dinsdag 31 augustus 2010

Z'n gangetje

Het leven bij de Achterbergen gaat z'n gangetje, nu voor iedereen de vakantie echt voorbij is. Dat wil zeggen: De jongens volgen elkaar op met een of ander virusje, waarvan je hoofdpijn en soms koorts krijgt. Vandaag was het dus best gezellig thuis: Gido en Frank een beetje ziek, Irene ook thuis omdat de docenten van de bovenbouw VWO een teambuildingdag hadden (leuk zeg, zo vlak na de vakantie!), en omdat er zo veel grote kinderen thuis waren, konden zij even op Chris passen terwijl ik ook even mijn bed indook tijdens Barts ochtendslaapje. Z'n gangetje dus.
Na het avondeten gingen er vijf een spel doen op de trampoline, onder de bezielende leiding van de zieke Frank in pyjama. Hoewel, Chris doet geloof ik z'n eigen versie van het spel, ook met een pyjamajasje dat hij over zijn kleren had aangetrokken omdat Bob de Bouwer erop staat. Chris verwisselt regelmatig van kleding als hij een kledingstuk met zijn grote held tegenkomt. En dat laten dan maar zo. Z'n gangetje dus.
Daarna nog twee jongens in bad, en terwijl ik Danny weer naar beneden (naar zijn slaapkamer op de eerste verdieping dus) dirigeerde, hoorde ik Frank in bad tevreden iets verzuchten over de bubbels die naar boven komen, en daarna heel zacht: "Daar geniet ik van".
Daar geniet ik nou ook van!

maandag 30 augustus 2010

Zoveelste start van het nieuwe seizoen

Nog nooit hebben de Achterbergen zo vaak de start van het nieuwe seizoen gevierd als dit jaar. Niet de start van het nieuwe schoolseizoen, dat vinden de meeste Achterbergen nou niet direct iets om te vieren. Wel het gemeenteleven dat na de zomer weer in z'n vertrouwde (hoge) ritme is begonnen. Waren we vorige week landelijk bij elkaar voor een zomerfeest, het afgelopen weekend werd op lokaal niveau alles uit de kast getrokken om te vieren dat we weer bij elkaar waren: vrijdagavond de clubs, zaterdagmiddag en -avond de jongeren, en gisteren voor iedereen. Door het regenweer leek het wel een herfstfeest... maar feest was het toch! Met z'n allen hebben we pannenkoeken gegeten, die buiten onder twee grote tenten werden gebakken c.q. opgewarmd! En natuurlijk deelden we met elkaar wat voor ons het belangrijkste in het leven is: Gods woord.
Tijdens een droog moment gaven de meisjes van de clubs een dansvoorstelling op het (nieuwe) sportveld, en er was grote hilariteit toen onze voorganger als officiële opening van dat veld een voetbal in het open doel mocht schieten, maar het toch nog voor elkaar kreeg om de bal naast het doel te laten landen.
Na zo'n dag is het gewoon jammer dat je op een gegeven moment weer naar huis moet...

zaterdag 28 augustus 2010

100 jaar

Precies 100 jaar en één dag geleden werd mijn opa geboren, de vader van mijn moeder. Gisteren kwam een gedeelte van zijn nakomelingen (wat klinkt dat raar, maar zo heet dat gewoon) bij elkaar in een zaaltje van de muziekschool Amsterdam, waar hij tijdens zijn leven directeur is geweest. Een man van muziek was hij, in hart en nieren, en een nicht van mij vond (terecht) dat zijn leven en zijn muziek niet vergeten mochten worden. Daarom heeft zij een boekje samengesteld met daarin herinneringen van iedereen die hem gekend heeft (ontzettend leuk om te lezen!), en de muziek die hij heeft gecomponeerd en die ze kon achterhalen staat ook afgedrukt in het boekje. Deze muziek werd gisteren ook gespeeld (piano, viool en cello) en gezongen door onszelf.
Als familie zijn we eigenlijk nooit zo bij elkaar geweest, daarom was het extra bijzonder om die verre neef en nichten eens te spreken, en te zien hoe dezelfde familietrekken in ons aanwezig zijn (dit wordt nog eens extra versterkt door het lezen van ieders herinneringen in het boekje). Na de muzikale bijeenkomst besloot ik om toch mee te gaan naar het restaurant waar gereserveerd was voor een gedeelte van ons gezelschap, juist omdat dit zo'n unieke gelegenheid was. En daarom moest er nog wel wat geregeld worden...

