donderdag 30 september 2010

Voor wie het weten wil

De nieuwsbrief van de lagere school kwam gisteren binnen met daarin de opbrengst van de sponsorloop waaraan Frank een poosje geleden heeft meegedaan:

ruim 3.500 euro.

Het idee voor de sponsorloop kwam uit groep 8: het was namelijk een prutrace (voor wie dat wilde), met als argument: De mensen in Pakistan in de modder? Wij ook!

Niet slecht, zo'n bedrag voor zo'n kleine groep kinderen!

woensdag 29 september 2010

Herfststemming

Met een klein beetje tegenzin verwelkomen de Achterbergen de herfst. De twee walnotenbomen in de tuin hebben hun opbrengst van dit jaar laten vallen: een stuk minder dan vorig jaar, maar toch altijd genoeg om heerlijk van te gaan genieten: eerst om naar te kijken, in een mand in de hoek van de kamer, en op de schouw, en daarna wordt de oogst stukje bij beetje opgegeten: heerlijk door zelfgebakken brood, of door de sla, of als walnotentaart met caramel, het lekkerste recept dat wij weten met walnoten en waarover ik al eens eerder heb geschreven.
Doordat het eerder donker is, kunnen we nu ook gezellig met de kaarsjes op tafel eten, en daarna bij de open haard kruipen.

Het heeft toch wel wat, herfst!

dinsdag 28 september 2010

Lunchpauze

Sinds vorige week eten de vier lagere-school-Achterbergen weer thuis in de lunchpauze. De directe aanleiding daarvoor was een gesprekje met een verdrietige Frank, die in de pauzes gepest wordt door jongens uit andere groepen (in zijn eigen groep wordt hij geaccepteerd zoals hij is). Het is wel even wennen natuurlijk om twee keer extra heen en weer te rijden, maar... het is ook zo leuk! Elke keer maken we er een feestje van: de ene keer hebben we haring, de andere keer mag het brood in het tosti-ijzer of gewoon even in de magnetron. En even iets leuks doen: een puzzel maken of een spelletje doen of zo. Met de jongens is afgesproken dat we het zo doen tot aan de herfstvakantie en dan kijken of het bevalt, maar ik weet het nu al: mij bevalt het wel! En als ze het spelen met vriendjes missen, dan kan dat nog steeds gewoon na schooltijd 's middags. De Achterbergen hebben dan gelukkig alle tijd, want: geen muziekles, geen sportclubs etc. etc., maar dat is misschien een ander onderwerp...

maandag 27 september 2010

Drie jaar geleden

Drie jaar geleden begon het 's avonds te rommelen in mijn buik. Met lichte weeën ging ik samen met André naar een verjaardag toe, maar wel weer bijtijds terug naar huis, want je weet maar nooit... 's Avonds zetten we een bed in de woonkamer neer, en na een nacht waarin het heel lang in het beginstadium bleef hangen, zette de bevalling op een gegeven moment toch ineens door en werd Chris nog net op tijd geboren voordat iedereen weer wakker zou worden (krantenwijk!).
Morgen is hij dus pas echt jarig, maar omdat we morgen niet als gezin bij elkaar zijn, hebben we zijn verjaardag gisteren al gevierd. Met een hoog Bob-de-Bouwer-gehalte. Chris vindt het geweldig allemaal!

zaterdag 25 september 2010

En toen was het weer zaterdag

Op sommige zaterdagen lijkt het of je om je eigen as blijft draaien om je staart te pakken te krijgen. Of zo. Namelijk: de kinderen vrij. Er moeten tig dingen gebeuren: boodschappen, reparaties, klusjes. Als het kan iets langer slapen dan anders. Al die dingen bijten elkaar, vandaar.
En daarom mag Bartje zijn papfles helemaal alleen leegdrinken.






 

Vandaag kregen wij een zogenaamde Zachte Elburger Brok. Van iemand uit Elburg, die toevallig de eerste was die gereageerd had op de advertentie die wij op http://www.gratisaftehalen.nl/ hadden gezet en waarin wij onze piano hadden aangeboden. Binnen de kortste keren hadden we zo'n 15 reacties en toen heb ik de advertentie maar weer weggehaald. Anders hadden we zoveel administratief nawerk...
Altijd leuk om iets op deze manier kwijt te raken: jammer om bij de vuilnis te zetten, maar ook niet goed genoeg voor Marktplaats. En zo hebben we mooi weer iemand blij gemaakt.
En waren wij ook blij, want de Elburger brok (een soort zachte speculaasbrokken) was lekker!

vrijdag 24 september 2010

Weg met de rommel - week 3

De Huishoudcoach geeft als opdracht voor deze week: Ruim je aanrechtblad op. Dat wil zeggen: maak het aanrecht helemaal leeg en blinkend schoon. Dan zet je er alleen de dingen op terug die je daar echt wilt hebben, de rest ruim je op of doe je weg.
Na elke maaltijd of tussendoortje zet je de afwas niet op het aanrecht, maar in de vaatwasser (of je wast het af, of reserveert een onderkastje daarvoor).
Het resultaat is de hele dag een schoon en opgeruimd aanrecht!

