dinsdag 30 november 2010

Wie deelt er nou boter, kaas en eieren uit??

Nou, Danny! Hij wordt vandaag 5 jaar en hij was al beneden voordat ik van het krantenwijkje terugkwam. Van Jan kreeg hij al drie cadeautjes - drie keer een verraste uitroep: 'hé, die wilde ik graag' (maar dat wist Jan niet), en op school kreeg hij een muts met een plaatje van Bob de Bouwer ('hé, die wilde ik graag!').
Straks mag hij trakteren. Hij wilde graag snoep uitdelen, maar ik kan er niks aan doen, in deze tijd van veel snoepgoed wil ik niet substantieel bijdragen aan extra veel zoetigheid, daarom deden we (slechts) vijf 'bilar'-snoepjes en vijf kruidnootjes in een zakje, speelpapiertje erbij met toepasselijke tekst erop, en omdat het toch wel wat karig was, toch nog een paar andere snoepjes erbij (dag principes!). Zakje feestelijk dichtbinden, klaar!
Zodra het hele gezin (behalve Jan) bij elkaar is, waarschijnlijk pas bij het avondeten, gaan we voluit feestvieren en krijgt hij pas zijn cadeautjes, maar dat is nog altijd op tijd, want hij werd vijf jaar geleden pas 's avonds laat geboren!

maandag 29 november 2010

Lachen als een moeder met oorpijn

De Achterbergen zijn een stelletje lieverds. Krijgt hun moeder op vrijdag een dubbele oorontsteking, geeft niks, ze redden zichzelf wel. André kookt en ik kruip in bed. De hele zaterdag blijf ik boven, en dat is maar goed ook want de Achterbergjes beneden veranderen de hele verdieping in een soort zwijnestal. Maar, en dat is ook belangrijk, ze laten mij met rust en ik hoef lekker niks, alleen maar zwelgen in de pijn die blijft, ondanks maximale doses ibuprofen en paracetamol. 's Avonds ga ik met André naar de huisartsenpost, waar ik toch maar een kuur krijg. De volgende middag voel ik me weer wat opgeknapt gelukkig en kom beneden in een - verrassing!! - netjes opgeruimde kamer (en keuken)! Lief he.
Bij binnenkomst in de kamer zeg ik: ik voel me alsof ik twee enorme (pijnlijke) ballen aan weerskanten van mijn hoofd heb. Zegt Jan, die aan tafel z'n broertje aan het helpen is met een surprise: 'maar het is nog geen kérst'!
Oei, lachen doet nog steeds pijn...

vrijdag 26 november 2010

Weg met de rommel - week 12

Als je genoeg zelfdiscipline hebt gehad om de afgelopen 11 weken mee te doen, ben je er nu vast van overtuigd dat het toch heel wat fijner is met wat huishoudelijke routines dan met het los-vaste opruimen of laten liggen wat voor die tijd waarschijnlijk schering en inslag was. In week 12 wekt de Huishoudcoach je daarom op om je aangeleerde routines diep in te laten slijten in je dagelijkse gewoontes:
je eigen wenselijke ochtendroutine
je eigen wenselijke avondroutine, waaronder ook het 10-minuten rondje
je houdt je aanrecht en eettafel netjes
elke dag besteed je 15 minuten aan één groter project

Je ochtend- en avondroutines kun je naar eigen wens langzaam maar zeker uitbreiden, met als gevolg dat alles steeds meer op de automatische piloot gaat. Ook heb je er waarschijnlijk minder moeite mee dan eerst om je lijstje af te werken.

Hoe gaat het nu bij de Achterbergen? Ik ben blij met de lijstjes, en ga ze binnenkort introduceren bij het hele gezin. Met name als ik zelf weg moet, is het dan duidelijk voor de anderen wat er gedaan moet worden (want het is gek, maar als ik 's avonds laat weer terugkom en ik heb niets gevraagd, moet de afwas vaak nog in de vaatwasser gezet worden). Van de Huishoudcoach geef ik nog een tip uit het boek door: zo lang er nog iemand ten behoeve van het hele gezin bezig is, mag niemand onderuit gaan hangen. De Achterbergen-vertaling hiervan luidt: vraag eens wat meer van de gezinsgenoten, doe samen een opruimrondje, werk eraan dat ieder kind een besef krijgt van mede verantwoordelijk zijn voor het reilen en zeilen van het hele huishouden!

Volgende week start een nieuw hoofdstuk. Ik weet nog niet zeker wat ik zal doen: de Huishoudcoach wil je het liefst eerst in 12 weken aanleren hoe met je administratie en alle paperassen om te gaan, daarna 12 weken besteden aan het in kaart brengen en beheren van alle klussen en klusjes die je nog moet of wilt doen, en pas daarna 12 weken om het huis schoon te krijgen. Ik ben zelf niet zo zeker van de beste volgorde, heeft iemand van jullie een voorkeur?

