donderdag 31 maart 2011

Babytatatataal

Deze keer een filmpje. Hierop zijn geen Achterbergjes te zien, maar de Achterbergen hebben dit filmpje de laatste paar dagen wel tientallen keren bekeken. Het is dan wel geen Nederlands filmpje, maar deze baby's spreken een universele taal: babytaal. Jammer dat ik het niet kan verstaan.

Ik zou het filmpje namelijk graag ondertitelen.

NB Speciaal voor Let: linksonder op het weblog staan de volgers weer vermeld. Je kunt je aanmelden!

woensdag 30 maart 2011

Niks is veilig voor een peuter

Ooit schreef ik een blogje over de oplossing voor de rommel in de kamer doordat van alle kinderen persoonlijke dingen rondslingerden: eigen vakken voor een aantal kinderen in de grote kast in de kamer.
Sinds kort heeft Frank ook een eigen vak, maar hij was laatst wel een beetje knorrig omdat iemand zijn spullen er steeds uit zou halen. Zelf ruimt hij natuurlijk alles altijd op in zijn vakje. Of ik. Bartje was het vast niet, want de kast is diep en de spullen liggen altijd helemaal achteraan.

Nu weten we beter. Op een gegeven moment zagen we twee voetjes uit de kast steken. En kwam Bart triomfantelijk tevoorschijn gekropen met een paar veroverde speelgoedjes van Frank.

En de kast kan niet op slot. Wat nu?

dinsdag 29 maart 2011

Chinese tomatensoep

De Allerhande is bij de Achterbergen hofleverancier van geslaagde recepten. Nooit eerder was een zelfgemaakte tomatensoep zo snel verdwenen. Geen wonder eigenlijk dat deze Chinese variant bij de jongens nogal in de smaak viel - er zit suiker door! Een zoetzure tomatensoep met kip.
Het recept vind je hier. De Achterbergen hadden een glutenvrije variant bedacht: in plaats van gewone bloem zat er glutenvrij meel door, en in plaats van mihoen rijstnoedels (hoewel dat niet vanwege de gluten had gehoeven maar meer vanwege de aanwezige voorraad).
Deze soep komt zeker nog eens op tafel!

maandag 28 maart 2011

Aardappeltransport

'Hoe houd ik ze bezig' is de titel van een boek dat mijn moeder had. Ik weet niet of ze daarin inspiratie voor het aardappeltransport had opgedaan, feit is dat ze haar kinderen toen ze nog klein waren, de geschilde aardappels al met een of ander vervoermiddel naar de pan liet brengen, die een eind verderop in de kamer stond.

Zo ook Chris, die op deze manier wel zes stukken tegelijk kan vervoeren. Evengoed is hij er wel even zoet mee, want de Achterbergen eten vanavond stamppot en daar zijn heel wat aardappels voor nodig!

zaterdag 26 maart 2011

Takkenweer


Misschien denken jullie al: wat is het toch rustig bij de Achterbergen.
Maar niks hoor, het is juist druk.
Het is takkenweer.

 
Gelukkig hoeft André het niet alleen te doen.


Tak voor tak wordt één van de Achterbergse bomen naar beneden gehaald.
En gehakseld.

