donderdag 30 juni 2011

Het echte afscheid

En dan was toch eindelijk de laatste schooldag van Frank op deze school aangebroken. Een hectische dag, waarop ook de verjaardag van de juf(fen) gevierd zou worden. En er was gym (waar ze met de bus heen gaan). En 's middags zouden ze met de hele klas in het zwembad(je) van een van de klasgenootjes zwemmen. Ik bereidde me dus voor op een telefoontje van school, om Frank te komen halen...

Maar dat was helemaal niet nodig! Hij voelde zich de gevierde schoolverlater. Iedereen was extra aardig voor hem, hij kreeg zelfs van diverse kinderen cadeautjes. Ook al was het soms niet precies wat hij had besteld, hij heeft ze toch grootmoedig bedankt.

Het cadeau van de foto was voor de juf. Zij heeft een aantal intensieve jaren gehad, en daar mag best iets tegenover staan, al is dat niet verplicht. We wisten welke kleur ze het mooist vindt, dus was het niet moeilijk om een leuk pakketje bij elkaar te shoppen.

Een beetje goodwill opbouwen bij de juf is trouwens nooit weg, volgend jaar heeft ze weer een Achterberg in de klas...

woensdag 29 juni 2011

Afscheid van de klas

Omdat de laatste weken van het schooljaar zo rommelig verlopen, mag Frank de helft van de tijd thuis Engels doen. Dat kan hij rustig in het kantoortje doen, zodat hij niet wordt afgeleid door de twee kleine Achterbergjes.
De dagen dat hij op school is, zijn zorgvuldig ingepland met activiteiten. De musical kijken bijvoorbeeld. Morgen viert de juf haar verjaardag, dus dat wordt een feestelijke dag. Frank wil daar graag bij zijn, en het wordt tegelijk zijn eigen laatste schooldag hier, dus hij mag ook trakteren.

Vandaag hebben we caramel gegoten voor de traktatie. Supermakkelijk om te doen. Gewoon een laag witte suiker in een pan, op heel laag vuur laten smelten en caramelliseren, en dan op bakpapier gieten. Letters, of krullen, of allebei. Niet te veel tegelijk in de pan, dan gaat het lastiger; wij deden het in twee keer. Frank zette er een briefje bij om Achterbergse snoepers af te schrikken, anders is het gevaar groot dat de traktatie de school niet haalt...

Reacties plaatsen met Google-account - of niet

De laatste tijd kan ik geen reacties plaatsen met mijn Google-account. Zijn er meer die daar last van hebben? Het programma blijft maar vragen om me aan te melden met het account, ook al heb ik dat tig keer gedaan. En dus wordt mijn reactie niet geplaatst...

Soms kun je ook een reactie plaatsen met naam en URL, dat gaat dan weer wel, maar dat kan niet in alle gevallen. Ligt denk ik aan de instellingen van het desbetreffende blog.
Als ik erg graag een reactie wil geven en er staat ergens een e-mailadres, dan doe ik het ook wel eens zo, dat gebeurt bij mijzelf ook wel eens. Maar soms kan ik ook dat niet vinden.

Als iemand een tip voor me heeft, dan graag!

dinsdag 28 juni 2011

Help, wanneer moet ik nou bloggen?

Bij de Achterbergen kun je goed merken dat de vakantieperiode aanbreekt. Zo langzaamaan ja, want de lagere schooljongens hebben nog geen vrij. Irene daarentegen wel, en dit jaar hebben we iets leuks bedacht. Zij wil graag in de vakantie wat verdienen, en ze dacht erover om verderop in een boomgaard te gaan werken. Tegen minimumloon, maar als je de hele vakantie stug doorwerkt, heb je toch een mooi bedrag.
Voor mij is vakantie meestal hard werken. Alle jongens over de vloer, wanneer moet je dan stofzuigen en dweilen? En de was en de strijk doen? Enzovoort, etcetera. We hebben Irene daarom aangeboden om vijf uur per dag in onze eigen huishouding te helpen. Tegen betaling. Net zoveel dagen als ze wil. En ze wil wel!

Heerlijk, zo'n extra paar handen. Dat zou bijna altijd wel mogen... Zo hoefde ik een aantal dagen niet te koken. Of te strijken. Of de was op te vouwen. En alle losse knopen zitten ook weer aan de Achterbergse broeken. De puzzels zitten weer netjes geordend in de kast, en zo gaat het maar door.

