maandag 31 oktober 2011

Vijftien kaarsjes

Vijftien kaarsjes op tafel - gelukkig is de zomertijd weer afgelopen zodat ze heerlijk tot hun recht komen.

Harry was zaterdag jarig, maar omdat we toen met de helft van het gezin de hele dag weg waren, hebben we het zondag gevierd. Met spaghetti (uiteraard, want het is Harry's verjaardag).

Te elfder ure bedachten we ook nog welk cadeau we hem konden geven: een scheerapparaat! Hè gelukkig, daar waren heel wat hoofdbrekens aan vooraf gegaan - ook meneer zelf wist niet waar het hem aan ontbrak. Misschien prettig, maar niet zo praktisch als je bijna jarig bent...

vrijdag 28 oktober 2011

28 oktober!

't Is genieten van Frank zo op de vroege ochtend. Dan heb ik hem een half uurtje helemaal voor mezelf en dan kan het bijvoorbeeld zo gaan:

Frank, nu hebben we alweer een week gehad na de herfstvakantie, wil je weten hoe lang het nog duurt tot de volgende vakantie?
    Ja hoor.
Maar eigenlijk gebeurt er nog heel veel voor die tijd. Harry is nog jarig, en Danny, en Bart. Het wordt ook nog sinterklaas, en papa en ik gaan nog naar Noorwegen. Eigenlijk hoeven we dus niet af te tellen tot de kerstvakantie.

En, even later zeg ik: eens even kijken, vandaag is het 28 december.

Zegt Frank heel droog: dan heb je wat gemist.

donderdag 27 oktober 2011

Kleine prinsjes worden groot


Het kleine Bartje is akelig snel op weg een echte Bart te worden. En dan houdt hij zich nog in ook. Hij doet niet zoals zijn grote broer Chris, die met 10 maanden al over de boxrand en uit bed klom. Nee hoor, hij heeft keurig gewacht tot hij zelf de twee spijlen uit zijn bed kon trekken (dat is ook de bedoeling hoor, dat die spijlen eruit kunnen). En dat was vandaag.













En nu kan hij zelf uit bed komen. En er zelf in klimmen.


Denk nou maar niet dat hij heel lief en schattig is. Nadat deze foto's genomen waren, ging ik naar beneden, maar Chris en Bart bleven boven. Fout, nooit doen! Het bleef wel heel erg rustig... Toen ik eindelijk ging kijken, lag de inhoud van de meeste commodelades over de vloer, de lades zelf waren eruit gehaald, de heren hadden erin gezeten ook want de bodems zaten los, en de hele voorraad luiers lag uit de verpakking (en dat waren er een heleboel), in het bed, onder het bed, in een mand, in de losse laden, etc. etc.

Ach, eigenlijk toch wel lief en schattig!

woensdag 26 oktober 2011

Beschuiten en bacteriën

Danny, wat wil je als ontbijt?
Ik heb zin in een rondje eten.

En dan moet ik maar begrijpen dat hij daarmee een beschuit of een rijstewafel bedoelt (en géén brood).


Filosofisch is hij ook:
Mam, voor God zijn de mensen als mieren.
En de mieren zijn voor God als bacteriën.

dinsdag 25 oktober 2011

Apple crumble

Dit recept wekt goede herinneringen aan mijn tijd in Engeland, lang geleden...

Kook een grove appelmoes en doe een lekkere laag in een vorm. Hoeveelheid naar eigen wens. Voor de kruimellaag doe je 150 g bloem en 75 g koude boter in een kom. Snijd de boter met twee messen in piepkleine stukjes, totdat er geen losse bloem meer te zien is. Doe er dan 125 gram suiker door (ja, dat was ik dus vergeten deze keer, vandaar dat de suiker er los bovenop ligt...) en strooi de kruimels over de appelmoes.

Zet de vorm 40 minuten (bij ons duurde het 50 minuten) in een oven van 200 graden, tot de korst een lekker kleurtje heeft.

Bij de Achterbergen zat er een klein potje met glutenvrije applecrumble in het midden (omdat we maar een klein oventje hebben paste het er niet naast). Zelfde recept, alleen andere hoeveelheid :-)

Zou ik nog bijna vergeten erbij te zetten dat dit toetje superlekker is met een bol vanille-ijs! Of, zoals ze volgens mij in Engeland doen, met custardsaus.

Afgelopen zondag hebben we Gido's uitgestelde verjaardag gevierd met tomatensoep, patat en spareribs, en dit toetje. Helemaal door Gido zelf bij elkaar gezocht. Hiep hiep hoera voor Gido, die alweer 12 is geworden!

maandag 24 oktober 2011

Het is alweer voorbij...

En toen waren alle Achterbergen behalve Jan weer bij elkaar. Thuis wel te verstaan. Met een hoop mooie herinneringen en een paar foto's.