Heel wat geregel
Als een thuisblijfmoeder ineens rond lunchtijd de deur uit gaat en pas 's avonds laat terugkomt, moet er heel wat geregeld worden wat anders gewoon gebeurt: de schooljongens gaan op de fiets naar school i.p.v. dat ze luxe gebracht en gehaald worden, Elwin rijdt met anderen mee naar zwemles (we hadden onze rijbeurt geruild), en 's avonds paste Jan op de jongste drie terwijl André de vijf anderen naar de jongens-/meisjesclub bracht. Ik zou toch op tijd terug zijn om die vijf na de club weer op te halen. Maar ja, dat werd dus anders toen het met het eten in Amsterdam erg lang dreigde te gaan duren... André kon ze niet gaan halen omdat hij niet in het donker rijdt (nachtblind), dus werd een aantal andere mogelijkheden onderzocht. Helaas liep dat allemaal op niets uit, maar ja, wie heeft er nou zomaar plek voor vijf extra kinderen... Gelukkig deed mijn broer mij een slimme oplossing aan de hand: laat ze ophalen door een taxi en naar huis brengen (en hij wilde dan de rekening wel betalen)! En zo geschiedde (behalve dat van het betalen dan, maar dat is onze eigen schuld). Ik voelde me net zo'n rijke stinkerd, die z'n kinderen door een ander laat rijden terwijl hij zelf druk bezig is met z'n zaakjes. Geen leuk idee. Gelukkig maar, ik ben liever een moeder die er wel is voor de kinderen. Alleen af en toe niet. Zoals gisteren.

vrijdag 27 augustus 2010

XS en S


De weg door ons dorp is van de week voorzien van een nieuwe slijtlaag. Dat wil zeggen dat je nu kilometers rijdt over een laag fijn grind dat mettertijd door alle auto's in de weg wordt gereden. En dat grind spat behoorlijk tijdens het rijden (misschien bedoelen ze met 'slijtlaag' wel dat je auto er extra van slijt?). Gisteren was het raak tijdens een ritje naar de winkel: PATS, en er zat een barst in de voorruit. Geen sterretje, nee gelijk een barst die steeds langer werd. En daarmee durf je dus niet weken door te rijden, dus vandaag kregen we (ja, de verzekering gaat alles voor ons betalen) een nieuwe voorruit. Samen met Bart ging ik de auto brengen, en wachtte ik daar even op André, die er met de andere auto samen met Danny en Chris achteraan kwam. De receptioniste vond het wel gezellig dat we even bleven, en zij kwam aanzetten met een T-shirtje van het bedrijf, maatje XS, maar toch nog veel te groot voor Bart. Maar Chris past hem wel, en voor Danny had ze een iets groter T-shirt. Thuis kregen ze de shirts aan. "Kom maar, grote vriend", zei Danny tegen Chris, en hij wilde heel graag samen op de foto. Chris niet.

donderdag 26 augustus 2010

Graaien maar


En toen was het de beurt van het volgende Achterbergje om de boeken uit de boekenkast te graaien.
Eens kijken of hij het record van Chris kan verbeteren...

woensdag 25 augustus 2010

Opvoeden - (opnieuw) leren doorslapen

In een aantal kranten is vandaag en gisteren geschreven over een onderzoek van het blad J/M, waaruit blijkt dat ouders het opvoeden super serieus nemen, en de verantwoordelijkheid zwaar vinden wegen. "Veel ouders verzorgen, beschermen en stimuleren tot ze erbij neervallen". Het ND zegt: "Toch moet opvoeden wel leuk blijven. J/M trekt daarom een orthopedagoog uit de kast die alles (het overbeschermende gedrag van de ouders) goedpraat. ... bovendien heeft nog geen wetenschapper aangetoond dat overbeschermde kinderen beschadiging oplopen."
Aan het eind van het artikel concludeert het ND echter dat "kinderen toch echt zelf moeten leren om zelfstandig en verantwoordelijk te leren leven voor het aangezicht van hun Schepper".