donderdag 24 maart 2011

Geoorloofde uitbuiting

Nadat ik twee dagen geleden veel te hard van stapel was gelopen met het opnieuw beginnen met hardlopen (met kerst ben ik door mijn enkel gegaan en dat is dus nog steeds niet helemaal genezen, met als gevolg dat ik nu al twee dagen loop te kreupelen na de eerste hardlooptraining), is vanmorgen een reuzeleuk alternatief voor de lichaamsbeweging weer in gebruik genomen: de mamafiets met voor- en achterstoeltje. Samen met Bart (voor) en Chris (achter) fietste ik een rondje van zo'n drie kwartier, heen over een leuk landweggetje, langs boerderijen, dieren, tractors, boomgaarden etc., terug over de dijk langs de rivier, waar gelukkig ook een paar mooie vrachtboten langskwamen. Het fietsen beviel ons drieën zó goed, dat ik, thuisgekomen, snel snel een lunch bij elkaar pakte: brood, gekookte eieren met de eiersnijder, een pakje vleeswaren en pakjes drinken, de fietskar achter de fiets hing voor weer een ritje: naar school. Slechts íets te laat kwamen we bij school aan om met de jongens in hun lunchpauze naar de speeltuin vlak bij school te gaan.
De lunch viel gelukkig heel goed in de smaak, ook een beetje in goede aarde (lastig he, die plakjes ei tussen twee droge boterhammen en dan niet aan tafel), en ik kon heerlijk in het zonnetje zitten terwijl alle zes jongens zich met elkaar of alleen vermaakten in de speeltuin.

Ja, het mooie weer wordt totaal uitgebuit bij de Achterbergen!

woensdag 23 maart 2011

Buiten!

Dit stukje zit ik te typen met brandende handen. Want ik moest zo nodig zonder handschoenen de hele middag brandnetels weghalen. Vandaag zijn de Achterbergen namelijk lekker buiten geweest. Tussen het onkruid wieden door kun je dan zo lekker grote plannen maken voor de tuin. Want grote plannen zijn er altijd bij de Achterbergen. Het tuinplan gaat alleen wel een meerjarenplan worden, gewoon omdat er heel veel moet gebeuren: een heleboel meters nieuwe beschoeiing, een paar bomen gerooid, en de vijver... tja de vijver. Eén van ons wil hem graag weg hebben, de ander wil hem graag houden. Zoals hij nu is, is het geen van beide: er ligt zóveel dood blad e.d. op de bodem, dat alle leven eruit is: geen vissen en geen kikkers meer. En daarom ligt er nu een pomp in de vijver, die alle water in de sloot achter de tuin aan het pompen is. Ben benieuwd hoe het verhaaltje van de vijver zal aflopen...
Van één grote boom, die in de weg staat voor onze satellietontvanger, heeft André vanmiddag twee grote takken afgezaagd. Gido doet alle kleinere zijtakken een voor een in de hakselaar, de dikke delen worden gedroogd voor de open haard.

Voorlopig hoeven de Achterbergen zich niet te vervelen!

dinsdag 22 maart 2011

Zon of maan

's Morgens tijdens de krantenwijk luister ik graag een toespraak van een van onze samenkomsten, een ideale manier om de dag te beginnen!
Op deze manier heb ik nu de belangrijkste toespraken van de conferentie van vorige week nog een keertje beluisterd. Iets daarvan wil ik hier graag doorgeven - voor wie dat wil lezen.

Het was naar aanleiding van het beeld van de vrouw die met de zon bekleed was, en de maan onder haar voeten had. Een heel sprekend beeld, want wie kent dat niet, die maan in je leven? De ene keer vol, de andere keer half en nog een andere keer is er geen maan te bespeuren. Deze vrouw had die maan onder haar voeten, dat betekent dat zij geen last had van die wisselende stemmingen. Ze was altijd zonnig! Ook het woordje 'ochtendhumeur' werd genoemd. Dat is iets wat niet bestaat in het koninkrijk van God. Het is gewoon uitgesloten dat een dienaar van God 's morgens chagrijnig is. 's Middags of 's avonds ook trouwens. Of  's nachts. Grote woorden? Misschien wel ja, maar niet ongegrond. Het is immers Gods eigen woord, met een belofte. Hij zal alle kracht geven om al die nare humeuren onder onze voeten te houden!