donderdag 25 november 2010

Kwijlen en andere eigenschappen

De Achterbergen (sommige dan) kunnen er wat van. Gebrek aan vocht hebben ze in elk geval niet gehad, en zeker niet de baby die zó veel kwijlde in de wieg, dat het matrasje beschimmeld raakte en we een nieuw moesten kopen. Ook Chris niet, die met zijn drie jaar nu pas rondloopt met een droog kinnetje en zonder plekken op zijn trui.
Bart gaat vrolijk verder in hetzelfde spoor. Erg is het niet, we geven hem gewoon regelmatig iets droogs aan, en gebruiken af en toe ook wel slabbetjes om het vocht op te vangen (maar dat zijn dan met kruipen weer van die lastige in-de-weg-zitters). Een beetje minder is dat we lang moeten zoeken om een leuke foto te vinden waar hij zónder natte trui op staat. Zelfs de officiële studiofoto die we in april hebben laten maken, en waarvoor we vlak voordat de opnames startten een schoon truitje bij Bart hadden aangetrokken, vertoont een kwijlplek...
Maar goed, het gaat een keer over, al kan het kennelijk ook duren tot de derde verjaardag.
Bart is zijn karaktertje lekker zelfstandig aan het ontwikkelen. Hij kan veel, maar past het pas regelmatig toe als hij er helemaal zeker van is, zoals lopen. Hij laat zich niet overhalen om een stapje te doen, ook al doet hij er soms een paar zonder dat hij het zich bewust is.
Soms wil hij de trap opklimmen. Bij de eerste tree grijpt hij dapper naar de volgende. Op de tweede tree begint hij bedenkelijk te kijken, maar gaat toch door. Op de derde tree begint hij half te huilen, maar weet toch niets anders te bedenken dan stug doorgaan (ook al is André vlak achter hem om hem op te vangen). Zo schattig! Ik ben wel blij met zijn voorzichtigheid, na waaghalsje Chris is Bart een verademing!

woensdag 24 november 2010

Aan vervanging toe

Er zullen weinig Crocs in Nederland te vinden zijn die net zo veel gedragen zijn als die van mij. Zomer en winter, binnen en buiten, bijna zelfs dag en nacht, tijdens de krantenwijk en soms zelfs naar officiële gelegenheden (dat heb je met die vergeetachtige buien, gelukkig zijn het dan nog net geen pantoffels). En nu zijn ze, na ik weet niet hoeveel jaar, versleten.
Vandaag kwam er een foldertje in de bus, zo'n foldertje dat de Achterbergen normaal gesproken direct bij het oud papier doen, maar vandaag niet (Sjopze). En daar stond een kortingscode in voor 15% korting op Crocs. En wat mij heel nieuwsgierig maakte: Crocs blijkt niet alleen te bestaan in de door mij gedragen versie en de winterversie daarvan (zonder gaten en met dikke voering), nee hoor, er blijken zelfs Crocs te bestaan met hoge hakken. En elegante Crocs. Bovendien vond ik een outlet-pagina.
En dus gaan de oude Crocs de container in. Zodra de nieuwe zijn gearriveerd.

dinsdag 23 november 2010

Goochelen met de tijd

Ineens is het zover. Er zijn lootjes getrokken op school (Gido en Frank) en op de kinderdag afgelopen zondag (Gido, Frank en Elwin). We kunnen aan de slag. Maar... voor wanneer eigenlijk? WAT!!?? Volgende week vrijdag? En het weekend is al bezet, want dan gaan we naar Pagedal, dat gaan we dus niet redden...
Gisteren nog dacht ik dat we het surprises maken en cadeautjes kopen in zouden passen in een rustig ritme. Dat we samen gezellig aan de slag zouden gaan, een verrijking van het gezinsleven.
Vandaag moet ik dat al waar zien te maken, in elk geval op tijd voor 3 december. En zonder een zaterdag om inkopen te doen.

Gelukkig vielen de puzzelstukjes op hun plek. Elwin moest gelukkig naar de tandarts om zijn kiezen te laten sealen. Samen met Gido en Danny gingen we een half uurtje eerder naar het dorp om alle nodige cadeautjes in te kopen, bovendien had ik een koopopdracht mee van Frank. Zo, dat is alvast binnen.
Wat ook weer binnen is, is wat extra tijd voor aandacht voor Danny, tijdens het wachten bij de tandarts. Gezellig samen een puzzelboekje van kabouter Plop doorgelezen, dat hij daarvoor bij de supermarkt had meegekregen, terwijl Gido zich vermaakte met de Playstation die daar staat.

Nu nog de surprises, vijf in totaal. Moet lukken toch?

maandag 22 november 2010

Achter de schermen

Als je zoals de Achterbergen met veel personen bent thuis, waarvan ook nog eens een groot deel nogal bewerkelijk is, dan is het niet zo gek dat er niet zoveel tijd over is voor andere dingen, zoals meehelpen in de gemeente. Af en toe mogen we dan nog wel helpen met schoonmaken van de zaal, maar verder mogen we genieten van alles wat er voor ons gedaan wordt: het organiseren van het kerstfeest, het oefenen met de muziek, alles wat te maken heeft met het kinderwerk: clubavonden en kinderdagen, etc. etc. etc.

Gisteren mocht ik zomaar twee keer een kijkje achter de schermen nemen, en daar werd ik helemaal warm van:
Ik hoorde van een bespreking die er was geweest over hoe het kerstfeest dit jaar gevierd zal gaan worden. De mogelijkheid werd besproken om een diner te organiseren voor de volwassenen, 'maar', had iemand gezegd 'hoe kunnen we er nou voor zorgen dat Karien lekker ontspannen kan eten en zich niet de hele tijd met haar kinderen hoeft bezig te houden'? Kijk, daar word je nou warm van. En: 'hoe kunnen we er nou voor zorgen dat Frank het ook fijn vindt?' Daar word je zo mogelijk nóg warmer van!