Je zou denken dat ik nu wel lekker de tijd heb om een blogje te schrijven, maar dat valt toch tegen. Ik doe natuurlijk zelf ook lekker mee met Irene, al doe ik dan meestal iets anders. En ik ben bezig om klusjes voor haar voor te bereiden, of op te zoeken. We moeten dus maar zien hoe dat de komende tijd zal gaan.
Het bevalt me trouwens heel goed om te bloggen op schooldagen. Niet in de weekenden, en ook niet in de vakanties. Maar je weet het nooit, wie weet gaat het de komende vakantie wel heel anders. Gewoon ontspannen mee omgaan toch?

maandag 27 juni 2011

Satésaus zonder gluten

Als je een persoon in huis hebt die glutenvrij moet eten, dan houd je daar al gauw elke maaltijd rekening mee. Oosters eten is dan lastig; in de allermeeste bami-, nasi- en satéproducten zitten gluten. Het is daarom heel fijn als je stuit op een recept waar voor de verandering geen gluten in zitten.
Kant en klare satésaus kan niet, maar dit eenvoudige recept voor zelf te maken saus is een prima alternatief. Ook al zal het niet vaak gemaakt worden omdat je met zo'n recept pas goed beseft hoeveel vet erin zit...

Voor ongeveer 4 personen: Snipper een uitje (wij deden het zonder ui) en fruit die samen met 1 kleingesneden teentje knoflook (deden wij ook niet) in 2 eetlepels olie glazig. Voeg 6 eetlepels pindakaas en ongeveer 1 dl water toe. Breng dit aan de kook en voeg nog een eetlepel azijn, een eetlepel ketjap (glutenvrije!) en een mespunt sambal toe. Laat even pruttelen en klaar!

Hoewel deze saus een typische pindakaas-nasmaak heeft, vonden de Achterbergen hem toch heel lekker over de gegrilde kipfilet! Behalve Chris, want die is allergisch voor pinda's...

zondag 26 juni 2011

Nageslacht

Mijn nicht Irene is vandaag jarig. Zegt Gido tegen zijn zus: Irene, je nageslacht is vandaag jarig.

vrijdag 24 juni 2011

Bewaren! of niet?

Zoals bij elk gezin met schoolgaande kinderen, komen er bij de Achterbergen aan het eind van het schooljaar stapels schriften mee naar huis. De meeste schriften kunnen na een vluchtig onderzoek in de oud-papierbak, maar sommige zou je voor geen goud wegdoen.

Zoals dit schrijfschrift van Elwin. Waarin drie korte verhaaltjes over soorten briefjes die je kunt maken. Voor wie de foto niet kan lezen - en wil weten wat er op de andere bladzijde staat:

"Eerst maak je een bootschappenlijst. Dan stap je in de auto. Daarna ga je naar de winkel. Dan kijk je of je het kan vinden. Tot slot ga je naar de kassa en betaal je.

Je schrijft een enksuuzesbrief. Je schrijft het voor de juf of meester. Er staat in dat het je hem je spijt.

Je schrijft een bedankbriefje. Je schrijft dat voor tante. Daar staat in dat ik je wil bedanken.

Je schrijft een spietbriefje. Je schrijft dat voor Rian. Er staat in dat ik graag wil dat je komt spelen."

donderdag 23 juni 2011

Toe maar!

Niet alle Achterbergen zijn dol op vlees. Ook niet op groente trouwens, maar dat is een ander verhaal. Sinds kort mogen de Achterbergen daarom kiezen of ze 's avonds vlees willen bij het warme eten of een gekookt ei. Tot mijn verrassing is het ongeveer half om half. Ik vind het prima. Eieren zijn stukken goedkoper dan vlees, en ik leg ze gewoon bij de aardappels in de pan. Kwestie van op tijd ertussenuit vissen.
Als je met zoveel personen bent, kunnen zulke dingen juist weer makkelijk. Net als het maken van meer groenten. Zodat er geen lange tanden nodig zijn aan tafel. Maar dat was een ander verhaal.

Hoe we daar zo bij zijn gekomen? Tja, op de radio hoorde ik van de winter een diëtiste zeggen dat als je slank wilt eten, je het beste kip, ei, vis of schaaldieren kunt eten, omdat het verbranden daarvan veel energie kost. Geen idee of het klopt, maar zo'n zinnetje blijft dan hardnekkig hangen. En als je een gekookt ei neemt in plaats van een gegrild speklapje, dan kun je je er ook nog wel wat bij voorstellen, al zou de opmerking op zichzelf kolder zijn.