Bij de Achterbergen kwam deze opdracht hard aan. De afwas kun je makkelijk even laten staan, en dat gebeurde dan ook vaak. Toch ging ik vol goede wil aan het werk, en nam uiteraard ook de andere vlakken in de keuken mee: de serveerkar en de bovenkant van het oventje, dat op de losse vaatwasser staat. En wat bleek: wat een harde opdracht leek, kreeg een zachte landing. Het is heerlijk om de keuken in te lopen en het dan zo opgeruimd aan te treffen. De opdracht gaf mij het laatste duwtje dat ik nodig had om 's avonds laat als ik weggeweest was, toch nog even die laatste pan af te wassen.
Da's het betere werk!

(Als je nou met smart op deze aflevering hebt gewacht, en er alweer niets aan hebt omdat je aanrecht altijd al spic en span is: kies dan een andere plek uit om op te ruimen en bij te houden.)

donderdag 23 september 2010

Soms...

Soms ben ik moe op woensdagmiddag. En juist dan zijn de zes jongste Achterbergen thuis. En André wil het liefst ongestoord in zijn kantoor doorwerken. Soms helpt het om juist iets te gaan ondernemen. Zoals gisteren.

Het Achterberg-peutertje werd in zijn bed gelegd voor een middagslaapje, Frank en Elwin gingen zichzelf vermaken, en met Gido, Danny en het kleinste Achterbergje ging ik een boodschap doen bij de Makro. En gelijk even door naar het home-decocenter, waar het alleen al leuk is om een poosje rond te lopen.

En natuurlijk helemaal leuk om een verwennerij te kopen voor op de grote zwarte eettafel:


En daarna... ging ik hardlopen met André!

woensdag 22 september 2010

Hijg en puf en steun

Sinds kort loop ik weer hard. En ik niet alleen, nee, tegenwoordig samen met André. En ik moet er weer he-le-maal inkomen. Vanuit ons huis lopen we een klein rondje van bijna 2 kilometer, en dat levert elke keer weer een hoop gehijg, gepuf, gesteun en gekreun mijnerzijds op. Zijnerzijds niet. Nee, hij loopt heel liefdevol naast me of een klein stukje voor me uit, zodat ik mijn tempo wat kan opkrikken. En het helpt!
Deze week zijn we begonnen met een echt beginnersschema: twee minuten hardlopen, één minuut gewoon lopen, en dan tot het rondje gelopen is. En nu was het hijgen en puffen in stereo!

Overigens is dit de meest effectieve sport volgens mij: we lopen nu nog niet eens een kwartier per keer, drie keer in de week, en we beginnen en eindigen zo'n beetje voor ons huis, op de tijd zoals het uitkomt. En nu maar hopen dat het ook zoden aan de dijk zet voor een betere conditie!

dinsdag 21 september 2010

Huisarts(enpost)

De Achterbergen hoeven bijna nooit naar de huisarts, dat is bijna jammer want het is een bekwame en aardige man. En als er dan een keer wel iets aan de hand is, dan is dat buiten huisartsuren. Zo ook gisterenavond.
Alle kleine Achterbergen lagen lekker te slapen, en ik was beneden aan het werken op mijn laptop. Het vertaalwerk is gelukkig wat meer geworden, nu moet ik elke week een gaatje of twee zien te vinden om de titels en omschrijvingen van een aantal nieuwe spelletjes naar het Noors te vertalen.
Opeens hoorde ik Danny huilen, hij bleek acuut heftige pijn in zijn buik te hebben, links onder in zijn buik. En omdat de Achterbergen normaal niet van die aanstellers zijn, al helemaal niet acuut tijdens de slaap, nam ik Danny voorzichtig mee naar beneden, waar hij met een warme deken om op de bank mocht liggen. André kwam erbij, en samen probeerden we wat dingen uit: temperatuur (die was 35,7, zelfs een beetje koud), een zetpil paracetamol (hielp niet echt), en omdat hij het echt uitgilde als we hem van houding lieten veranderen, belden we dan toch maar met de huisartsenpost. En Danny mocht komen.
Gelukkig was het niet de blindedarm (die zit rechts), en ook niet de galblaas (die zit ook rechts). De arts dacht aan een ontsteking van de klieren in de buik (nooit van gehoord!), en hij gaf ons groot gelijk dat we waren gekomen ("mensen uit jullie buurt komen nooit voor niets"). Er was alleen weinig anders tegen te doen dan afwachten. Gelukkig viel Danny onderweg terug al in slaap, en hebben we hem de hele nacht niet meer gehoord. Vanmorgen vroeg stond hij alweer naast mijn bed om te vragen of hij naar beneden mocht, en hij wilde per sé naar school. Hopelijk blijft het zo!
Apart was wel dat er dezelfde avond nog meer kinderen met precies dezelfde symptomen bij de huisartsenpost waren binnengekomen: 's avonds wakker worden met acute heftige buikpijn links onder.