Ja, die Frank, die houdt de gemoederen binnen de gemeente ook flink bezig. Jongensclub of kinderdag (en daar zijn de ouders niet bij), hij krijgt het eigenlijk gewoon niet voor elkaar om netjes in de pas mee te lopen met de groep (wederom netjes gezegd). En ga er dan maar eens aanstaan als jonge jongens en meiden, die zich graag willen inzetten om het voor alle kinderen leuk te maken, en er dan zo'n nummer tussen hebben zitten!! Ik zou het best begrijpen als ze het bijltje in de ring zouden gooien... Gisteren was het weer zover. Op een gegeven moment werd het degene die naast Frank zat gewoon te veel. MAAR wat werd ik ongelofelijk blij toen ik hoorde dat hij (de begeleider dus) het niet op wilde geven, en persé wilde leren om zelf de oplossing te vinden!!

Er zijn best momenten geweest dat ik me erg alleen voelde in het zorg dragen voor Frank (André dan niet meegerekend natuurlijk). Hem ergens laten logeren, zodat wij een weekend weg kunnen? Geen vrijwilligers. Hem mee laten doen met dingen voor leeftijdgenoten hier in het dorp? Geen goed plan.
Wat is het dan geweldig om te merken dat je niet alleen bent, dat er mensen zijn die zich, net als wij, verdiepen in het kind Frank, die van hem houden en het niet opgeven als het heel moeilijk wordt!

Er is nog een (lange?) weg te gaan, maar zo zie ik het wel zitten!!

zaterdag 20 november 2010

Sinterklaas bij de Achterbergen

Dit jaar zouden we het anders aanpakken dan vorig jaar. Vorig jaar leefde sinterklaas totaal niet bij de jonge Achterbergen. Achteloos plantten ze hun schoen bij de open haard, hun reserveschoen zodat ze hem gewoon konden laten staan. 's Morgens werd er dan soms wat uit gehaald, soms ook niet; kortom het leefde niet.
Dit jaar dreigt het alweer dezelfde kant op te gaan. Ik zou graag vertellen van verwachtingsvolle snoetjes en liedjes vol verlangen, maar helaas, het leeft nog steeds niet zo. Dapper begonnen we vorige week aan het volgen van een van de vele sinterklaasseries op tv, maar je raadt het al, het bloedde dood, het leeft ook niet meer.
Maar ik ga onverschrokken door hoor! De voorpret laat ik mij niet afpakken, inclusief kruidnoten en taai-taai. Elke zaterdag mogen de Achterbergen hun schoen zetten en wordt ervoor gezorgd dat ze tenminste een paar liedjes serieus zingen.
Gisteravond tijdens de clubavond heb ik heerlijk gesinterklaaswinkeld dus krijg ik nu een aardig idee van hoe 5 december er bij ons gaat uitzien:
's Middags pakken we de cadeautjes uit, voor de jongeren iets meer dan voor de groten, en bijna niets wat maar op één persoon van toepassing is. Zodat we met elkaar veel cadeaus krijgen en iedereen een lange lijst kan opnoemen de volgende dag op school (dat is ook niet onbelangrijk).
's Avonds gaan we er een gezellige avond van maken met spelletjes, een grote puzzel maken, marsepein boetseren, net wat iedereen wil. En dan tussendoor af en toe een Achterbergje naar bed brengen, zodat de samenstelling steeds verandert.

Slechte herinneringen heb ik min of meer aan de enorme berg cadeautjes die je moet uitpakken met zoveel mensen als je iedereen apart een stuk of wat cadeautjes geeft. Er is dan op een gegeven moment nauwelijks aandacht meer voor wat de anderen uitpakken. Daarom zetten we geen naam op de cadeautjes, al helemaal niet op de ingepakte chocoladeletters. Eén keer hadden we van Playmobil iets groots gekocht wat in elkaar gezet moest worden, en toen heb ik de cadeautjes genummerd in de volgorde van het opbouwen. Langzaam maar zeker ontstond het cadeau en snapten ze wat ze hadden gekregen. Er zijn weinig sinterklaas-avonden geweest dat er méér aandacht was voor het uitpakken van elk cadeautje afzonderlijk...

Wil je ook nog weten wát er dan gegeven wordt in huize Achterberg? Dat is natuurlijk helemaal afhankelijk van de behoeften van het moment. Op dit moment willen de Achterbergjes heel graag allerlei vechtspeelgoed (Bakugan, Lego Bionicle etc.), maar dat krijgen ze dus niet dit jaar. Wel dingen die ze samen kunnen doen (een spel, iets van Duplo, een grote puzzel) en nog iets om mee te knutselen maar dat moet ik nog uitvogelen (de namaakhoutserie van Real Construction trok me heel erg, maar dat spul is zo licht, dat klopt gewoon niet). En nog geen surprises, alleen maar voor school en voor de clubs (dus dat is dan toch nog zes surprises in totaal).

vrijdag 19 november 2010

Weg met de rommel - week 11

De Huishoudcoach geeft deze week de opdracht om je ochtend- of avondroutine uit te breiden. Als het goed is, heb je een lijstje met zeven wenselijke ochtendroutinegewoontes waarvan je tot nu toe de twee bovenste dagelijks toepast. En je hebt ook een avondroutine opgebouwd. Deze week voeg je de volgende gewoonte van je lijstje aan je ochtend- of avondprogramma toe.
De kluszus kun je inzetten bij het opschonen van je voorraadkast, waar misschien wel een hoop voedingsmiddelen staan die al lang over datum zijn.

