zaterdag 20 juli 2013

Achter de rug

En nu is de begrafenis van mijn moeder achter de rug. Het was een lange, intensieve, mooie en zelfs feestelijke dag. Helemaal in dezelfde sfeer als waarin wij als haar acht kinderen de laatste drie weken van haar leven voor haar hebben gezorgd.

Een paar stipjes uit de dag:
Wij als kinderen maakten samen de kist dicht - er waren acht schroeven.
Chris (5) beweerde bij hoog en bij laag dat hij sterk genoeg was om de kist te tillen.
De kleinkinderen mochten de bloemstukken dragen. Dat waren er nogal wat. Ik heb ze niet geteld, maar het was een bloemenweelde die paste bij de dankbare sfeer.
Dat deden de kleinkinderen ieder geheel op eigen wijze. De meesten ingetogen en rustig, Frank liep met een groot boeket over zijn schouder...
Op de begraafplaats speelden de kleinere kinderen tijdens het wachten op de kist met een kat, de bloemen even aan de kant gelegd. De begrafenismeneer (die daar meen ik stond vanuit de begraafplaats zelf) kon zijn gezicht niet in de plooi houden bij zoveel plezier.
Na de plechtigheid bleef ik als laatste bij het graf staan, samen met mijn oudste zoon, met wie ik toen mijn eerste echte tranen heb geplengd.
's Avonds hielden we - zoals bij onze gemeente gebruikelijk - een herinneringssamenkomst. De belangrijkste boodschap daarin was dat mijn moeder zich heeft laten omvormen door God, van iemand die altijd zwaarmoedig was tot een blij en dankbaar persoon, die iets heel anders om zich heen verspreidde. Waarvan haar sterfbed het hoogtepunt vormde.
De begrafenisondernemer, wiens taak er na de plechtigheid op zat, wilde graag blijven bij de herinneringssamenkomst, omdat hij het allemaal zo bijzonder vond. Zegt dat niet genoeg?

Moe, maar dankbaar, kwamen wij ruim na elf uur 's avonds weer thuis.

4 opmerkingen:

Sandra zei

Sterkte bij het rouwproces. Veel moed.

Jedidja zei

Waardevol verslag. Heel mooi ( klinkt een beetje raar sorry)

ari-atari zei

Beste Karien,
heel mooi, dat jullie dit zo hebben kunnen doen, en ook prachtig, zoals je schrijft over het omvormen van je Moeder. Bij God is alles mogelijk.
Ik wens jullie veel sterkte met de verwerking. Het feit, dat jullie ook zo kunnen lachen en dankbaar kunnen zijn, dat helpt daarbij zeker. Maar bovenal hoef je het niet alleen te doen!
lieve groet,
Arianne

julia zei

Ik ben een beetje laat maar we waren er even tussen uit . Wat een warm verslag ik wens je veel moed en kracht om door te gaan

Julia