maandag 21 maart 2011

Op en top genieten

Het is enorm genieten bij de Achterbergen tegenwoordig. Niet dat alles van een leien dakje gaat. Integendeel soms, bijvoorbeeld gisteren, toen een van de jongens onderweg naar huis van de samenkomst vandaan een heel erg boze bui had. We hadden heel wat wijsheid nodig voordat we erachter kwamen wat hem eigenlijk dwarszat: hij had niet met de grote jongens mogen meedoen met voetballen (nadat de 'kleine' jongens gevoetbald hadden). En dat komt bij zo'n Achterberg dan heel hard aan. Intussen waren we al lang en breed thuis, waar de zon al net zo hard scheen als in de rest van Nederland. Terwijl ik een middagtukje ging doen op de trampoline (met de jas aan, dat dan wel), ging André met die ene jongen een balletje trappen op het grasveldje (en dat deed 'die ene jongen' zó goed, dat hij daardoor weer in tranen uitbarstte). Danny besloot dat hij ook mee ging doen en hij ging in het doeltje staan. Chris kwam er ook aan: 'ja, ik wil ook voetballen', maar dat ging Danny te ver. 'Nee Chris, dat is voor gróte jongens'. Chris ging gehoorzaam in de zandbak spelen, en Danny liet blijmoedig een paar harde ballen langs zich heen in het doel schieten. En hij werd boos op 'die ene jongen' toen een bal van hem tegen Danny zelf aankwam ... (je zou toch denken dat hij dan blij was dat het geen doelpunt was...)

Zeg nou zelf, dat is toch puur genieten?

zaterdag 19 maart 2011

De bloemetjes zijn weer buiten gezet

De keren dat er levende bloemen bij de voordeur van de Achterberg staan, zijn denk ik op één hand te tellen. En ook deze keer is het maar de vraag hoe lang deze viooltjes blijven leven. Maar proberen doen we het wel, want zeg nou zelf, zo ziet het Achterbergen-huis er toch veel aardiger uit!
Wat een paar kleinigheidjes al niet kunnen doen.

Doet me trouwens denken aan iets wat ik laatst las, gericht aan mensen die denken dat zij niet iets van betekenis kunnen uitrichten omdat ze zo nietig zijn. Zij kregen het advies om maar eens te gaan slapen met een mug in hun kamer. :-)

vrijdag 18 maart 2011

Hier doet 'ie het voor

Na 10 dagen niet schelden besloten we dat Frank nog eens 10 dagen nodig had om het nieuwe patroon er helemaal goed in te krijgen. Het patroon van niet iemand uitschelden als hij boos wordt. En inderdaad, na die tweede 10 dagen praatten we er samen over en waren we het wel eens dat het hem eigenlijk geen moeite meer kostte.

Dus werd het tijd voor een vervolgafspraak. N.M.B. De Achterbergen weten al wel wat dat betekent: Niet Mee Bemoeien. Dat leek ons een geschikt vervolgthema, en Frank ook wel. En passant doen Gido en Elwin ook mee aan de afspraak. Die luidt als volgt: als een van de jongens zich  op een storende manier met een ander bemoeit, en een van ons (ouders) zegt NMB, dan houdt diegene direct zijn mond tegen die ander. Lijkt lastig, maar door de reminder wel te doen - dachten wij. Zo dachten de drie jongens ook. Eén dag hadden we nodig om erin te komen, vandaag werkt het als een trein. Tegelijk met het herinneren aan de afspraak, herinneren we ook aan de Beloning, namelijk Lego Ninjago. Dat is waar alle vier de lagere-school-Achterbergen tegenwoordig helemaal weg van zijn, en dat komt goed uit, want op deze manier kunnen ze mooi voor iets duur(zaam)s sparen.

Misschien wel net zo belangrijk, is de andere Beloning, namelijk het groeiende zelfvertrouwen en uiteraard de onderlinge saamhorigheid die de laatste tijd meer dan vroeger te merken is.

En daar doe ik het dan weer voor.

donderdag 17 maart 2011

Lopen in hartvorm

Gisteren was het zulk mooi weer, dat de Achterbergen lekker in de tuin konden bivakkeren. Met Bart op schoot zat ik op een gegeven moment op de trampoline, terwijl Danny steeds om ons heen rende, ook over de trampoline. 'Mam, ik vind jou lief dus ik loop hartjes'. En inderdaad, hij liep in de vorm van een hart, ik smolt helemaal weg.