Bij de Achterbergen dreigt inmiddels de klad in de ochtend- en avondroutine te komen. Het is maar goed dat er elke week over geblogd moet worden, want het is mijn huisvrouwen-eer toch te na om aan de klad toe te gaan geven. Op naar het keukenkastje dus, waar aan de binnenkant mijn persoonlijke routines opgeplakt zijn!
De voorraadkast moet bij de Achterbergen nog even wachten, want de kluszus wordt nog steeds ingezet voor stapeltjes rommel op andere - meer zichtbare - plaatsen, maar dat kan toch niet fout zijn?

donderdag 18 november 2010

De blogzenuwen

Mensen, mensen, ik krijg de zenuwen van jullie! Jullie zijn namelijk met heel veel voor een huis-, tuin- en keukenblog zoals dat van mij. Deze week waren er zelfs gemiddeld meer dan 300 per dag en daar krijg ik nou de zenuwen van. Dan weet ik prompt niet meer waar ik over moet schrijven. Of dan ga ik me afvragen of het wel leuk genoeg is dat Bart z'n eerste stapjes heeft gezet. Leuk genoeg voor 300 andere mensen bedoel ik. En dan heb ik natuurlijk net geen foto waar hij een beetje charmant op staat en dan ligt hij net te slapen dus kan er geen instantfoto worden gemaakt.
Ik weet het wel, ik moet maar gewoon zo doorgaan zoals ik deed, daarom kwamen er kennelijk steeds meer en als ze niet meer willen kijken, dan is het ook goed, maar toch kriebelt het gewoon zo af en toe als ik aan de teller denk.
En omdat ik even geen andere inspiratie heb, deel ik de zenuwen maar even met jullie, want gedeelde zenuwen zijn geen zenuwen meer.

woensdag 17 november 2010

Uitwisselen

De middelbare school waar Irene en Harry op zitten, heeft een uitwisselingsprogramma met een aantal andere landen, en toevallig gebeurt dit voor hen allebei dit schooljaar.
Deze week hebben we daarom een Franse jongen in huis, die met het gezin en het aangepaste schoolprogramma meedraait, vandaag met Harry meefietst op Gido's fiets (de rest van het weekprogramma heeft zulke aparte tijden dat ze prinsheerlijk gebracht en gehaald worden), en die duidelijk de gast van Harry is. Hoewel er niet veel woorden worden uitgewisseld, want le petit monsieur is een beetje stil, ook als hij overdag in gezelschap van zijn Franse schoolgenoten is.
Maar we doen ons best, zowel in ons beste school-Frans als in begrijpelijk Engels, en het gaat aardig. En Harry ging niet met hem aan de computer (zoals de foto zou kunnen doen vermoeden), maar wel aan de Wii, en ze wilden graag op tijd naar bed (de eerste avond 21.00 uur, de tweede avond kwamen ze om 22.00 uur thuis van een dagje Amsterdam en wilden ze ook gelijk gaan slapen), dus eigenlijk loopt het allemaal heel lekker.
Morgenavond wordt er met zoveel mogelijk deelnemers en gastgezinnen op school gegeten, waarbij elk gezin de hoeveelheid eten meeneemt die het zelf nodig zou hebben, en dan zit het er vrijdagochtend alweer op.
Vorige week was het de beurt aan Irene om naar Italië te gaan. Haar klas was wel acht dagen weg, waarvan twee nachten rijdend in de bus werden doorgebracht. Zij sprak uiteraard geen Italiaans, maar het gastgezin waar zij logeerde, sprak geen Engels. En ook geen Nederlands trouwens. Het meisje bij wie zij te gast was, had dan wel Engels gehad op school, maar dat stelde niet zo veel voor. Ze haalde bijvoorbeeld de woorden 'angry' en 'hungry' door elkaar. Dan krijg je aparte situaties: 'Are you angry Irene?' 'No, why should I be angry?' 'OK, dan krijg je geen eten', bij wijze van spreken... Irene is trouwens wel heel gastvrij onthaald in Italië: ze kreeg een (duur) cadeau bij aankomst, en toen ze vertrok, kreeg ze ook nog een heel pakket met Italiaanse vleeswaren en Parmezaanse kaas mee.
In het voorjaar worden de zaken omgedraaid: dan gaat Harry met zijn klas naar Frankrijk en komt hij bij deze jongen terecht, en dan krijgen wij het Italiaanse meisje te gast.

dinsdag 16 november 2010

Onze huiskabouter is weer terug!

Onze huiskabouter, die een jaar geleden plotseling opdook, is opnieuw gesignaleerd. Plotseling, zonder enige aanmoediging van welke kant dan ook, loopt hij weer door het huis.
André waarschuwde mij vanmorgen dat we het kaboutertje goed in de gaten moeten houden. Hij heeft namelijk ontdekt dat het kaboutertje het geweldig vindt om de radiatorkranen dicht te draaien. Zodat het in sommige kamers ineens heel koud is.
Vandaar die muts natuurlijk!

maandag 15 november 2010

Kapotte auto?

De Achterbergen passen niet met z'n allen in hun grote auto, ook al zitten er 9 stoelen in. Daarom kwam er vorig jaar een kleine auto bij, waarmee de vier lagere-school-Achterbergen meestal naar school gebracht worden. Vanmorgen wilde de kleine auto alleen niet starten, dus bracht ik de jongens met de grote auto naar school.

Weer thuisgekomen meldde ik aan André dat de auto het niet deed, maar zoals dat gaat met veel mannen (gelukkig!) had André hem in een mum van tijd weer aan de praat.