Een van de eerste dingen waarbij opvoedkunde wordt gevraagd, is het leren doorslapen van een baby. Toen onze oudste goed genoeg groeide en dronk (en ik nog niet zo zelfstandig denkend was) werd het advies gegeven om hem 's nachts te laten huilen, helemaal niet naar hem toe te gaan, dan zou de boodschap het snelst begrepen worden. En inderdaad, de eerste nacht huilde hij 20 minuten, de volgende nacht ook zoiets, en daarna heeft hij doorgeslapen. Toch hebben we deze opvoedtechniek niet meer herhaald bij de volgende kinderen. De meesten gingen uit zichzelf op een gegeven moment wel doorslapen. Bart sliep ook de hele nacht door, totdat we op vakantie gingen en hij steeds vaker begon wakker te worden. En ja, dan is het wel zo makkelijk om hem gewoon even te laten drinken (bij mij wel te verstaan). Eenmaal weer thuis bleek dat hij in een vicieuze cirkel zat van steeds vaker wakker worden en willen drinken, maar niet meer willen slapen. Ook raakten zijn darmpjes van slag en had hij midden in de nacht vieze luiers. Tijd om het roer om te gooien, natuurlijk voor ons makkelijk om weer door te kunnen slapen, maar ook hijzelf had er last van. Deze keer gaf ik hem in bed een flesje met water, en ging dan zijn kamer weer uit. En gelukkig werkte ook deze 'techniek': inmiddels slaapt hij de meeste nachten weer helemaal door, en mocht hij wakker worden, dan gaat hij met wat water weer lekker slapen, en ook zijn darmpjes zijn weer tot rust gekomen.

En toen wilde ik deze tip op een forum zetten... en ging ik daar aan het lezen over welke adviezen er nu gegeven worden in dit soort gevallen. En wat kwam ik daar tegen? Als je kindje 's nachts wakker wordt, moet je het gewoon te drinken geven, natuurlijk geen water maar moedermelk want dat heb je er uiteraard voor over. Al is het kind ruim een jaar geweest. - Ik zou er onzeker van worden, met zoveel overtuigingskracht deze adviezen worden gegeven. Waarom mogen ze niet gewoon leren (vanaf een bepaalde leeftijd/gewicht) om lekker door te slapen? Je gaat je bijna schuldig voelen als je kind een lange nacht maakt...

Ik weet het niet hoor, de mensen achter dit soort sites bedoelen het natuurlijk allemaal goed, maar als ik naar hen geluisterd had, dan hadden we hier nog steeds een probleem.
Gelukkig hebben we zelf ook nog een gezond verstand...

En wat heeft dat nou te maken met het onderzoek van J/M? Ik denk dat ik daar later nog maar eens een logje aan wijd.

PS Ik wil niemand veroordelen die het anders doet dan wij; zelf hebben we het immers ook bij elk kind weer anders aangepakt en het hangt er ook helemaal vanaf welke dingen je allemaal laat meewegen.

dinsdag 24 augustus 2010

Doe es effe gezond!

Als je nog maar twee jaar oud bent, dan wil je natuurlijk hetzelfde als je grote broers, helemaal als het zo'n knots van een lolly is (op de foto is hij al een aardig eindje gevorderd).
Zaterdagmiddag begon met de aankoop van zo'n grote lolly, die vervolgens lekker in de weg zat bij alles wat er nog moest gebeuren, zoals konijntjes en een kalfje aaien, mama een hand geven, o nee de andere hand want deze plakt nogal, enz. En het duurde maar en het duurde maar en er kwam maar geen eind aan de lolly.