Een poosje later kwam André thuis. Danny vertelde aan hem dat hij samen met mij op de trampoline had gezeten. 'En hij krakte niet eens door'.

Heerlijk he, die Achterbergjes!

woensdag 16 maart 2011

Gedachtenkronkels


Elwin haalt de sandwichspread uit de koelkast en ziet dat er '50' op staat.
'Huh, moet je 50 jaar zijn om dit te eten?'
"Elwin, lees eens wat er nog meer staat."
'al 50 jaar de favoriet op de boterham'
"Wie is er dan 50 jaar?"
'Papa'!

'en sandwichspread'.

Gelukkig, de gedachtenkronkels komen toch uit bij het juiste resultaat.

dinsdag 15 maart 2011

Fantastisch weekend in Noorwegen

Zet meer dan 3600 vrouwen die allemaal hetzelfde doel in hun leven hebben een weekend bij elkaar en je hebt gegarandeerd iets om een heel enthousiast blogje over te schrijven! Of eigenlijk valt het niet te beschrijven. Een sfeer krijg je moeilijk in woorden uitgedrukt. Foto's zouden misschien meer zeggen, maar ja, ik had geen camera meegenomen. Wel jammer hoor, want het was ook schitterend mooi: op sommige plaatsen waar nooit sneeuw geruimd was (in de tuintjes) lag de sneeuw nog wel anderhalve meter hoog. De vrouwenconferentie was voor de eerste keer zo georganiseerd, dat iedereen 'vol pension' had, alle maaltijden werden verzorgd en iedereen bleef bij elkaar. We hoefden geen boodschappen te doen, niet zelf te koken en af te wassen, dus hadden we alle tijd om nieuwe contacten op te doen, te praten en te lachen, een stuk te gaan wandelen enzovoorts.

Al die contacten geven zo'n geweldige ervaring, dat alleen dat al de moeite waard is om voor naar Noorwegen te gaan. En dan nog de conferentie zelf. Een van de dingen die mij erg hebben aangesproken, is de taak die je thuis als moeder en vrouw hebt, of je die vervult als een blaffende hond of als een zorgende herder. Je kunt je vast wel een voorstelling maken van het verschil tussen die twee...
Persoonlijk heb ik er ook heel veel aan gehad wat al op de eerste ochtend werd gezegd over de tijd dat Israël het beloofde land mocht innemen, dat Kaleb, die al best oud was, zelfs vroeg om het stuk land te mogen innemen waar de grote reuzen woonden. Zo'n strijdlust had hij. Op mijn weg komen ook behoorlijk wat grote reuzen voor: moeilijke omstandigheden of de eigenschappen die ik van nature heb om bijvoorbeeld op te treden als een 'blaffende hond'. Dat zijn allemaal reuzen die nog rondlopen in het land wat mij beloofd is, maar God heeft van tevoren al gezegd dat dit land voor mij is, en dat Hij mij alle kracht zal geven om die reuzen te overwinnen. Door die toespraak ben ik enorm versterkt in mijn geloof dat het ook zo gaat in mijn leven. Niets is onmogelijk.
Natuurlijk weet je zulke dingen wel, maar het hélpt zo om het nog eens te horen!

Gisteren gingen we heerlijk relaxed weer terug naar huis, hadden alle tijd om op het vliegveld nog wat cadeautjes te kopen voor thuis (zie foto - een T-shirt voor Harry met de verschillende gezichten van de Noorse eland, van gelukkig tot anoniem), en 's avonds tegen tienen waren we weer thuis. Waar het gelukkig allemaal helemaal goed is gegaan met de mannen.
Zodat we nu alweer stiekem denken aan het volgende jaar...

donderdag 10 maart 2011

Tot dinsdag!