Uiteindelijk was ik met de zes jongste zonen op Pagedal, toch nog een gevarieerd gezelschap als je naar de leeftijden kijkt. En als je naar de interesses kijkt ook. Zo ging Gido heerlijk voetballen en zwemmen met zijn vriendjes, Frank bleef liever in het huisje, ook als ik met de andere jochies iets ging ondernemen. Zonder computer (!), maar met een stapel tekenpapier (waar je ook leuk vliegtuigjes van kunt vouwen) en een bak met magneetjes (die we dus heeeel vaak door het hele huisje van de grond konden gaan zoeken). Erg leuk dus (en dat meen ik).


Mooi weer hadden we ook! Het regende geloof ik maar een halve dag. Vlak voor ons huisje was een speelplaatsje met een héérlijke schommel. Zo'n groot spinnenweb zeg maar. Groot genoeg voor een mama met twee kleine jongetjes. En dat schommelt lekker!


Gelukkig lagen er ook een stuk of drie schepjes.

Al met al een pittig weekje voor een alleenstaande moeder met zes ondernemende knaapjes, maar zeker de moeite waard!

vrijdag 14 oktober 2011

Herfstvakantie

Het is herfstvakantie bij de Achterbergen! En ik ga met zeven zoons vijf dagen naar Pagedal. Daar is zoveel te doen dat ik het niet kon maken om gewoon thuis te blijven, bij André die gewoon doorwerkt en bij Irene die ook gewoon door moet werken voor school.
Het wordt vast gaaf: adventure middag, kinderbioscoop, lasergame by night, lampionnen knutselen en optocht, voetbalwedstrijd, kinderbingo en een bakkerij. En ook nog een feestelijke samenkomst.

Hopelijk zijn de appels eindelijk rijp als we terug komen; op de foto zie je het niet goed, maar het boompje hangt nog best vol en ze willen er maar niet makkelijk afkomen, al is de smaak nu wel beter dan vorige week.

Allemaal een heel fijne herfstvakantie gewenst en tot daarna!

donderdag 13 oktober 2011

Een feestje!

Vandaag precies 20 jaar (en 2 dagen) geleden trouwden André en ik. Onwetend van alles wat er op ons pad zou komen, maar in het vaste vertrouwen dat het goed zou gaan.
Was het de mooiste dag van ons leven? Niks hoor, het leven is daarna alleen maar mooier geworden. Nog afgezien van alle Achterbergjes die er zijn gekomen, is het tussen André en mij ook mooier geworden. We zijn met elkaar vergroeid geraakt - inderdaad, net als die twee bomen op de foto. Is dat niet geweldig?

Wil je het geheim van een gelukkig huwelijk weten? Dat kan ik je wel vertellen, maar een goede vriendin van mij heeft dat ook al gedaan, kijk hier maar.

Van harte aanbevolen!

woensdag 12 oktober 2011

Parkeerplaats te huur

Die Achterbergen toch. Blijven ze maar zeuren over hun auto. Alsof er geen belangrijkere onderwerpen bestaan.

Sorry, we zullen er na vandaag over ophouden! Na vandaag hebben we de auto ook niet meer, want de oplapkosten waren toch nog hoger dan de waarde van de auto. En dat bracht ons ineens voor een nieuwe mogelijkheid: waarom niet gewoon weer proberen met slechts één 9-persoons auto? Net als voordat Bart geboren werd? We kunnen het allicht proberen toch?

Een klein rekensommetje maakte duidelijk dat we in dat geval ongeveer 10 euro per dag zouden besparen. En dat is best veel! Daar willen we best zo af en toe voor naar de lagere school fietsen. Ook wel als het regent. En dat zal alleen nodig zijn op dagen dat André met de auto weg moet voor zijn werk, en dat gebeurt wel, maar niet zo heel vaak.

De grote auto zetten we liever op de openbare parkeerplaats schuin aan de overkant, en daarom hebben we nu een lange, lege oprit, met ruimte voor twee auto's. Wie wil hem huren?

dinsdag 11 oktober 2011

De geschiedenis herhaalt zich




Gisteren is de mais weggehaald op het veld achter onze tuin.

















net als vorig jaar:


een klein verschil: nu zit het volgende Achterbergje bij papa op de arm!

maandag 10 oktober 2011

Kunnen wij het maken? Nou en of!?

De Achterbergen weten nu uit eigen ervaring dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Toch zijn we er niet echt ongelukkig van, zelfs geen schrik in de benen of zo. Ik denk dat dat komt omdat zo'n aanrijding is gebeurd voordat je er erg in hebt, in dit geval onmiddellijk gevolgd door het besef dat de schade is beperkt tot alleen je eigen auto.
Het grappige is dat het nog mee lijkt te vallen ook. De bumper ging vlak onder een dwarsliggende stalen balk door - die balk heeft onze motorkap opgekreukeld. Ik vermoed dat we hierdoor ook een soort 'zachte landing' hebben gehad.

