ik al eerder over geschreven. Voor mij bleek deze methode wat hooikoorts betreft niet afdoende te helpen, en op die manier is het wel een heel kostbare en tijdrovende remedie. (Hoewel ik het nog een keer preventief zou kunnen proberen, dus vóór het hooikoortsseizoen, maar ik gun mezelf daar de tijd en het geld niet voor, je bent toch gauw een keer of vijf een halve dag weg.)

Toen de hooikoorts toch maar steeds bleef terugkomen, werd het tijd om weer naar de huisarts te gaan. Inmiddels was ik niet meer zwanger, dus dacht ik dat hij wel een middel kon voorschrijven dat net zo goed hielp als de Tavegil, maar zonder de slaperigheid als bijwerking. Viel dat even tegen! Het enige dat hij mocht voorschrijven vanwege afspraken met de verzekeringsmaatschappijen was het middel Levocetirizine. Dat hielp bij mij niet voldoende, dus kreeg ik er oogdruppels bij. Van die druppels die je in elk oog moet zien te mikken - wel eens geprobeerd? Op zich hielp het wel, maar toch niet echt prettig. En toen ik dit jaar opnieuw belde voor de tabletten, kreeg ik ze van een ander merk (zelfde verzekeringsverhaal) en leek het er wel heel sterk op dat deze nog minder goed werkten. Een noodsprong naar de huisarts leverde me toch  nog een doosje Tavegil op. Alleen bleek dat inmiddels (zelfde verzekeringsverhaal) vervangen te zijn door een ander merk en heette het Tavegyl, ik werd er ontzettend slaperig van en het hielp naar mijn idee ook minder goed.

Tijd voor drastische maatregelen. als je je zó naar voelt, dan heb je er wel wat voor over. Een tijd geleden raadde iemand mij al het plantaardige middel Scutellariae aan, en op internet kwam ik een verhaal van iemand tegen die daar ook enorm door geholpen was. Dus stapte ik in de auto en ging acuut een doosje van deze capsules halen. Nadeel is uiteraard dat ze veel duurder zijn dan de Cetirizine-tabletten (waarvan ik zelfs doosjes bij de Aldi zag liggen voor 1 euro per 30 stuks): 50 capsules kosten iets meer dan 17 euro.

Het wonder geschiedde: dit middel maakt bij mij waar wat ze ervan zeggen: dat het werkt als antihistamine: dus het onderdrukt de allergische reacties. Enig geGoogle levert de prettige wetenschap dat je ook wel meer dan één capsule per dag mag hebben (tot 6), en dat zou ik nog wel een keer kunnen uitproberen, want deze ene capsule brengt me vrij rustig de hele dag door, maar 's nachts komt het toch alweer opzetten, en de volgende ochtend heb ik een flinke loopneus en niesbuien. Wat dan weer snel afneemt na het slikken van de capsule.

Dus: alleszins een aanrader voor wie ook niet meer weet waar hij het zoeken moet!

NB Voordat je direct ook naar de winkel rijdt, lees dan eerst mijn nogal relativerende blogje dat hierna komt.... Dit middel bleek bij mij een dag of vier supergoed te helpen, waarna ik met beide benen keihard op de grond landde en ik opnieuw terug leek bij af.

maandag 16 juni 2014

Vaderdagcadeau

De juffen van groep 1/2 hebben hun inspiratie dit jaar van heel ver moeten halen. De hilariteit was bij het uitpakken ongeëvenaard groot. Vader Achterberg is dit jaar door de lagere-school-Achterbergjes verrast - niet alleen met twee zelfgemaakte notitieblokjes met potlood - maar ook met een wc-rol:


vrijdag 13 juni 2014

Als er eenmaal één stap is gezet...

dan is het veel makkelijker om de volgende stappen te zetten! Dat blijkt maar weer in de Achterbergse tuin. Een paar jaar heeft echt alles stilgelegen - behalve het voetbalveldje, dat toch het grootste deel van de tuin beslaat, dat werd uiteraard goed gemaaid - door verschillende oorzaken: te weinig mankracht door last van de rug, te weinig financiële middelen en te weinig energie. Aan sommige dingen kun je niet zoveel doen, maar de energie is toch wel wat meer op voorraad tegenwoordig.

Dus toog ik aan het werk in de tuin. De eerste stap werd gezet, en als vanzelf volgden vele vervolgstappen. Manmoedig vulde ik kruiwagen na kruiwagen met onkruid, waarna alles in de aanhanger werd opgestapeld. Een stuk van het pad kwam weer tevoorschijn, de Achterbergjes werden ook te hooi en te gras ingeschakeld. Heerlijk vind ik het, werken in de tuin! Twee dagen lang kon ik mijn plezier niet op, totdat...

Op een of andere manier zegt mijn lichaam niet op tijd dat ik ermee moet stoppen. Of ik herken de signalen niet. Gisteren liet het toch echt merken dat ik de twee dagen daarvoor veel te veel had gedaan. Hoofdpijn, en een hooikoorts-aanval die zich door geen enkel medicijn liet bedwingen. Zodat ik à la minute op zoek ging naar een alternatief voor de pillen die niet helpen, en toch maar extra vroeg ging slapen.