Best bijzonder als je zomaar vier dagen je huis mag verlaten, en daarbij de enige andere vrouw van het huis meeneemt. Negen heren daarbij achterlatend, moederziel alleen, allemaal zo met hun eigen agenda.
Vandaag stond daarom in het teken van voorbereidingen. Routebeschrijvingen, geld, lichtgewicht bagage bij elkaar zoeken, want we vliegen met Ryanair en nemen alleen handbagage mee, die ook nog eens binnen bepaalde afmetingen moet blijven. En voor thuis: was draaien, nog een was draaien, nog een was draaien, drie bedden verschonen, alvast boodschappen bestellen, ook alvast boodschappen doen, en lekker met de jongens bezig zijn. Een heel grootmoedige belofte doen aan de vier basisscholieren voor elke dag dat ze als vrienden met elkaar optrekken, of op z'n minst opkomende ruzies in de kiem al weten op te lossen.

Morgen begint het. Dan komen duizenden vrouwelijke geloofsgenoten in Noorwegen bij elkaar voor een opbouwend en natuurlijk ook knotsgezellig weekend. Ik heb er zo'n zin in! In het vliegtuig wordt het al gezellig omdat heel veel hetzelfde vliegtuig nemen (vanuit Weeze in Duitsland). Ook een vol vliegtuig vanuit Bremen en eentje vanaf Schiphol. En pas maandag weer terug, wat een luxe!
Tot dinsdag!

woensdag 9 maart 2011

De bállen!

Woensdagmiddag - tijd voor een leuk knutseluurtje. Deze keer kleien met gehakt. En eieren pellen. Danny heeft de meeste van de 10 gekookte eieren gepeld en Elwin vond het leuk om te 'kleien': eerst knipte hij elke keer het velletje van een braadworst, daarna maakte hij van de inhoud van de worst een mooie bal, die vervolgens werd platgemaakt tot een grote schijf, die dan weer om een ei werd gevouwen. Op een gegeven moment lagen er 10 prachtige roze grote ballen op twee borden.

Eerlijk gezegd was het wel lastig om ze mooi te braden: eerst rondom aanbraden, en daarna nog ruim 10 minuten laten garen (in wat boter met 2 eetlepels olijfolie). Toch kan het wel, want ook al piepten bij sommige ballen de eieren naar buiten, er waren er ook heel wat die hun inhoud verborgen hielden.
Best leuk voor een keertje! (Het recept kwam uit de Allerhande, er zat ook nog tijm in maar dat doe ik een volgende keer zeker niet)

dinsdag 8 maart 2011

Thuiswerken

Frank zet zijn eerste voorzichtige stappen als thuiswerker.
De directe aanleiding is natuurlijk niet zo voorzichtig. Het hangt samen met een vernieuwde afspraak met school. De nieuwe afspraak houdt in dat Frank op school maximaal 20 minuten in een boze bui mag blijven hangen. Kan hij daarna niet normaal meedoen met de klas, dan gaat hij thuis zijn schoolwerk afmaken.
Niet iets om heel moeilijk over te doen hoor. Het is zelfs stiekem best gezellig om hem als bokkig jongetje van school te halen, zijn verhaal te laten doen, en hem daarna met zachte hand aan het werk te zetten. Omdat het in de huiskamer niet zo lukt vanwege de twee kleine dartel-broertjes, mag Frank in het kantoor zitten. Papa is vandaag ergens anders aan het werk en Frank heeft het rijk voor zich alleen.
Als het werk helemaal af is, mag hij aan de computer.

En zo kan het gebeuren dat Frank om twee uur aan de computer zit op een doordeweekse schooldag.

Ach ja, PDD-NOS heeft ook voordelen!

maandag 7 maart 2011

Ocharme

Bart heeft vandaag gelukkig weer drie kleine hapjes gegeten... gelukkig is hij wel vrolijk en slaapt hij wat meer dan normaal. Dat is wel bijzonder prettig, want zelf heb ik een enorme verkoudheid opgelopen. Ook Irene is ziek geworden, ze ligt met koorts op de bank.
En dat terwijl wij samen aanstaande vrijdag op het vliegtuig hopen te stappen... Aankomend weekend is er weer conferentie in Noorwegen voor vrouwen waar we eindelijk weer eens samen heen kunnen!