Op een gegeven moment vond ik het wel genoeg en verdween de hele rest ergens in een afvalbak... Chris heeft er niet meer naar gevraagd gelukkig!

maandag 23 augustus 2010

Alweer terug van weggeweest

Na het vorige blogje werd gevraagd hoe wij dat toch allemaal maar steeds doen, al dat gereis en spullen inpakken en wassen etc. etc. Nou zal ik niet ontkennen dat er heel wat bij komt kijken, zeker niet als er ook nog een baby in huis is die zijn ritme nodig heeft. En als ik heel eerlijk ben, zijn er ook wel kanten aan zo'n weekend die wel eens wat tegenvallen, met name als er een baby in je auto huilt en je hem niet kan pakken (we rijden twee uur en een kwartier, met twee auto's), of als de nachten niet zijn wat je zou willen en de volgende dag lichtelijk geradbraakt bent. MAAR, als je dan zo'n ontzettend fijn weekend mag meemaken, met hulp voor je leven, met heel veel contacten, met zelfs schitterend mooi weer tijdens de familiemiddag, en als je weet dat al je kinderen iets onvergetelijks meemaken, dat ze hun vertrouwde vrienden zien én nieuwe vrienden maken, dan overweeg je niet eens om thuis te blijven. Ik voel me ontzettend bevoorrecht met dit gezinsleven!

Het weekend was dan ook heel bijzonder deze keer, extra feestelijk. Voor de kinderen was natuurlijk vooral de familiemiddag leuk, met wel 35 verschillende dingen, zoals een kinderboerderijtje, op een pony rijden, geschminkt worden, hoog in de bomen klimmen met een gezekerd touw, een vlieger maken (favoriet bij Frank), en nog veel en veel meer.
's Avonds, als wij bezig zijn om de kleine jongens op bed te leggen in onze twee slaapkamers, kunnen we dan toch nog volgen wat er in de grote zaal gebeurt op en groot scherm in de eetzaal. En als de jongens slapen en we alleen maar af en toe gaan luisteren of het allemaal goed gaat, kunnen we echt rustig zitten en kijken. Onze grotere kinderen zijn dan wel in de zaal, en als het afgelopen is, lopen we samen naar de zaal toe om Gido op te vangen (anders is hij zo verdwenen en komt hij pas om middernacht of zo aanzetten), en nog even iets lekkers met hem te gaan halen. De andere drie zien we niet; die gaan hun eigen weg en komen pas als wij al op één oor liggen.
Nou, zo gaat het dus zo'n beetje als de Achterbergen een Pagedalweekend hebben. Hoe klinkt het?

vrijdag 20 augustus 2010

Zoete kipsalade

Nog maar nauwelijks terug van vakantie, pakken de Achterbergen alweer voor een weekend op Pagedal: de start van het nieuwe seizoen wordt in de gemeente landelijk gevierd met een zomerfeest! Daar willen we natuurlijk graag bij zijn, en deze keer nemen we een heerlijke maaltijdsalade mee voor de eerste dag, zodat we daar niet hoeven te koken.
Kook een hele kip gaar (of een paar kipfilets of kippepoten), en snijd het vlees in stukjes. Kook ook alvast aardappels of macaroni gaar (wij nemen deze keer aardappels, geen idee hoeveel het weegt, misschien 1,5 kilo?). Snipper 1 of 2 uien, snijd de ringen ananas uit een groot blik in kleine stukjes, en snijd een courgette in hele kleine blokjes. Er gaat ook nog een pond appels in stukjes door. Gooi alles door elkaar samen met (halfvolle) mayonaise. Er hoort eigenlijk een scheut ketjap door, maar wij doen nu wat paprikapoeder erbij, omdat er in ketjap gluten zitten en sinds kort eet Irene (weer) glutenvrij).
Alles kan mee in de grote Tupperware-bak met deksel, en morgen is het in no time schoon op!

Iedereen een heel fijn weekend gewenst (het wordt warm!) en tot volgende week!

donderdag 19 augustus 2010

Bart zoekt het hogerop

Vanmorgen vond ik Bart voor de tweede keer op de trap. De vorige keer dat hij dat presteerde, was de angst dat hij zou vallen groter dan de wens om een foto te nemen, maar deze keer lag de camera om het hoekje, en stond hij pas op de eerste tree.