Ach, zo maken we in elk geval een hoop Achterbergjes blij!

woensdag 22 juni 2011

Row, row, row your boat

Van een van mijn zussen, die gaat verhuizen en daardoor van dingen afstand moet doen, hebben de Achterbergen een echte roeimachine gekregen. Een fitness-apparaat dus. Het staat in de kamer, want daar was nog een flinke hoek ruimte over, en het arme ding heeft nog niet veel rust gekend. Om beurten willen de Achterbergen hun in de gauwigheid al gevestigde records verbreken, of gewoon een half uurtje roeien. Of drie kwartier.
Zelfs Bart doet graag mee. Hij gaat gewoon op de kast van het vliegwiel zitten en trekt de handel (of hoe dat ook heet) naar zich toe en weer terug. Of hij zit aan de knopjes van het display. Dat het computertje in het apparaat daardoor helemaal van slag raakt, kan hem gewoon niks schelen.

maandag 20 juni 2011

Leuk spelletje

Gisteravond waren de Achterbergen ineens heel erg speels. Minstens vier spelletjes heb ik voorbij zien komen, waarvan dit raadspelletje de moeite waard is om door te geven.

Het is een van die spelletjes waarbij twee personen samen een afspraak hebben, en de rest moet proberen om erachter te komen welke afspraak. Er staan vier stoelen op een rij. Maakt niet uit of ze hetzelfde zijn of verschillend, als het maar vier zitplaatsen naast elkaar zijn. Een persoon gaat de gang op, de ander gaat op een van de stoeltjes zitten (die mag worden aangewezen door een van de anderen), roept degene die op de gang stond, en die persoon weet op miraculeuze wijze welke stoel het was.

Wat zit er nou achter? Heel simpel, het aantal woorden waarmee de persoon van de gang geroepen wordt, geeft aan om welke stoel het gaat: 'kom!', 'kom maar', 'je mag komen', 'Gido, je mag komen', of een van de honderdduizend varianten daarop. Uiteraard kun je het aantal stoelen en woorden ook nog uitbreiden met enige creativiteit.

Hetgeen bij de Achterbergen dan ook gebeurde.

zaterdag 18 juni 2011

De Nieuwe School

Gisteren - na een lange, drukke, blogloze dag - was er ook nog clubavond.
De jongens kon ik ergens ophalen waarvandaan het niet zo heel erg om zou zijn als ik langs De Nieuwe School van Frank zou rijden.
Hetgeen gebeurde.

Wie schetst onze verbazing, en vooral die van Frank, dat de school helemaal verlicht bleek te zijn, en er jongeren op het schoolplein stonden? Ja Frank, zei Irene, je dacht wel dat je al om twee uur 's middags uit zou zijn, maar je ziet het, je moet hier ook 's avonds naar school...

Frank trok zich daar niets van aan. Het zou wel loslopen, dacht hij. En hij ging verder met het woordspelletje dat hij met Elwin aan het doen was. Iets met dinosaurus en minotaurus.

Afijn, nu hebben Irene, Harry, Gido, Frank, Elwin en ikzelf met eigen ogen kunnen zien hoe De Nieuwe School eruitziet.

donderdag 16 juni 2011

Goede ogen

Niet alle Achterbergen hebben goede ogen. Toch is er één met wel heel goede ogen, en die zit in groep 1. Toen hij vandaag uit school werd gehaald, vertelde hij terloops terwijl we naar de auto liepen, dat hij kikkertjes zag zitten.
Mijn belangstelling was gewekt. Waar dan? Ik zag alleen maar nat wegdek met een paar steentjes erop. Twee van die steentjes bleken toch te leven...

Eentje namen we mee naar huis. Om te laten zien. En om er een foto van te maken. Let wel: hier zit hij op de hand van een 10-jarig kind!

Schattig he? Hopelijk vindt hij het in de tuin van onze overburen ook fijn.

woensdag 15 juni 2011

Groene voortuin - of niet



De Achterbergen hebben een rare voortuin. Eerst een lange oprit, waar twee auto's achter elkaar geparkeerd kunnen staan. Je kunt er dan nog net langs lopen, maar dan moeten de auto's wel strak tegen de ene schutting staan. Daarna een stukje erf dat iets breder is, maar ook helemaal gestraat, en dan ben je bij de voordeur. Al het groen aan de voorkant heet officieel onkruid, en dient daarom zo af en toe verwijderd te worden.