Om twaalf uur ging André de jongens dus met de kleine auto halen om thuis brood te gaan eten. Bij school komt Danny verontwaardigd op hem afstormen: 'papa, je móet niet met de kleine auto komen, die is stuk!'

zaterdag 13 november 2010

Eigen belang?

Die Achterbergen toch! Eerst zijn ze met geen mogelijkheid rustig te krijgen en dwarrelen ze als rondvliegende herfstbladeren door de kamer, even later zijn ze alle vier héél rustig bezig met een blad papier. Want ik had gezegd: maak maar een verlanglijstje voor Sinterklaas...

Elwin, in de keuken, schrijft: liefe sint wilt u een pak geven van dit blad bijvoorbeeld coroder omdat u soon liefe sint bend maak ik dese tekening van u. Op de achterkant zijn verlanglijstje: waterpiestol, saklamp, surfbort, duikbril, bionecol coroder.

Elwin is trouwens goed in brieven schrijven. Hij oefent zich in elk geval danig deze week. Zo schreef hij deze brief aan zijn juf: Beste juf omdat u soon liefe juf bend schrijf ik dese brief we leeren soo veel van u, en we doen heel erg ons best ik maak deze tekening voor u. En dan onderaan de tekening met een pijltje: voor meer te lezen -> achterkant: mogen we één keer ons speelgoed meenemen ast u blieft één keer (Elwin mist het zo dat hij niet meer één keer in de week 'speelgoeddag' heeft zoals in de kleutergroepen).

Frank maakte vandaag gewoon een heel duidelijke verlanglijst, met de prijzen erbij, zodat de Sint daar vast rekening mee kan houden: Lego (vecht) (acties) € 10 - Beyblade € 10 - Playmobil schattenjagers Top agents € 25 - Hot wheels € 25 - Real constraktion € ?

Gido maakt zijn brief op de computer, dan kan de Sint het tenminste lezen: Beste Sint, Ik Gido achterberg heb ook mijn wensen voor een verlanglijstje. Maar dit keer heb ik maar één wens en ik hoop dat u die in vervulling zal laten komen. Ik wil graag het voetbalspel van FIFA11 voor de wii. Met vriendelijke groetjes van Gido.

Danny dicteert de tekst op zijn papier: Lieve sinterklaas ik hou van je. En dan tekent hij Sinterklaas. Op aanwijzingen van Irene heeft hij een kruis op de mijter getekend. En laat hij Elwin een staf tekenen. Hij denkt trouwens nog niet zo veel aan zijn eigen belang. Als de tekening al lang en breed in zijn schoentje zit, wil hij er ineens, geïnspireerd door de anderen, een verlanglijst aan toevoegen. Maar dat komt volgende week wel. Sinterklaas heeft immers nog drie weken.

vrijdag 12 november 2010

Weg met de rommel - week 10

We gaan gewoon verder hoor. In week 10 krijg je van de Huishoudcoach de opdracht om, naast de routines die je aankweekt, tijd te nemen om je koelkast op te schonen. Deze keer niet een kwartiertje per dag omdat dat nou eenmaal niet zo slim is met een koelapparaat, maar in één keer, 1 x 90 minuten.

De Achterbergen hebben niet één, maar twee koel/vriescombinaties. Gelukkig hebben we kunnen kiezen voor zelfreinigende apparaten, zodat de vriezers niet hoeven te worden ontdooid. Dat scheelt een hoop! Deze 90 minuten lapte ik dus ook maar aan mijn laars, maar haal wel af en toe één plank uit de koelkast om die eens extra schoon te maken. Daarvoor zet ik de koelkast dus niet uit. En gelukkig herbergt de Achterbergse koelkast geen overvloed aan producten die over datum zijn, restjes eten en wat dies meer zij. Nee, gewoon de standaard voorraad koelkastspullen, die steeds doorschuiven naarmate ze gebruikt en nieuw aangeschaft worden, en nog wat extra dingetjes die speciaal voor de gelegenheid worden aangeschaft, maar dan ook helemaal gebruikt worden.

De kluszus van de Achterbergen is trouwens deze week niet komen opdagen. Dat vond ik niet zo erg, omdat er andere dingen waren die mij zeer in beslag namen, en er ook wel weer tijden komen van meer energie om daadkrachtige dames zoals mijn kluszus te kunnen ontvangen.