Cliché of niet, het gaat toch wel heel erg snel. Heeft hij nog niet eens zo heel lang geleden ontdekt dat hij zichzelf kan voortbewegen door te tijgeren, daarna ging het in recordtempo naar het kruipen met de buik los van de grond, overal gaan staan, en nu de trap op. Ben benieuwd wanneer we hem op de vlizo-trap vinden!

Toch maar de kamerdeur dichthouden voortaan...

woensdag 18 augustus 2010

Vakantie en een tuin - geen goede combinatie

gelukkig hoeven we ons voorlopig niet te vervelen!

dinsdag 17 augustus 2010

Kwijtgeraakt

De Achterbergen slagen er meestal wel in om alle eigendommen weer mee naar huis te nemen na een vakantie, maar deze keer is er toch iets achtergebleven: Bart zijn dag- en nachtritme. Sliep hij de laatste tijd heerlijk de hele nacht door en overdag twee keer niet te kort en niet te lang, in Noorwegen veranderde dat langzaam maar zeker in drie hazeslaapjes overdag en nachten waarin hij ten eerste niet wilde gaan slapen, ten tweede midden in de nacht opeens een of twee keer wakker werd (om even bij mij te drinken en dan weer door te slapen) en ten derde 's ochtends ook veel te vroeg klaarwakker werd, een keer zelfs al om vijf uur... Bovendien had hij te pas en te onpas vieze luiers, en dat allemaal terwijl hij zo ongeveer hetzelfde eten kreeg als thuis, en in principe dezelfde dagindeling. In ons huisje was één aparte ouderslaapkamer waar het campingbedje van Bart nog bij in paste, en verder een open zolder waar de rest van de Achterbergen hun nachten doorbracht (behalve Irene, die bij een stel meiden in een ander huisje zat). Het was dus zaak om Bart zo stil mogelijk te houden als hij 's nachts of 's morgens vroeg wakker werd, en daarom mocht hij lekker vaak bij mij drinken. Dat we nu weer thuis zijn, betekent niet dat hij z'n ritme weer teruggevonden heeft. Nee, meneertje wordt midden in de nacht klaarwakker en gaat om z'n moeder staan schreeuwen. Heel gezellig hoor, maar toen hij vannacht na het drinken luidkeels protesteerde toen hij weer in bed werd gelegd, hebben we de knop maar omgezet en hem een flesje water gegeven. In bed. Zodat ik lekker in mijn eigen bed kon kruipen in afwachting van wat er zou komen. Even later liet hij nog even weten dat hij het toch niet echt waardeerde, maar dat was maar voor de vorm, want na een paar uithalen ging hij toch maar lekker slapen. Een paar uurtjes dan toch. Maar nu wist ik wat ik kon doen, en heb ik hem toen hij weer begon te huilen het nog halfvolle flesje water weer in zijn handjes gegeven en ging ik linea recta terug naar bed. En Bartje hebben we niet meer gehoord tot het.... kwart over acht was!

maandag 16 augustus 2010

't Is weer voorbij, die mooie zomer....

Bij de Achterbergen is na zes weken vakantie het normale leven weer bijna volop begonnen. De drie oudsten beginnen volgende week weer, maar de vier jongens van de lagere school zijn vandaag weer gestart. En dat was wel wennen, want gisterochtend zaten we nog in Noorwegen! Elf dagen lang waren we op het conferentiecentrum van de gemeente, en elke dag was er wel iets te beleven: bijeenkomsten natuurlijk, maar ook een knalgezellige familiedag met ontzettend veel activiteiten, sportevenementen, een schitterende musical over Mozes (in het Duits), etc. etc. etc.
Het conferentiecentrum ligt vlak bij Sandefjord, in het zuiden van Noorwegen, aan een uitloper van de grote Oslofjord. Op het terrein zelf is een flink hoogteverschil, dat o.a. is gebruikt voor een mooie waterval.