Nu gaat het wel weer een beetje. Ik hoop dat het niet erg is als ik een half uurtje verder ga in de tuin (er is nog wel voor 80 uur werk te doen)... of een heel uurtje misschien? Wat de medicijnen betreft: op dit moment ben ik begonnen met het natuurlijke middel Scuttelariae, wat me van twee kanten is aanbevolen. In de kast ligt nog Levocetirizine (wat maar af en toe iets lijkt te doen en daarnaast ook nog oogdruppels nodig heeft, en dan nog blijf ik zakdoekjes nodig hebben - helaas is dat het enige middel dat de huisarts voor mag schrijven door de afspraken met de verzekeringen) en een doosje Tavegyl (waar ik goede ervaringen mee heb, maar je wordt er wel hondsmoe van, en op een of andere manier lijkt het nu ook niet meer zo goed te werken). Diep in mijn achterhoofd zit nog een andere uitweg: terug naar de bioresonantie-specialist. Dat helpt ontzettend goed, maar kost bergen geld en het blijkt dat het maar voor één of twee seizoenen helpt, daarna komt het toch weer terug.

We zien het wel!

woensdag 11 juni 2014

Kleur in de tuin

Wie de Achterbergen een beetje kent, weet dat er veel gebeurt, maar weinig tuin-werk. Dat is niet zo handig als je een grote tuin hebt, het onkruid was overal hoog opgeschoten om het wel redelijk goed onderhouden voetbalveldje heen. Omdat het gisteren zulk mooi weer was, vond ik het totaal niet erg om mijn dagje doorbuffelen buiten door te brengen. Totdat het begon te regen, maar goed: er is best wat gebeurd. Het begin is er, een gevleugelde uitdrukking bij ons thuis.

Omdat het tuinwerk al zo lang stilligt (om verschillende redenen) zijn er bijna geen kleuren meer in de tuin, behalve alle soorten groen natuurlijk. Een van de bloemen die we nog wel over hebben, is deze papaversoort, ooit overgewaaid van een tuin uit de buurt. Elke bloem bloeit slechts één dag, daarna wordt zo'n mooi bolletje gevormd, als het zaad daarin klaar is, zit het los en heb je een soort rammelaartjes. Er komen ook gaatjes in de bolletjes, als je de natuur een handje wilt helpen en volgend jaar weer zulke bloemen wilt hebben, kun je al zwaaiend en rammelend met die zaadbolletjes een wandeling door je tuin maken. Maar de wind doet in feite ook al hetzelfde, in elk geval schieten de bloemen overal uit de grond.

Helemaal niet erg, ze zijn zo mooi!

dinsdag 10 juni 2014

Druk dagje

De Achterbergen zijn een heerlijk (Pinkster)weekend lang weggeweest en vandaag vliegen ze bijna allemaal weer uit. Drie jonge Achterbergjes gaan op schoolreisje, zijn dus een lange schooldag weg, een ander heeft kamp en komt helemaal niet thuis. Heer des huizes is voor de verandering een dag eropuit (meestal werkt hij in het kantoor aan huis), dus je zou zeggen dat ik het rijk voor me alleen heb, samen met een zoon die deze week wel vrijj heeft, maar zich opperbest kan vermaken. Niets is minder waar.

Een grote berg was ligt ongeduldig op mij te wachten, en er is een afwas. Het onkruid om het huis groeit overal waar het maar kan, en zo kan ik wel even doorgaan.

Aan de bak dus! Heerlijk doorwerken, dat kan niet zo vaak!

donderdag 5 juni 2014

Kampioen Achterberg

Er is een kampioen in het gezin Achterberg. Tot vanmorgen had niemand nog enig idee dat hij het in zich had, maar nu weten we het.

Gisteren kreeg hij een briefje mee naar huis: we gaan polsstokspringen! Kom op de fiets naar school, want we gaan samen fietsen. Neem ook extra kleding mee voor het geval je in het water valt. Nou, een natte dag zou het sowieso wel worden, want het regende toch vanmorgen!

Toen meneer uit school kwam, had hij nog steeds dezelfde kleren aan als vanmorgen. Droog. Wat bleek? Ten eerste waren ze toch met de auto gegaan - vier inderhaast opgetrommelde moeders zorgden ervoor dat de klas inclusief juf droog op de polsstokspringplek arriveerde - en ten tweede was hij een van de vier kinderen die droog aan de overkant zijn beland.

Wat nóg beter is: hij bleek de allerverste sprong te hebben gemaakt! Dat had ik wel willen zien!

woensdag 4 juni 2014

Grote opruiming en opening Achterbergse marktplaats

Zoals elk gezin, hebben de Achterbergen af en toe grote opruiming. Zo is een van de Achterbergen zo langzamerhand te groot geworden voor de Lego en aanverwant speelgoed, dat zorgvuldig, met doos en al, op zijn kamer bewaard is. Omdat ik vind dat er in de rest van het Achterbergse huis al te veel Lego (en aanverwante zaken) aanwezig is, hebben we bedacht dat dit bij uitstek geschikt is om aan anderen te verkopen. En dat zetten we niet op de 'echte' marktplaats, maar we maken gewoon ons eigen winkeltje hier op het blog. Eens kijken hoe dat gaat uitpakken!

Het Achterbergje in kwestie heeft in elk geval weer iets te doen: leren foto's maken, hoe zet ik de foto's op de computer, hoe bepaal ik een prijs, etc. etc. Wie weet werkt het aanstekelijk en bouwen we een bloeiend tweedehandswinkeltje op!

dinsdag 3 juni 2014

Snijhulp

Op dinsdag eten de Achterbergen meestal macaroni met worst en kaas door de saus. Vandaag had ik snijhulp.

Een van de dingen die je nóóit moet doen als je zo geniet van je snijdende kinderen, is een foto nemen. Zul je altijd zien dat een van de twee zich vlak daarna in zijn duim snijdt... (de wet van Murphy?)

Gelukkig was het een ondiep sneetje en hoeven we volgende week pas weer blokjes kaas en worst te snijden!