donderdag 11 november 2010

Een open brief aan mijn middelste kind

Lieve, lieve Frank,

Wat ben je toch een lieve, vrolijke jongen. Net heb je zo lief met Elwin samen in bad zitten spelen en deze keer hebben jullie de rest van de badkamer bijna helemaal droog gelaten. Vanaf de eerste verdieping, waar ik de was stond op te vouwen, hoorde ik jullie zo leuk met elkaar praten en doen en daar genoot ik zo van. Ik zou je zo graag gunnen dat je op school ook zo ontspannen kon zijn, maar het lijkt wel of je het steeds moeilijker vindt om daar je weg te vinden, hoeveel afspraken er ook met je lieve juf zijn gemaakt om jou te helpen.
Vandaag belde de moeder van jouw beste vriendje, eigenlijk je enige vriendje, mij op met een zwaar hart om te vertellen dat ze haar zoon had gezegd om minder met je om te gaan. En ik kan dat eerlijk gezegd zo goed begrijpen, omdat jouw uitbarstingen van boosheid hem gefrustreerd maken en hij daardoor wordt meegetrokken, terwijl jij het een uurtje later alweer bent vergeten. Je hebt de klas af en toe flink laten schrikken door de dingen die je er in je boosheid hebt uitgegooid, en dat maakt het voor je klasgenootjes best moeilijk om met jou te willen spelen. Ik kan best begrijpen dat andere ouders er dan moeite mee hebben dat jij daar los rondloopt, zij willen immers ook het beste voor hun kinderen.
Misschien is het beter voor je om naar een speciale school te gaan. Ik heb gehoord dat er een school is speciaal voor autistische kinderen, en die is niet eens zo ver bij ons uit de buurt. Voor ons is dat nog een tamelijk nieuwe gedachte, en wij hebben van dat soort scholen nog helemaal geen verstand. We weten niet of er dan misschien nog wel veel meer van die situaties zullen komen waarin je ontploft, misschien hebben ze niet genoeg personeel of een groot verloop onder het personeel. Misschien krijg je daar nieuwe vrienden, die je beter begrijpen, maar misschien wordt jouw gedrag daar ook versterkt. Of je leert juist de oplossing die je nodig hebt.
Hoe dan ook, we willen dat jij op de plek komt die voor jou het beste en prettigste is. Dat je het thuis fijn hebt, in de gemeente, op de jongensclub en kinderdagen, en ook op school. Als je dan naar een andere school moet, dan moet dat maar, wie weet zeggen we na een poosje: hadden we dat maar eerder gedaan. En het is dan niet zo gek dat er nu nog (vaak) dingen gebeuren die het nodig maken dat deze verandering ook gaat gebeuren, want zeg nou zelf, een kind dat altijd supermakkelijk en lief is, dat stuur je niet naar een andere school die beter voor hem is.
Je lijkt er zelf niet zoveel last van te hebben dat je geen vriendjes meer hebt op school. De brok in mijn keel is dus eigenlijk niet nodig, omdat het immers om jouw welbevinden gaat. En jij mocht vanavond aan tafel bidden voor het eten, en daarbij dankte je voor de fijne dag die je vandaag gehad hebt.
Ik ben heel blij, Frank, voor de band die wij samen hebben. Dat ik (en papa ook) met je kan praten over deze dingen, en dat er héél in de verte iets van begrip bij jou aan het komen is voor wat verstandig is om te doen of niet te doen in de omgang met andere mensen. Dat er geen zwarte tunnel ligt voor ons, maar een weg, misschien wel een tunnel, maar met licht aan de andere kant.
Je vindt het vast wel goed als ik deze brief op het weblog zet, zodat ik kan vragen of er andere ouders zijn die hun ervaring met speciaal onderwijs voor autistische kinderen met mij willen delen. Zodat we een goede keus kunnen maken voor de aanvraag van extra hulp voor jou: een rugzak of een andere school.

We komen er wel hoor Frank, alles sal reg kom, dat weten we, we moeten alleen nog uitvinden hoe.

Een hele dikke knuffel van mama

woensdag 10 november 2010

Niet meer zo donker hoekje

Vroeger, toen ik nog zeeën van tijd had, hoefde ik maar te denken dat ik iets nodig had, zoals een lamp, of ik reed al naar IKEA bij wijze van spreken. De zeeën van tijd zijn inmiddels zeeën van verleden tijd geworden bij de Achterbergen, dus is het wel net zo handig om tijdelijke oplossingen te zoeken in plaats van naar de winkel te racen, en wel met spullen die ik toch al in huis had.
Zoals voor dit donkere hoekje in de kamer, waar tot nu toe alleen hoog licht aanwezig was met spotjes. Niet gezellig dus. Maar nu wel: in een hoge glazen windlicht zit een snoer met kerstlampjes en daaromheen (in de pot) een stukje donkerrode organza. Supersimpel, snel klaar, en reuze gezellig warm licht komt er nu uit het hoekje vandaan.
Helaas lukt het me dan weer niet om er een mooie foto van te maken... maar als je wilt zien hoe gezellig het is, kom je maar langs!

dinsdag 9 november 2010

Het moeilijkste woord

Sommige woorden kun je heel erg moeilijk over je lippen krijgen, en dan bedoel ik geen lelijke woorden. Met stip op nummer één staat het woordje sorry.

Tegenwoordig krijgen de Achterbergjes een training in het zeggen van dit woordje. Al moet er wel een aanleiding voor zijn. Gelukkig gebeurt er zo af en toe wat, en dan kunnen we de gelegenheid fijn gebruiken om iets in orde te maken.

Zoals zondag. Omdat alle grote mensen binnen in de zaal zaten te luisteren naar een uitleg, konden een aantal kinderen buiten ongehinderd hun gang gaan. Waaronder twee Achterbergjes. Eerst gooide een van de Achterbergjes de hele zandbak leeg, maar dat werd gelukkig toch nog opgemerkt door een van de volwassenen. Zij gaf de jongens die daar waren elk een bezem op kinderformaat om al het zand weer op te vegen en ging weer naar binnen.
Op een gegeven moment kwam ze met de drie bezems naar me toe. Ze waren alledrie kapotgeslagen... Oei, wat nu? André en ik zochten de bewuste Achterbergjes op in de grote tuin en praatten met hen allebei over het hoe. En het waarom. En het wat nu. En toen gingen de twee Achterbergjes (het derde jongetje was geen Achterberg, die lieten we aan zijn eigen ouders over) naar de volwassene toe. En ze zeiden sorry (en dat is heel wat voor een Achterberg). En ze zeiden dat ze nieuwe bezems zouden kopen. En van een van de twee trilde de onderlip een beetje.