Inmiddels is Danny alweer een ochtend zonder problemen naar school geweest; in de pauze eet hij thuis een volkorentosti:

maandag 20 september 2010

Diploma's

Het zwemseizoen in het gemeentelijke openluchtzwembad is weer gesloten. Dat betekent dat er niet op dinsdag drie loodzware tassen met natte kleren mee naar huis komen, en dat er voor Elwin een eind is gekomen aan de periode van drie keer per week zwemles. Gelukkig, nu kan er weer wat makkelijker met vriendjes gespeeld worden. En op tijd gegeten.

Gido heeft met schoolzwemmen getraind voor het Dolfijn Brons diploma, waarvoor hij vorige week woensdag mocht afzwemmen. Omdat het zwembad dit jaar 40 jaar bestaat, kreeg elk kind een eetbare medaille met opdruk; Gido ging er thuis eerst heel trots mee op de foto, en daarna gaf hij al zijn broers een stukje.
Voor het diploma heeft hij met kleren en laarzen aan moeten zwemmen, in het water zich moeten uitkleden, met z'n drieën in een bootje zitten, dat laten omslaan, onder het bootje ademhalen en afspreken wie aan welke kant boven water zal komen, en nog meer spannende dingen. Logisch dat hij trots is op zijn nieuwe diploma!
Elwin heeft met glans zijn A-diploma gehaald. Even leek het erop dat hij bovendien zou mogen afzwemmen voor B, want tijdens de lessen hebben de kinderen van dit groepje ook getraind in het duiken en zeven meter onder water zwemmen, maar uiteindelijk bleek het toch beter dat hij eerst nog wat meer uithoudingsvermogen gaat krijgen. Voor ons best; ik vind het sowieso beter als de kinderen tenminste twee seizoenen lang les krijgen. Elwin kwam trouwens zonder eetbare medaille thuis - die was al op...

zaterdag 18 september 2010

Afscheid

Een van de eerste grote aankopen die wij als pas getrouwd stel deden, was een digitale piano. Hij kreeg een plekje in ons overvolle flatje in de grote stad. Avond aan avond zat ik te spelen, met de koptelefoon op om niet al te veel lawaai te veroorzaken. Onze oudste werd geboren. Ook hij hield ervan om op de toetsen te slaan. Een keer spuugde hij een behoorlijke kwak bovenop de toetsen, waarna het geheel verdween in het binnenwerk van de piano, voordat ik iets had kunnen pakken om het op te ruimen. De opneemfunctie werd goed gebruikt: de ingespeelde liedjes konden eindeloos worden herhaald. De piano verhuisde twee keer mee naar een ander huis. Kind na kind na kind na kind na kind na kind na kind na kind vermaakte zich met de vijf liedjes die er op de kaart staan, sommigen hielden meer van nummer 5, anderen meer van nummer 2. Tijdens het afspelen kon je wisselen van instrument, dat was erg leuk. Een keer klom er eentje bovenop de klep. Nog een keertje, maar deze keer kon de klep er niet meer tegen, en brak er iets bij hem. Sindsdien stond de piano altijd uitnodigend open. En toen, na lange jaren van trouwe dienst, ging er nog iets kapot: het pedaal deed het niet meer. En de ene lage C had ineens een heel hard geluid, daar schrok je steeds van tijdens het spelen. Spelen zonder pedaal was niet zo leuk, helemaal niet als je 'gewoon' piano wilde spelen. De piano werd opengeschroefd. We zagen de plek waar de kwak spuug inmiddels was opgedroogd, maar het probleem kon niet worden verholpen. Nog een paar jaar sudderde het zo door, totdat, op een mooie dag, ineens groen licht kwam voor een andere piano. De oude trouwe piano werd op gratisaftehalen.nl gezet. Er waren gelukkig een heleboel mensen die hem graag wilden hebben, zodat hij niet aan de weg hoefde te worden gezet. En nu staat hij in de gang, te wachten op z'n nieuwe eigenaar, die zich niet kan voorstellen dat je een piano wegdoet omdat het pedaal het niet meer doet...