Een paar weken geleden heb ik dat ook gedaan, maar deze keer besloot ik de opkomende papavers te laten staan.
En nu loop je langs een bloemig randje.

Snap je nou dat André gisteren een van de jongens wilde vragen om al het groen uit de voortuin weg te halen?

Mànnen...

dinsdag 14 juni 2011

Geldboom

In de tuin van de Achterbergen staat een geldboom. Niet dat we daar ooit eerder achter gekomen waren. De meeste jaren kwamen er dieven om het geld uit de boom te stelen. Dit jaar blijven de dieven om een of andere reden weg. En daarom plukken we zelf. Zie je Gido in de boom staan? Hij plukt een cadeau bij elkaar voor iemand bij wie we op visite gaan. Als hij zo'n kilo heeft geplukt, kun je nauwelijks zien dat er wat uitgehaald is. Dat levert een aardig rekensommetje op. Waardoor je ook begrijpt waarom het een geldboom is. Het zijn namelijk de kersen, die rijp zijn, overheerlijk, en niet te tellen zoveel. Er hangt makkelijk 100 kilo die we zouden kunnen verkopen... à 5 euro... Ach nee, dit jaar nog maar niet. We vinden het veel leuker om ze weg te geven. Aan de juf op school, aan de moeder van het vriendje van Gido die hem vandaag heeft uitgenodigd, aan de deelnemers aan de vergadering vanavond, etc. etc. En uiteraard eten we ze zelf ook!

maandag 13 juni 2011

Dág vijver!

Voor de Achterbergen geen ontspannen Pinksterweekend... Afgelopen zaterdag kon onze tuin worden geëgaliseerd en daar zeiden we geen nee tegen. Dus niet naar Pagedal, maar met onze voeten in de aarde ploeteren.

Hoewel het allermeeste werk verzet werd door een graafmachientje. Een piepkleintje, omdat hij door het gangetje moest passen tussen ons huis en de schutting en garage van de buren, maar wát een kracht! In drie kwartier was de vijver verdwenen. Daarna werd er een tractortje met frees gehaald en is een groot gedeelte van de tuin helemaal ondersteboven gehaald en gefreesd. En nu hebben we een grote, zwarte vlakte. Het zou fijn zijn als er een flinke stortbui overheen ging, om de grond wat aan te stampen. Het graafmachientje moet ook nog een keer terug komen om alles nog eens aan te drukken en eventuele overtollige grond ergens anders neer te leggen. Maar intussen dromen we alvast van een mooi, groen en vooral groot grasveld...

vrijdag 10 juni 2011

Frank is 10!

Hoera! Onze lieve, bijzondere, veelbelovende Frank is vandaag 10 geworden!

Gisteren begon het al met een feestelijk bezoekje van opa en oma. Behalve een plat cadeautje waarmee hij zelf wat in de winkel kan uitzoeken, had opa ook een gedicht speciaal voor hem gemaakt, dat Frank direct heeft voorgelezen. Ontroerend mooi, en de moeite waard om met jullie te delen:

Het lijkt wel eens of iedereen
mij altijd maar wil plagen,
of dat er steeds wat naars gebeurt
en ik huilen moet of klagen.

Terwijl de zon daarbuiten schijnt
kan het bij mij van binnen
soms somber weer en onweer zijn.
Wat moet ik dan beginnen?

Er is één ding dat zeker is,
hoewel geen mens dat ziet:
Gods engelen zijn om mij heen,
die laten mij ook nooit alleen,
zij helpen mij door alles heen,
al zie ik dat ook niet.

En samen met die legermacht
wil ik het kwaad bestrijden.
Met hen zal ik het winnen ook!
Al kost me dat soms lijden.

Heel hartelijk bedankt, opa, voor het gedicht! Ik weet zeker dat Frank er hulp aan zal hebben in de jaren die voor hem liggen.

Op zijn verjaardag kwam ook eindelijk de informatie binnen van de school waar Frank na de zomervakantie heen zal gaan. Met een namenlijst: in de totaal zes groepen met elk 14 kinderen die daarop genoemd worden, vind ik ongeveer drie meisjesnamen!