'En', vroeg André één van de twee daarna. 'Ben je nu blijer?' Hij dacht even na, en zei toen: 'Ja, maar een beetje niet, want mijn zakgeld...'

maandag 8 november 2010

Wat een weekend

De Achterbergen hadden weekendgasten uit Noorwegen. En daarom een volgepland weekend. Op zaterdag zijn we met nog een stel anderen naar de Zaanse Schans geweest. Voor wie het niet kennen: een museumdorpje (waar ook nog gewoon mensen wonen) waar je kunt zien hoe het vroeger was. Het eerste winkeltje van Albert Heijn is er, je kunt er zien hoe klompen worden gemaakt, of kaas, of hoe tin werd gegoten, je kunt er molens bezichtigen en nog veel meer. Natuurlijk kun je er ook souvenirs kopen.
Omdat het allemaal apart staande huisjes zijn, is het een echte aanrader als je kinderen bij je hebt die zich niet een paar uur lang rustig kunnen houden in bijvoorbeeld een museum. De toegang is in principe gratis, voor sommige gebouwen moet je entree betalen, en voor het parkeren, maar verder viel het ons financieel erg mee. Ook het weer viel mee: het zou regenen zaterdag, maar we hebben heerlijk weer gehad, zodat we buiten aan een picknicktafel onze meegenomen lunch konden eten.
Aan het eind van de middag reden we naar ons huis, waar we met twintig personen pannenkoeken hebben gegeten. Terwijl ik me direct stortte op het bakken (beslag van 3 kilo meel in 1 uur, niet gek he?), zorgden de anderen ervoor dat er voor zoveel mensen een plek aan tafel kwam, met een stoel, en dat er van alles op tafel kwam.

Druk is het wel, zo'n weekend hoor! Behalve dat je alle Achterbergjes in de gaten en in het gareel moet houden, wil je ook nog wel wat met je gasten kunnen praten, en met de anderen. En dan is er ook nog een heel programma dat moet worden afgewerkt, dus rustig zitten is er niet veel bij.
Maar genoten hebben we er wel van, ook van de zondag, toen we met de hele gemeente bij elkaar waren tot ver in de middag. En nu schakelen we weer over op de gezinsstand, en kunnen we proberen om deze week de slaap in te halen die we dit weekend hebben gemist...

vrijdag 5 november 2010

Weg met de rommel - week 9

Zo, wie had er gedacht dat de Huishoudcoach dé oplossing was voor mensen die niets willen uitvoeren? Misschien heb ik het mis, maar ik krijg een beetje de indruk dat het animo voor elke dag 15 minuten besteden aan opruimen heel wat kleiner is dan het animo dat er 9 weken geleden was voor het meedoen aan de Huishoud'cursus'.  Toch ben ik er zelf heel blij mee, met die 15 minuten opruimen per dag. Soms onder het mom van 'iets doen is beter dan niets doen', soms schiet het echt zichtbaar op en dat geeft een heel prettig gevoel.

Hoe het ook zij, we gaan gewoon verder met week 9. Hier pakt de Huishoudcoach de ochtendroutine bij de horens met de opdracht om een lijstje te maken met zeven wenselijke ochtendgewoonten, waarvan je de twee belangrijkste toevoegt aan het lijstje dat je al had, en waar bij de ochtendroutine tot nu toe alleen 'frisse start' stond (zie week 2). Voorbeelden van de ochtendroutine zijn: ontbijten, tafel afruimen, vaatwasser aanzetten, gordijnen opendoen, slaapkamer luchten, bed opmaken, wasmand checken en zo nodig een was draaien (deze voorbeelden komen dus uit het boek).
De kluszus blijft ook deze week bij je, en als het goed is, krijgen jullie het samen steeds gezelliger. Dit houdt dus in dat je deze week ook een kast helemaal gaat opschonen, het advies van de Huishoudcoach is om een kast in de keuken helemaal in te richten met spullen die je voor het ontbijt nodig hebt, zodat je in het vervolg niet meer zo veel heen en weer hoeft te lopen om te kunnen ontbijten.

Hoe ging dit bij de Achterbergen?
Eerst de ochtendroutine. Mijn lijstje gaat zo: slaapkamers luchten, keuken opruimen, stofzuigen en evt. dweilen, wasgoed verzamelen, bedden opmaken en één bed verschonen.
Niet dat ik deze dingen niet deed, maar het helpt merk ik om het als routine te doen aan het begin van de dag.

De ontbijtspullen stonden bij ons al lang op één plek, dus heb ik de 15 minuten opruimen per dag ergens anders besteed (en ik weet niet meer waar!).
Inmiddels ben ik er wel achter dat ook voor het huishouden een soort werkweek handig is. De weekenden zijn namelijk bij de Achterbergen veel te druk en onvoorspelbaar om ook nog eens een heel lijstje af te kunnen werken. Dit doen we dus alleen als het lukt, en als de goede wil niet ontbreekt haha (zie vorig logje).

donderdag 4 november 2010

Als de goede wil ontbreekt...