vrijdag 17 september 2010

Weg met de rommel - week 2

De huishoudopdracht voor week 2: als eerste kant en klaar.
Zorg dat je elke dag gewassen, gekleed en verzorgd bent voordat andere gezinsleden je nodig hebben.

Da's een psychologische. Je zet jezelf op deze manier namelijk in de werkstand en je blijft niet hangen in de pantoffel-stand.

Maar nu de Achterbergse manier. De Huishoudcoach heeft waarschijnlijk geen rekening gehouden met het feit dat er ook iemand is die 's morgens vroeg een krantenwijk doet, en die bovendien een heel klein Achterbergje heeft dat nog wel eens voor dag en dauw wakker wordt. Zorg dan maar eens klaar te zijn voordat dit alles begint! En mag de krantenwijk in de nette kleren worden gedaan, of volstaat een oud kloffie?

Ik heb de regel voor mezelf dus aangepast naar: zorg dat je zo vroeg mogelijk aangekleed en wel bent, en zet jezelf vooral in de actieve werkstand, ook al heb je soms als het zo uitkomt je oude kloffie nog aan. En inderdaad: het helpt. Geen krantjes meer lezen in de pyjama en er dan veel te laat achterkomen dat er nog van alles moet gebeuren. Maar dat is niet erg: ze zeggen niet voor niets dat het na gedane arbeid goed rusten is!

donderdag 16 september 2010

Het kleine, avontuurlijke jongetje

Het kleine jongetje speelde in de tuin, maar ook al was het een knots van een tuin, hij vond hem toch nog te klein. Daarom ging hij op z'n loopfietsje langs het huis naar de voortuin, door het hekje en de straat op. Zijn grote broer was even daarvoor ook die kant op gegaan, naar de grote stad, en dat wilde hij ook wel. Op de straat wist hij precies welke kant hij op moest, ook al had hij dat nog nooit alleen gedaan: rechtsaf tot aan het kruispuntje, dan linksaf op de andere straat, langs twee huizen, over een hoog bruggetje, en daar kwam je op de doorgaande weg, waar de papa en de mama van het jongetje heel vaak met hem in de auto hadden gereden. Het jongetje ging rechtsaf, en ging voor het gemak midden op de rijbaan loopfietsen. Dat kon best, want er reden toch geen auto's. Na een poosje kwam hij de winkelwagen tegen. De meneer van de winkelwagen zag het kleine jongetje loopfietsen, maar in tegenstelling tot het jongetje zelf vond hij het een beetje eng. Er reden nu dan wel bijna geen auto's op de doorgaande weg, maar áls ze er rijden, doen ze dat wel gelijk heeeel hard. Hij belde dan ook zijn vrouw op, die een stukje verderop aan dezelfde weg woonde, om hem te komen helpen uitzoeken waar het jongetje eigenlijk heen moest, of eigenlijk: terug moest. Een aardige boer die daar woonde, kwam er ook bij staan, en zij hielden samen het jongetje staande. Dat vond het jongetje wel gezellig: aardige mensen, die lekker veel aandacht voor hem hadden. Helaas verscheen in de verte de moeder van het jongetje op het bruggetje. Ze keek eerst even in het diepe water, en daarna in de richting van het groepje mensen. De aardige mevrouw zag de moeder ook, en zij wees naar het jongetje. Toen kwam de moeder er snel aangelopen, en zij wilde het jongetje weer mee terug naar huis nemen. Dat vond het jongetje helemaal niet leuk. Hij begon te schoppen en te schreeuwen, want hij wilde zo graag naar de grote stad. Het hielp allemaal niet, de moeder nam hem in de houdgreep, samen met het loopfietsje, en zo liep zij de hele weg terug naar huis.

Maar eigenlijk had ze kunnen weten dat hij wegfietsplannen had, want laatst had ze hem betrapt toen hij in de gang een maniertje had verzonnen om bij de fietssleutels te komen:

woensdag 15 september 2010

Niet zo groen

Deze week is het de week van de groene voetstappen. Alle schoolkinderen (van Nederland?) hebben een stickerboekje gekregen waarin ze een groene voetstap mogen plakken elke keer als ze op de fiets naar school zijn gekomen in plaats van met de auto. Zo worden ze zich bewust van hun verantwoordelijkheid voor het milieu.