Vanmiddag ben ik met Frank samen naar de stad geweest om zijn verjaardagsgeld (van ons kreeg hij ook geld) om te zetten in cadeaus. Zo weten we tenminste zeker dat hij datgene krijgt wat hij ook echt wil hebben.
Daarna maakten we thuis een 'happy meal' à la Frank: patat, broodje hamburger, en een milkshake met banaan of aardbeien.

Een superdag!

donderdag 9 juni 2011

Goede doelen

Het is goed om een doel te hebben in je leven. Soms is het ook goed om een doel te hebben in de tuin. De Achterbergen wilden zelfs een goed doel in de tuin, wat zeg ik, twéé goede doelen!

En daarom hebben we gisteren alvast twee doelen gekocht, met oefenwandjes om het schieten in de linker bovenhoek of de rechter onderhoek te oefenen. Net een mooi maatje voor het aanstaande Achterbergse veldje, ongeveer 10 bij 20 meter.

Hoe lang zou het duren voordat het veld in zijn geheel in gebruik genomen kan worden...?

woensdag 8 juni 2011

Slimme geitjes

Je zult maar in 4 VWO zitten en een leraar hebben die houdt van filosofische uitspraken uit vroeger tijden. En een toets krijgen waarin je van 40 uitspraken moet weten wie dat ooit heeft gezegd (Kant, Descartes, etc.).

Irene heeft daarop een slim geitje (oftewel een slimmigheidje) bedacht, helemaal zelf: van alle uitspraken van de betreffende heeft ze één sleutelwoord genomen, en daarvan een zinnetje gemaakt. Een zinnetje dat natuurlijk nergens op slaat, maar waaraan ze wel kan onthouden welke ezel er over welk bruggetje loopt.

Vanmorgen op school heeft ze het nog snel aan een aantal klasgenoten geleerd.

Die daar heel erg blij mee waren!

En de uitspraken die in de toets gevraagd werden, wist ze allemaal!

dinsdag 7 juni 2011

Jawel!

Ziehier de allereerste Achterbergen ooit die meedoen aan de avondvierdaagse!! Al dubbel bestempeld - Danny dan, want Elwin 'houdt niet van stempels op zichzelf', en zelfs al geschonden ook - weer Danny, want Elwin kijkt toch nog net wat beter uit.

Ze hebben zelfs hun moeder overgehaald om - voor de allereerste keer in haar leven - ook mee te lopen.

Met de 5 km dan toch...

maandag 6 juni 2011

Dom

Bij Frank in de klas zitten kinderen die nog nooit met het openbaar vervoer zijn geweest. En daarom ging de klas vandaag een dagje met de tram naar de binnenstad van Utrecht. En de Domkerk bekijken. En de toren beklimmen. De Domtoren natuurlijk. Omdat ik de moeder van Frank ben, mocht ik ook mee!

Het was hoog. En vermoeiend. En ontzettend leuk. En de klas gedroeg zich voorbeeldig tijdens de uitleg in de kerk (wat uitzonderlijk schijnt te zijn). Niemand is kwijtgeraakt. En we hebben bij MacDonalds op de Oudegracht een McFlurry zitten eten.

Gek, dat zo'n ontspannen dagje toch zo vermoeiend kan zijn...

vrijdag 3 juni 2011

Life goes on

Niet alleen het leven gaat verder na een feestelijke dag, er ligt ook nog heel wat werk te wachten in de tuin van de Achterbergen. En dus togen we vanmorgen weer gezellig naar buiten. Niet allemaal, nee, een aantal Achterbergen had zéér dringende bezigheden binnenshuis... voornamelijk achter een beeldscherm.
Gido en Elwin hebben samen de vrijgekomen stenen uit het paadje met de kruiwagen naar een tijdelijke opslagplaats gebracht, waar de stenen netjes moesten worden opgestapeld. Dat zo'n karwei ook nog heel leuk kan zijn, bewijst de foto wel.

De Achterbergen vinden het leuk om mee te helpen, maar ze moeten natuurlijk wel iets hebben wat bij hen past. Voor Frank past het gewone sjouwwerk niet zo goed, daarom had hij als taak om te zorgen voor de field service: op z'n tijd iedereen voorzien van een chocolaatje, een ijsje, langsgaan met een bestellijst om te kijken wat voor soep iedereen wil (bij de lunch), en zo voort. Chris en Danny huppelen van het ene karweitje naar het andere en doen overal een klein beetje mee. Alle kleine beetjes helpen, toch?