... dan kom je nergens. Dat weet Chris als geen ander. Regelmatig probeert hij op aanschouwelijke wijze duidelijk te maken wat hiermee wordt bedoeld.
Vanmorgen bijvoorbeeld. Omdat Chris drie jaar is geworden, mocht hij weer naar het consultatiebureau. Dat vond hij op zich best leuk, want daar mag hij altijd lekker spelen terwijl Bart gekeurd wordt. Vandaag niet. Tot zijn grote verbazing (hoewel we het hem al wel hadden verteld) moest hijzelf worden uitgekleed (dat ging nog wel) en op de weegschaal. Dat ging dus niet. Met geen mogelijkheid. Dus moest ik eerst op de weegschaal (dat had ik mezelf liever bespaard) en daarna samen met zoonlief. Daarna moest hij tegen de muur. Niet dus, met geen mogelijkheid wilde hij wat wij wilden. Dus hebben we zijn lengte zo goed als het lukte vastgesteld. Daarna mocht hij een puzzeltje maken met een vormenstoofje. Hij begon leuk door direct aan te wijzen waar het ronde blokje moest, en dat er nog een rond blokje was, totdat hij doorkreeg dat het bij de keuring hoorde. Direct was het afgelopen met puzzelen, ook wilde hij geen vrachtwagen bouwen van blokjes (hoewel zijn vingertjes jeukten, dat zag ik wel). Daarna mocht hij een streep tekenen. Hij deed het niet. En hij wilde ook niet laten zien dat hij de namen van de plaatjes die aan de muur hingen, wist (de sleutel vond hij een 'huis', en verhip het lijkt op een kerk met een wolk erboven), laat staan met de links/rechts afgeplakte brilletjes op. Toch vond hij de brilletjes wel interessant, en toen ik in gesprek raakte met de verpleegkundige over allerlei andere zaken, zette Chris er toch eentje op. En begon toch tegen mij te zeggen welke plaatjes er aan de muur hingen. Totdat ik ze ging aanwijzen en het aan hem vroeg - toen ging het brilletje direct af.
Nee, goede wil ontbrak er vanmorgen wel aan bij Chris... Leuk he?

woensdag 3 november 2010

Chocoladeverrassing

Deze keer een recept van Frank. Zelfbedacht. En omdat we vanmorgen zomaar ineens twee uurtjes samen over hadden, gelijk maar uitgeprobeerd. En gefotografeerd.
Zo maak je ze: laat 1 pakje van 10 plakjes bladerdeeg (of 2 natuurlijk) ontdooien. Verwarm de oven alvast voor op 200 graden. Snijd alle plakjes schuin doormidden als ze ontdooid zijn. Breek een chocoladereep in blokjes. Snijd elk blokje in kleinere stukjes, en leg die op de driehoekjes deeg. Vouw de driehoekjes dicht, maak de zijkanten goed dicht, bestrijk ze met melk en bestrooi ze met suiker. Dan nog 20 minuten in de oven, en laten afkoelen!

Ook al waren we met z'n tweeën, het was toch nog hard werken om ze vanmorgen allemaal (wij maakten er 40) binnen de twee uurtjes af te krijgen, maar het is gelukt. En in plaats van twee chocoladeverrassingen mee te nemen naar school (een voor de juf en een voor zichzelf) heeft Frank nu de hele klas getrakteerd. En sorry gezegd (zonder al te veel aanmoediging) voor zijn driftbui gisteren in de klas. Ik stond op de gang en hoorde het, en smolt daar helemaal weg...

dinsdag 2 november 2010

Pittige dagen

't Is pittig tegenwoordig bij de Achterbergen. Niet voor iedereen hoor, gelukkig. Vooral voor onze lieve Frank is het een pittige tijd, het lijkt wel in toenemende mate. Ook op school, eigenlijk vooral op school en in andere situaties buiten het gezin, gaat het lang niet altijd van een leien dakje. Maar ook binnen het gezin is het moeilijk voor Frank, vooral om op een goede manier een uitweg te zoeken voor zijn boosheid. En dat is dan netjes gezegd.
Pittige dagen dus, ook voor mij en André, want ja, voor deze jongen hebben we gewoon een extra portie wijsheid nodig. Die we nu nog niet steeds voorradig hebben.
Maar we komen er wel hoor! God heeft zich vast niet vergist toen Hij bedacht hoe Frank eruit zou komen te zien, van buiten en van binnen. En ook niet toen Hij hem juist aan ons gaf. Een mooie en eervolle opdracht, om hem te begeleiden en te helpen vormen.
Nu zoeken we nog veel naar de vormen om Frank het beste te kunnen helpen. Maar we weten zeker dat we ook oplossingen gaan vinden, zodat Frank zijn plekje in het leven gaat vinden, en hij lekkerder in zijn vel gaat zitten, zowel thuis als in andere situaties.

maandag 1 november 2010

Coole kofferbak

Als je, zoals bij de Achterbergen, graag dingen samen doet, de taken verdeelt zeg maar, dan kan er toch wel eens iets tussen wal en schip vallen zonder dat het wordt opgemerkt.
Zaterdagochtend vroeg had ik de boodschappen gedaan, en kwam met een kofferbak vol met volle tassen thuis. Eenmaal thuis laat ik het graag aan André over om de tassen uit de auto te halen, en het uitpakken en opbergen gaat dan met z'n tweeën (of nog meer) lekker snel.
Zaterdagavond zouden we patat bakken. En toen kwamen we erachter dat de tas met diepvriesprodukten nog in de kofferbak van de auto moest zitten... omdat er ook nog een opgevouwen buggy in de bak lag, was de tas onopgemerkt gebleven. Niet alleen met  twee kilozakken patat, maar ook een bak met 1,5 liter ijs en drie dozen met deelblokjes spinazie.
Maar... kennelijk hebben we een heel coole kofferbak, of een heel goede diepvriestas, want ook na ruim 8 uur buiten de diepvries, was alles nog bevroren!
Toch maar niet nog eens doen.