De grote zaal staat boven, deze keer waren er zo'n 6.000 mensen uit 35 landen gekomen; een heel dorp eigenlijk! Beneden bij het water is het hele terrein volgebouwd met huisjes van verschillend formaat, en tegen de berg aan zijn appartementen gebouwd.


Danny vergaapt zich aan de etalage van een snoepwinkeltje:


De Achterbergen passen met z'n elven niet meer in één auto, en daarom gingen we deze keer met het vliegtuig! Het was de bedoeling om een mooie foto te publiceren van een rijtje jongens met hun rolkoffer op Schiphol, maar ja, zo gaat het dus niet... Al plan je alles van te voren: tram, trein, vliegtuig, bus, er kan nog steeds van alles tussenkomen. Deze keer raakten er gelukkig geen Achterbergjes kwijt (wel constant hoofden (9) en koffers (7) tellen), wel hadden we een latere trein dan we gepland hadden, en kwamen we pas om half tien op Schiphol aan, en het vliegtuig zou om half elf vertrekken. Normaal niet zo'n probleem misschien, maar vijf van ons moesten nog inchecken omdat dit thuis niet gelukt was. En nu lukte het ook niet bij de incheckzuilen, en werden we doorverwezen naar de incheckbalie, waar een lange, lange rij stond... De in te checken heren gingen achteraan in de rij staan, terwijl wij op de koffers pasten. En dat was ons geluk, want omdat zij geen bagage bij zich hadden, werden ze uit de rij gehaald om bij een andere balie in te checken. Daarna alle zeven koffers afgeven, en toen was het tien over tien. Snel naar de gate. Tja, wij hadden zo ongeveer de verste gate van heel Schiphol: eerst een lange lange gang door, en op een gegeven moment hing er een bordje: nog ongeveer 10 min. lopen tot aan onze gate... We hadden dan wel geen koffers meer mee te sjouwen, maar nog wel een stuk of wat jongetjes in de gaten te houden, plus de handbagage: de een een tas, de ander een camera, en weer een ander de tas met luiers etc. etc. Eindelijk kwamen we bij de gate, waar ze gelukkig op ons gewacht hadden, zodat we nog meekonden met de bus die ons naar het vliegtuig bracht. So far, so good. Door het late inchecken zaten we zo'n beetje door het hele vliegtuig verspreid, met hier en daar een tas of een camera in de bagagevakken en geen idee wie wat waar precies... Maar gelukkig ging alles helemaal fantastisch tijdens de vlucht (Chris zat de hele tijd met zijn handen tegen zijn oren naast Irene, en vier van de kinderen kregen in het overvolle vliegtuig een plekje in de business class) en kwamen alle spullen na de landing weer uit alle vakken tevoorschijn. Nu nog de bagage afhalen. In de volle aankomsthal renden de kleinere Achterbergjes tussen alle medepassagiers door, terwijl de ouderen probeerden de (nieuwe) koffers te herkennen. Dat ging op zich wel goed, maar het bleef steken bij vijf, hoe lang we ook wachtten... en de bus zou om half een vertrekken! Toen de lopende band stopte, bleek dat we de hoop op onze overige twee koffers moesten opgeven en konden we aansluiten bij de rij die voor het loket "vermiste bagage" stond. En daar kwam een van onze medebusreizigers aan om te vragen of we nog met de bus mee wilden - het bleek dat ze de buschauffeur hadden laten wachten! Drie kwartier hebben ze op ons gewacht: koninklijk gewoon! Al met al was het toch nog steeds een goed idee om te gaan vliegen, en dat vooral omdat je je handen vrij hebt tijdens het reizen, en het veel korter duurt dan met de auto, zodat je nog steeds uitgerust bent als je aankomt.
De terugweg is een ander verhaal, en dat komt dan met name door een vertraging van de vlucht, jongens die kwijtraken op Schiphol, en dan heel lang wachten op de tram, die overvol is zodat je de jongens niet goed in de gaten kunt houden, en dat arme kleine Bartje die de hele dag niet veel meer dan een half uur heeft geslapen...
Maar nu is hij weer helemaal blij:

(Nou ja, deze foto is nog van Noorwegen)