Helaas zijn de Achterbergen niet zo groen ingesteld. Willens en wetens hebben ze twee auto's voor de deur staan, waarmee (met één ervan dan) vijf dagen in de week de kleine Achterbergen naar school worden gebracht, en weer worden opgehaald. Hoewel, Gido fietst de 2,5 km vier keer per dag: in de lunchpauze komt hij naar huis zodat hij het overblijfgeld in zijn spaarpot mag stoppen. Gido is dus wel heel groen.

Wat moet je nou als er zo'n brief mee naar huis wordt gegeven, om deze ene week eens de auto thuis te laten staan, en eigenlijk het liefst het hele schooljaar? Op zich een prijzenswaardig initiatief, en daar niet aan meedoen is natuurlijk funest voor het moreel van je jongens. Maar... er zit nogal een andere kant aan, alleen al op gezinsniveau. Zolang er nog twee kleine Achterbergjes zijn die niet naar school gaan, vind ik het heel wat om al het gehaal en gebreng op de fiets te doen. Zeker als ze ook nog moeten slapen rond de haaltijd, of nog steeds slapen rond de brengtijd. En wat dacht je van regen en wind, in 2,5 km buitengebied? Om maar niet te spreken van de andere kanten die het gezinsniveau overstijgen. Dat doe ik dus niet (hier).

De groene stickertjes moeten we daarom maar voor een andere gelegenheid gebruiken, bijv. voor elke keer dat we netjes al ons afval scheiden, of nog even bewaren voor de tijd dat er nog maar één Achterbergje niet naar school gaat of zo. Of als er een Achterbergje uit de luiers raakt. Of als we de boodschappen op de fiets doen (dat is nog effectiever dan met de fiets naar school, want de winkels zijn ofwel 2 ofwel 3 keer zo ver).

Een groot voordeel heeft het wel dat de brief aan alle ouders gestuurd is: nu kunnen wij tenminste op het parkeerterrein bij school parkeren!

dinsdag 14 september 2010

TOH (Trots Op Harry)


Het nieuwe schooljaar is bij de Achterbergen alweer een aantal weken geleden begonnen. Zoals al voor de vakantie medegedeeld, heeft Harry een halve stap vooruit gezet: van 2 havo is hij naar 3 vmbo-t gegaan.
En ziedaar: dat blijkt toch wel een heel goede keuze te zijn geweest: hij is al heel trots thuisgekomen met een 10 voor Engels, vertelt honderduit over wat hij allemaal in de klas meemaakt (zo kenden we hem vorig jaar niet!), en heeft grootse plannen wat zijn cijfers betreft. Hm, dat moeten we dan maar zien. Behaalde resultaten uit het verleden bieden hier hopelijk geen garantie voor de toekomst...

Harry is trouwens ook een bovenstebeste Bart-oppasser. Bart voelt zich kennelijk op zijn gemakje op Harry's schoot: aan de computer, in het restaurant, aan de computer, of als Harry aan de computer zit. O, dat had ik al gezegd. Nou, aan één puntje moeten we nog werken: dat Harry niet zoveel tijd achter de computer doorbrengt. Maar daar wordt al voor gezorgd: onze trouwe huiscomputer, die al jaren voor spel- en internetplezier in de woonkamer zorgt, heeft gisteren de geest gegeven. Nou maar eens kijken hoe lang we het zo volhouden...

maandag 13 september 2010

Heel veel Achterbergen

Bij de Achterbergen zijn we al met veel natuurlijk, dat is waar. Maar in elk geval één keer per jaar komen we met nog meer Achterbergen bij elkaar. Elk jaar in september spreken we ergens af om met André's familie (of in elk geval een groot deel daarvan) ergens te gaan eten. Dit weekend waren we dus met vierentwintig Achterbergen in een wokrestaurant.
En dat beviel wel, gezien het feit dat het helemaal niet erg is om vaak heen en weer te lopen, met of zonder bordje.
En dat je zelf kunt kiezen wat je wilt eten.
En dat je steeds naast iemand anders kunt gaan zitten.
En dat je na het ijs gewoon weer patat kunt gaan halen.
Of een pisang goreng.
Of twee.
En dat er een speelkamer is waar je lekker kunt gaan spelen als je genoeg gegeten hebt.