Vandaag is de auto door een bergingsbedrijf opgehaald met een lepelwagen. Helaas wonen de Achterbergen bij een nogal hoog bruggetje, wat niet zo handig is met een bergingsauto met een sleepauto erachter. De oplossing was even onverwacht als simpel: André heeft de (kapotte) auto gewoon gestart en zelf over het bruggetje gereden...
Nu is hij bij onze eigen, vertrouwde dealer. Dat mocht van de verzekering, op voorwaarde dat we onze polis hierop met terugwerkende kracht aanpasten. En de schade lijkt mee te vallen! Of hij inderdaad 'nou en of' te repareren is, moeten we natuurlijk afwachten. We zijn benieuwd!

Heeft André dan voor niets alle extra's (handsfree-telefoon-systeem etc.) uit de auto gesloopt?

vrijdag 7 oktober 2011

Waarom dit gevoelige lesje toch mild is

Ten eerste: de inzittenden zijn ongedeerd (op een bloedneus na).
Ten tweede: het was vlak bij huis. André kon me met de grote auto naar huis slepen.
Ten derde: we hadden geen haast, zaten niet met een lastig peutertje in de auto, en we waren niet ergens heen onderweg (maar wel naar huis natuurlijk, maar daar wachten ze wel dat zijn ze wel gewend).
Ten vierde: de andere partij was een vrachtwagen, waarop stond: solid as a rock. En dat klopte, hij mankeerde hoogstwaarschijnlijk helemaal niets. Stel je voor dat het een oude Fiat Panda was geweest met een oude mevrouw achter het stuur...
Ten vijfde: de auto blijkt ook verzekerd te zijn tegen schade door eigen schuld (!)

Als al die mildheid er maar niet voor zorgt dat ik mijn lesje nu niet goed genoeg heb geleerd...
(En ik houd de Achterbergjes nota bene regelmatig voor dat bijna alle ongelukken gebeuren doordat mensen niet goed opletten - ai!)

donderdag 6 oktober 2011

Toetjes

De Achterbergen houden wel van een lekker toetje. Zo af en toe, eigenlijk veel te weinig, maken we daarbij gebruik van onze oude puddingvormen. Leuk he...

Vandaag hadden we een hoeveelheid melk die op moest (dat heb je als er een gezinslid langdurig buitenshuis verblijft en je de gewone hoeveelheid boodschappen haalt), en de custard was ook al over datum. Dus werd er een liter vanillepudding en een liter koffiepudding (gewoon een zakje oploskoffie door de custard) gemaakt, deze keer in de magnetron! Het grote voordeel van de magnetron is dat de melk er niet in aanbrandt, en je hoeft maar één keer alles door te roeren. De hoeveelheid leek wel een probleem - een liter per keer, en ik kon niet goed zien of het wel kookte. Toch is het helemaal goed gekomen - alles is alweer op!

woensdag 5 oktober 2011

Soms...

... heb ik gewoon geen inspiratie voor een blogje...

moet kunnen toch?

dinsdag 4 oktober 2011

Tip voor de fabrikant van Brise

Dag meneer of mevrouw de fabrikant van Brise,
Dank u wel voor het gratis exemplaar van uw nieuwe luchtverfrisser met bewegingsmelder. Het is heel slim van u om hem cadeau te doen bij de wekelijkse boodschappen van AH, want anders was ik inderdaad nooit op het idee gekomen om hem te kopen, ik ben niet zo dol op apparaatjes die batterijen nodig hebben.
Er moet me alleen wel iets van het hart, en dat is dat ik hem niet zo fris vind ruiken. Het luchtverfrissingsgeurtje dat u voor ogen had bij de fabricage, ruikt bij ons thuis ineens heel erg kunstmatig, echt zo'n fabrieksluchtje. Ik zal dan ook geen goeie zijn om voor u een reclamespotje te maken.

Mag ik u een tip geven? Probeer een samenwerkingsverband met een wasmiddelfabrikant. Of een wasverzachterfabrikant. Want weet u, dat ruikt toch zó lekker. Laatst was ik bij iemand en ik vond het daar zo lekker ruiken, dat ik op onderzoek uitging, samen met de bewoonster van het huis, waar die lucht vandaan kwam. Bleek het gewoon de was te zijn die hing te drogen...
Als u zover bent, wil ik best uw nieuwe product testen hoor! De Achterbergen zijn de beroerdsten niet.

Heel veel succes ermee!

maandag 3 oktober 2011

Keepen - of toch kiepen

De Achterbergen hebben een logé. Een logé met een rollator. En de Achterbergjes zijn er dol op. Zowel op de logé als op de rollator wel te verstaan. En het is geeneens familie van ons!

Het was vanmiddag Danny's beurt om op de rollator te zitten. Maar onze logé vond het toch eng en waarschuwde hem: 'pas op hoor, want hij kan ook kiepen. Weet je wel wat dat is, kiepen?'

En Danny, heel droog (maar dat weet hij niet): 'dat weet ik wel, dat is de bal tegenhouden in het doel'.