Geen spannend, leuk of grappig blogje vandaag dus. Gewoon lekker onder de wol kruipen!

vrijdag 4 maart 2011

Bart zet het huis op z'n kop

Zo klein als hij is, heeft Bart toch behoorlijk wat invloed op het Achterbergse huishouden. Al een poosje zit hij niet lekker in zijn zachte velletje, wil niet eten en wil heel graag bij zijn mama zijn. 's Nachts wordt hij soms wakker, soms zelfs twee keer, met als gevolg dat ik overdag af en toe moet bijtanken, en doordat Bart erg veel aandacht vraagt, kom ik ook niet zo goed aan het huishouden toe. Het huis staat dus een beetje op z'n kop zogezegd...
Gelukkig slaapt hij op dit moment wat langer dan normaal, zodat ik vliegensvlug de benedenverdieping ging opruimen, stofzuigen en dweilen. Nu zit ik eventjes uit te puffen met de laptop, want van dat vliegensvlugge werken heb ik het wel ontzettend warm gekregen!


Hopelijk is Bart gauw weer beter en z'n vrolijke zelf...

donderdag 3 maart 2011

Tijden van verademing

De Achterbergen beleven tijden van verademing. Het lijkt wel of Frank bevrijd is van een boze bui die weet ik hoe lang heeft geduurd. Sinds er smileys op het whiteboard verschijnen vanwege de anti-scheldcampagne, is Frank veranderd in een opvallend ontspannen jongen. Die geen spelletjes nodig heeft om beziggehouden worden als hij met twee broertjes op de achterbank zit in de auto (om de onvermijdelijke ruzie te voorkomen), maar die met diezelfde twee broertjes gezellig zit te praten. Die er daardoor ook voor zorgt dat zijn moeder intens tevreden achter het stuur zit.

Opvoeddeskundigen raden het systeem van belonen dat wij hiervoor gebruiken, af. Omdat het een verkapte straf is: als je niet voldoet aan de eisen, krijg je de beloning niet. En het kind vertoont het gewenste gedrag alleen uit angst om de beloning niet te krijgen. En het valt wellicht terug in zijn oude gedrag als er geen beloning meer tegenover staat.
Bij Frank lijkt het daar niet op. Er valt geen spoortje van angst te bespeuren dat het hem niet zal lukken. Hij is vol vertrouwen dat het hem gaat lukken om elke dag een mooie smiley te mogen tekenen. Of hij terugvalt in zijn oude gedrag als er geen beloning meer tegenover staat, weet ik niet; dat proberen we nog maar even niet uit.

Een wereld van verschil.
In elk geval ben ik zó blij dat we op dit idee zijn gekomen!

woensdag 2 maart 2011

Educatief stemmen

Tussen het vertalen en het huishouden door moest er vandaag ook nog even gestemd worden. Voor de Achterbergen is dat niet zo moeilijk: gewoon een kwestie van de straat oversteken en een gemoedelijk praatje maken met een paar buurtgenoten. Twee jongere Achterbergen gingen mee om zo al bijtijds op de hoogte te kunnen worden gebracht van het reilen en zeilen op zo'n stembureau.

Camera mee, en vooruit, een blogje kan er ook nog wel af.

dinsdag 1 maart 2011

Out of office

Sommige mensen laten hun computer een standaard mailtje sturen als ze niet op hun werk zijn. Dan staat er bijv. dat ze 'out of office' zijn tot een bepaalde datum.
Zoiets is er bij mij nu ook aan de hand, maar dan andersom. Ik ben juist even 'in the office', en even wat minder beschikbaar voor het schrijven van een logje. Ik kreeg namelijk een heerlijk groot bestand om te vertalen, en dat krijgt even voorrang...

Tot later!