Bij de foto: Elwin: hé, dat smaakt naar Chinees!

zaterdag 11 september 2010

Allemaal klusjes

De afgelopen week stond bij de Achterbergen in het teken van de noodzakelijke klusjes. Nu het nog redelijk warm was, konden mooi de kieren bij de diverse raam- en deurkozijnen opgevuld worden met strips, en een aantal kozijnen kreeg zelfs een nieuwe sluiting. Zo zeg, de Achterbergen zijn daar netjes op tijd mee. Ja hoor, echt op z'n Achterbergs: na zo'n 10 winters lang de tocht te hebben verdragen, de wapperende gordijnen en wel een héél koud gangetje, is er dan eindelijk wat aan gedaan...

Het zwembad is ook leeggepompt en schoongemaakt (lekker makkelijk: op de trampoline gelegd en met de hogedrukspuit schoongespoten op een warme dag zodat het ook weer snel droog was).
Echt prettig dat André zijn eigen baas is en zulke klusjes kan doen op de doordeweekse dagen! Hoewel het ook prettig is als hij gewoon in zijn kantoor zit en betaalde uren maakt...

Bart heeft ook voortdurend klusjes. Als een druk baasje verkent hij de benedenverdieping zodra hij uit de box mag. Hij kan heel geconcentreerd op één plek blijven spelen, maar daarna is hij ook zo weer op zoek naar andere uitdagingen. Van de week stond hij zo schattig met zijn eigenwijze achterhoofd bij de Playmobil-bak, dat ik gauw de camera pakte. Helaas, toen de camera startklaar was, zat hij alweer op de grond.
Ook schattig.

vrijdag 10 september 2010

Weg met de rommel - week 1

Nou, daar gaat 'ie dan. Vanaf nu elke vrijdag een nieuwe huishoudopdracht (omdat ik het boekje op donderdagavond erbij gehaald heb en direct de vrijdag daarna begon met de eerste week).

Een heel korte introductie voor wie het boek niet kent: de Huishoudcoach rekent in vier periodes van twaalf weken af met de chaos op de volgende gebieden: rommel, papierboel, organisatie en schoonmaken. De honderden tips die het boek bevat, plus een hoop leerzame leesstof over valkuilen en oplossingen, types mensen etc. etc., ga ik hier niet overtypen. Als je daar nieuwsgierig naar bent, zorg dan dat je het boek in handen krijgt. Je kunt je ook inschrijven voor een digitale nieuwsbrief op de website http://www.huishoudcoach.nl/.

 Wel zal ik de concrete weekopdrachten hier vertellen, plus hoe ik daar zelf - op z'n Achterbergs - mee ben omgegaan.

Opdracht voor week 1: schoon je badkamerkastje op.
D.w.z.: haal alles uit de kastjes en sorteer alles in drie 'stapels': spullen die je straks weer in het kastje zet, spullen die ergens anders in huis thuishoren, en spullen die je weg wilt geven of gooien. Als het kastje toch leeg is kun je het even lekker schoonmaken, en daarna zet je de spullen uit de eerste categorie weer - netjes gesorteerd - in het kastje terug. Breng de spullen van de andere twee 'stapels' op de daarvoor bestemde plek. Klaar.

De Achterbergse methode ging zo:
Hoewel er niet veel overbodige spullen in de badkamerkast van de Achterbergen stonden, ben ik toch gehoorzaam met deze opdracht aan de slag gegaan. Alleen dan in fases: elke keer één deurtje open, want in totaal waren het er toch vijf. Alles is weer lekker schoon, en inderdaad heeft een aantal spullen een andere plek gekregen, zodat er ruimte kwam voor een extra stapel handdoeken (die hiervoor in een kast op de overloop lagen, maar in de badkamer toch meer op hun plek zijn).

Dat was week 1. Eerlijk gezegd vond ik deze opdracht een beetje magertjes. Daar zit je dan met je goede voornemens en je bent na dit kastje klaar voor een week. Maar niemand heeft gezegd dat je verder niets mag of moet doen, dus heb ik lekker elke dag 15 minuten opgeruimd op plekken waar dat al een poosje niet was gebeurd. Of langer dan die 15 minuten, want opruimen wordt leuker naarmate je ermee bezig bent.