Op dit moment ligt André helemaal uitgeteld op de trampoline, samen met Gido en Bart, terwijl twee kleine springers om hen heen dansen. En da's alweer genieten...

donderdag 2 juni 2011

Feestelijke dag

De meeste mensen zouden er niets feestelijks aan vinden, de  h e l e  dag hard werken in de tuin, maar bij de Achterbergen is dat toch echt heel feestelijk! Vooral als ook de Achterbergen van wie je weet dat ze veel liever iets anders zouden doen (computer!), solidair, samen met de anderen, hun handen uit de mouwen steken. Er was dan ook voor iedereen wat te doen, behalve voor Bart, maar dat is gezien zijn leeftijd wel te begrijpen. Hij zat gezellig in de aanhanger van de tractor naar zijn grote broers te kijken, die de grootste lol hadden terwijl ze samen het grootste stuk van het tuinpad aan het slopen waren. Totdat ik aankwam met de camera - Bart was inmiddels uit zijn aanhanger geklommen en de jongens deden ineens alsof ze aan het nietsnutten waren...

Aan het eind van de dag was er een boel werk verzet: bijna het hele pad eruit (het wordt anders gelegd vanwege het aan te leggen 'voetbalveld', een flink aantal struiken en heggetjes eruit en door de hakselaar (de vijver begint al ondiep te worden), elektriciteitskabels zijn losgegraven omdat de lampen ook verplaatst moeten worden, etc. etc. etc.

Na zo'n dag heb ik altijd zo'n feestelijk gevoel, dat ik iets heel bijzonders met het avondeten wil doen. Vandaag deden we wel iets super heel erg bijzonders: we zijn met z'n allen naar een wokrestaurant geweest! Heel gezellig, en heel lekker, en heel veel eten. En wat ben ik trots op mijn welopgevoede Achterbergjes! Van tevoren hadden we even de goede manieren doorgenomen met Frank, Elwin en Danny, de meest boevige exemplaren: niet rennen, niet schreeuwen, netjes eten, niet voordringen en ik hoefde geen van die dingen voor te zeggen, die wisten ze helemaal uit zichzelf te verzinnen (en dat betekent dus niet dat ze het ontzettend vaak hebben moeten aanhoren). Dus hadden we gelukkig alleen nog maar Chris en Bart om extra in de gaten te houden...

Chris vindt zo'n restaurant als rechtgeaarde driejarige ontdekkingsreiziger een reuze spannende omgeving. Je mag er zomaar met een grote knijper allemaal eten op je bord scheppen. Dat je dan ook een bordje in de buurt moet hebben, en het liefst ook nog een van je ouders, was hem even ontgaan. Ik vond hem dan ook twee keer met een knijper vol wok-eten, waarvan de tweede keer alles op de grond viel... En wat een mooie spullen staan er in dat restaurant! Chinese theepotten, mag je daar zomaar mee spelen? Oei, Chris, geef gauw hier, dat mag helemaal niet!

Bart vond het eten maar niks. Drinken daarentegen wel. Laat hij nou net geen eigen glas gekregen hebben... Maar Bart wist er wel wat op. Als een despoot stond hij rechtop in zijn kinderstoel, gebiedend te wijzen naar de glazen van de Achterbergen. Waar hij dan iets uit mocht drinken. Of niet natuurlijk. Dit alles afgewisseld door spontane uitstapjes naast de kinderstoel, op mijn schoot. Waar hij best iets van mijn bord wilde proberen.

Doe mij nog maar zo'n dag! Zouden de Achterbergen daarvoor te porren zijn?

woensdag 1 juni 2011

Verrassing


Dat elke ochtend om 6 uur de wekker gaat, is niet altijd heel prettig.

Ook al betekent dat dat je een uurtje helemaal voor jezelf hebt, voordat alle Achterbergen - de een na de ander - wakker worden en de aandacht vragen.

Maar als je dan naar buiten kijkt, dan kan het zomaar gebeuren dat je een verrassing te wachten staat.

Maar daar moet je dan wel vroeg voor opstaan.

En met verrassing bedoel ik niet de bezem die nog op het gras ligt. En ook niet de ladder. En ook niet de oude wasmand.