donderdag 9 september 2010

Huishouden

Pas geleden zag ik dat ik op dit weblog maar twee stukjes heb gezet onder het kopje 'huishouden', en die gaan allebei over mensen van buiten ons gezin die ons met het huishouden helpen/hebben geholpen. Wel een beetje vreemd, je zou bijna denken dat ofwel het huishouden bij de Achterbergen niet noemenswaardig is (nou, ga er maar eens aan staan!), ofwel het is een zooitje en niet iets om mee te koop te lopen (dat komt iets dichter in de buurt).
Om de waarheid te vertellen: met huishouden hebben de Achterbergen een haat-liefde verhouding. Er zijn namelijk ontzettend veel leukere dingen om te doen dan poetsen, boenen en opruimen, en nog meer opruimen, en nog meer opruimen.
Vandaar dat de Achterbergen alweer een tijdje geleden gezamenlijk de schouders onder het huishouden hebben gezet, en daar heb ik toch al eens eerder over geschreven...
Bovendien heeft de hulp in de Achterbergse huishouding haar intrede gedaan, met als het lukt drie uur in de week, zodat naar een deel van het schoonmaakwerk niet zo veel meer hoeft te worden omgekeken.
Toch heb ik kort geleden het hier vermelde boek weer tevoorschijn gehaald om te helpen meer structuur in het geheel aan te brengen. De Huishoudcoach leert chaoten om elke week een stukje routine aan te leren, zodat het huishouden geleidelijk aan op de zozeer gewenste rolletjes gaat lopen. En sindsdien doe ik gehoorzaam wat mevrouw de Huishoudcoach mij vertelt, in de wetenschap dat het huishouden over een jaar vast en zeker anders verloopt dan nu.

En nu overweeg ik om over elke weekopdracht een blogje te schrijven, maar ik weet niet zeker of dat wel lezenswaardig is. Daarom voor deze ene keer een vraag aan de lezers van dit blog: doen of niet doen?

woensdag 8 september 2010

Uitgeprobeerd

Een x aantal maanden geleden heb ik bij het Kruidvat een zogeheten koekjesbakker gekocht van Tristar. Niet duur, dus meenemen maar, komt vast wel van pas. Bij de Achterbergen houden ze wel van een verandering in het koekjespatroon.
Helaas leverde het bijgeleverde recept een teleurstelling op, en belandde het apparaat (een soort wafelijzer met zeven koekvormpjes erin) in een grote kast. (Er moest vast deeg in, maar dat vormde zich absoluut niet naar de vormpjes, en het duurde zo ongeveer 20 minuten voordat het gaar was.)

Vandaag waren de jongens van de lagere school vrij, en kwamen we zomaar - plotseling - op het idee om de koekjesbakker weer tevoorschijn te halen en er wafelbeslag in te doen. En dat ging zowaar een stuk beter. Weliswaar duurt het nog altijd 6 minuten voordat elke lading klaar is, maar dat is misschien zelfs wel normaal?
In elk geval waren de koekjes/cakejes superlekker!!

dinsdag 7 september 2010

Een gast uit China?


Bij de Achterbergen loopt een gast uit China rond. Tenminste, dat zou je kunnen concluderen uit zijn uitspraken:

Hij wil graag iets te 'dlinken', het liefst met een 'lietje', als het even kan een 'olanje'. Hij speelt met de auto's die hij laat 'lijen', of met een 'klommer' (brommer). Als het buiten nat is, 'legent' het, en voor hem is het heel normaal om 'klote appel' te zeggen, ook al klinkt dat ons raar in de oren. Soms is het trouwens ook een 'blote appel', in elk geval vinden wij het meestal een grote appel.
Hij draagt een 'tlui', een 'onderkloek' en een 'kloek'.

Zijn naam? 'Klis(je)'

maandag 6 september 2010

Klein gezinnetje

Dit weekend waren drie Achterbergen de hort op - Gido, Frank en Elwin waren uitgenodigd voor een piratenweekend in Zeeland met iedereen van de 'kinderdag' van de gemeente, d.w.z. er waren vijf begeleiders en zo'n acht kinderen in de leeftijd van 7 t/m 12 jaar. De hele week hebben ze voorpret gehad, omdat op maandag voor alle drie een spannende uitnodiging in de brievenbus lag met daarbij een ooglapje. Extra spannend was het wel, omdat Gido het presteerde om een paar dagen ziek te zijn, maar gelukkig: vrijdagmiddag was hij weer opgeknapt, zodat hij zelfs nog meekon om te kijken naar de sponsorloop. De kinderdagleiding had gevraagd of ze onze tenten mochten gebruiken want ze zouden gaan kamperen bij een boer in Vrouwenpolder. Geen probleem hoor, de Achterbergen doen niet zo moeilijk over het uitlenen van dingen, MAAR misschien is het handiger als de volgende keer wèl de binnententen erbij zitten...

Maar goed, we hadden dus een klein gezinnetje het afgelopen weekend: slechts zes kinderen...

zaterdag 4 september 2010

Sponsorloop - de uitslag

heel erg bedankt voor het sponsorgeld. ik heb 17 rontjes gelopen.
ik moest eerst over 3 kleine hooibalen en dan onder een lint door, zigzaggend om paaltjes, dan weer onder het lint, dan over autobanden, en dan over een grote hooibaal.
Groeten van Frank

En ja, dat is de charme van een sponsorloop. Die 17 rondjes bedoel ik. Omdat degenen die hadden gereageerd via het weblog allemaal een vast bedrag hadden gegeven (samen 70 euro, heel hartelijk bedankt!!), wilden André en ik Frank stimuleren om zoveel mogelijk rondjes te lopen, dus schreven wij ons in met totaal 5 euro per ronde. Met in het achterhoofd de vorige sponsorloop van de school, waar ze uiteindelijk twee of drie rondes hebben gelopen (zodat we toen wat geld bij het schamele eindbedrag van onze zoons voegden). Zo niet deze keer. Nee, deze keer wordt het dus dokken, maar dat mag ook wel eens een keertje.

Aanvulling: eind september kregen we de nieuwsbrief waarin de opbrengst stond: ruim 3500 euro!

vrijdag 3 september 2010

Even tussendoor

Ik sta in de keuken koffie te zetten. Hoor ik achter me het geluid van handjes op de plavuizen: kletsj, kletsj, kletsj, kletsj. Een begeleidend geluid: daaj-daaj-daaj-daaj. Even later grijpt een klein handje mijn rechter broekspijp, daarna word ik aan de linkerkant beetgepakt. Een warm bolletje wurmt zich tussen mijn knieën. Als ik naar beneden kijk, zie ik één stralend oog omhoogkijken.

Dat doen we dus even opnieuw voor de foto!

NB benieuwd naar de uitslag van de sponsorloop? Morgen!

donderdag 2 september 2010

Sponsorloop - het vervolg

Na twee reacties op het vorige logje dat de bloglezers dan maar de sponsors van Gido en Frank moeten zijn, kan ik natuurlijk niet zeggen: nee bedankt, laat maar. We doen dus een poging om via internet sponsors te werven voor de sponsorloop die MORGEN plaatsvindt.

Gido is vandaag weer ziek geworden, dus ik denk dat het realistisch is om gewoon op één Achterbergje te rekenen. Wat moet hij doen? Een half uur lang moet hij steeds hetzelfde parcours afleggen op een weiland achter een van de boerderijen in de buurt van de school. Geen idee hoe lang dat parcours is, ook geen idee hoeveel rondes hij dus redelijkerwijs zal kunnen maken. Lekker onzeker dus, net als de vorige keer (toen hebben we uiteindelijk meer gegeven dan we hadden beloofd omdat de rondes veel groter waren dan we hadden gedacht).

Sponsoren kan voor een vast bedrag, ongeacht het aantal rondes, of een bedrag per ronde.

Wil je meedoen? Reageer dan VANDAAG, op dit bericht of met een mailtje naar karien.achterberg@gmail.com voor welk bedrag je wilt sponsoren, en of het per ronde is of een vast bedrag. Ik moet in elk geval een mailadres hebben waar ik mijn bankgegevens kwijtkan, dus meld dat erbij.
Wij gaan zelf ook meedoen uiteraard. De opbrengst gaat naar de slachtoffers van de watersnoodramp in Pakistan.

Ik ben benieuwd!

woensdag 1 september 2010

Sponsorloop

Op zich heb ik er niets op tegen als de Achterbergen leren om zich om hun (verre) naasten te bekommeren. Ook niet als het om de slachtoffers van de watersnoodramp in Pakistan gaat. Wat ik een tikkeltje minder handig vind, is dat het door middel van een sponsorloop moet gaan gebeuren. En dat twee van de Achterbergen sponsors moeten gaan werven. En dat terwijl ze een dag achterstand hebben vanwege ziekte (nu hebben ze maar twee i.p.v. drie dagen). En ze in een heel klein dorpje wonen, waar nog meer kinderen van dezelfde school wonen, die hen ongetwijfeld al voor zijn gegaan bij het aanbellen langs de huizen.

De vorige keer was het nog erger. Toen moesten alle vier de Achterbergen sponsors werven. Dat werden hele korte sponsorlijsten...
Nu maar eens zien dat er in elk geval iets op die nog maagdelijk witte lijsten komt te staan!