woensdag 30 juni 2010

Mijlpaaltje




Dus... naar beneden met die boxbodem!

Ongemerkt is er ook een tweede mijlpaaltje voorbijgeschoven: Bart tijgert al best snel door de kamer. Dus vanaf nu: geen priegeldingetjes meer over de vloer (waterballonnen bijvoorbeeld), en als het even kan elke dag dweilen.

dinsdag 29 juni 2010

Wat lief!

Vandaag werd er een doos bij mij bezorgd. Altijd leuk om zo´n doos open te maken, deze keer extra leuk, want een lieve bloglezeres stuurde een hele doos met jongenskleertjes in de maat van onze Bart! Zomaar!
Sandra´s blog lees ik regelmatig en ik heb groot respect voor de manier waarop zij haar grote huishouden runt. Ga ook eens kijken, je wordt helemaal warm van deze moederkloek (of mag ik je zo niet noemen)!
Heel hartelijk bedankt Sandra!

maandag 28 juni 2010

't Blijft een weglopertje...


Zo boevig als hij kijkt, zo is Chris ook. Nog steeds. Dachten we vorig jaar nog dat we het ergste hadden gehad wat het weglopen betreft, vandaag heeft hij geprobeerd om de kroon te spannen.
En dat terwijl je denkt dat je voldoende toezicht hebt ingesteld. Nu wonen wij gelukkig niet in een wirwar van straten: grofweg kun je twee kanten op vanuit de voortuin: linksaf en rechtsaf. En schuin tegenover is er een parkeerplaats die ook een merkwaardige aantrekkingskracht uitoefent op Chris. Waar hij dus ook regelmatig te vinden is, met een van onze sleutelbossen bijvoorbeeld.
Vandaag was hij ook 'ineens' weg, in de drukte die meestal vlak voor het avondeten heerst. Eerst toch maar vlug het zwembad checken: nix. Het huis checken: nix. Nog een keer: nix. Voortuin, tuin van de buren, parkeerplaats: nix. Nu werden we wel een beetje ongerust. Meer grote broers mobiliseren. Gido wordt de straat op gestuurd, maar komt al snel weer terug: Hij is er al! De buurvrouw kwam met hem aangelopen vanuit... de speeltuin! Ooit in een voor Chris grijs verleden zijn we daar wel eens geweest, maar hij heeft het kennelijk onthouden: de straat uit, rechtsaf, die straat helemaal uitlopen en daar is een mooie speeltuin. En daar was hij heengelopen, op zijn blote voetjes en in zijn onderbroekje en oranje T-shirt.
Wat moet je daar nou mee... (jaja, ik weet het wel: een hek maken in de doorgang naast het huis (zijn we mee bezig) en de voordeur op slot houden, bovendien elke halve minuut een blik op Chris werpen om te kijken of hij geen snode plannen aan het smeden is).

zondag 27 juni 2010

Seizoensafsluiting 2

Wat moet je na zo'n dag anders zeggen dan dat het niet beter kon?
Met elkaar zijn, praten, eten, spelen, nog meer eten, nog meer praten, nog meer spelen, nat worden, in het zwembadje worden gegooid, in de zon zitten, achter Chris aanhollen, Chris zoeken, Bart een schone luier geven, hele enden lopen, en nog meer eten.
Een heel jaar hebben we als gemeente met elkaar opgetrokken. Nu gaan we twee maanden in op wat meer nationaal en internationaal niveau in plaats van vooral lokaal. Wijzelf hebben ook grootse plannen, maar eerst nog: een week lang lagere school.

zaterdag 26 juni 2010

Seizoensafsluiting

In onze gemeente wordt er heel wat gevierd: jubilea, verjaardagen, welkomst- of afscheidsfeesten, etc. Het laatste weekend met 'gewone' samenkomsten voordat de zomerperiode met de internationale conferenties begint, wordt seizoensafsluiting genoemd. De laatste keer clubs, de laatste keer jeugd, de laatste keer met z'n allen op zondag bij elkaar komen (in plaatselijk verband dan wel te verstaan). Vandaag is de afsluiting van de jeugd. Drie van ons hebben deze plezierige leeftijd (vanaf de middelbare school tot een heel eind daarboven), en elke keer als zij een halve dag of langer weg zijn, en wij met ons kleine gezinnetje van maar zes kinderen over zijn, krijg ik zin om dat te vieren. Naar de Mac bijvoorbeeld, of zoals vandaag: pannenkoeken eten. Heerlijk in de tuin met dit prachtige weer, en daarna blijven de jongens als vanzelf in de tuin spelen: het zwembad krijgt geen rust, en ook de trampoline wordt gelukkig weer heel intensief gebruikt.
Ben benieuwd wat de oudsten allemaal meemaken (ze moesten kleding aan die nat en vies mocht worden, zoals gebruikelijk). Voordat ik ze weer mag ophalen heb ik nog wel een paar uurtjes...

vrijdag 25 juni 2010

Nog geen vakantie

Nee, het is nog geen zomervakantie. Maar dat is nog geen reden om het zwembad in de schuur te laten liggen. Eén blik op de weersverwachting voor de komende week was voldoende om het zwembad tevoorschijn te halen. Heerlijk!

Op het moment dat deze foto genomen werd, lag Chris zijn verlate middagdutje te doen, anders had zijn eigenwijze hoofdje vast net boven de blauwe rand uitgestoken. Hij vindt het dit jaar heerlijk, reden te meer om hem supergoed in de gaten te houden - en hem af en toe in bed te stoppen zodat we zelf ook wat rust krijgen. Anders is het rennen zodra we hem missen: eerst naar het zwembad, dan naar de straat voor.

donderdag 24 juni 2010

To stress or not to stress

Een flink lesje mocht ik vandaag leren. De uiteindelijke ontknoping zat hem in een rugzak, maar het begon al veel eerder. De Achterbergen houden niet zo van vaste routines, en dat is soms wel eens wat minder handig. Helemaal als je net iets te laat opstaat, sommige kinderen ruzie krijgen, alle schooltassen en gymtassen op tijd klaar moeten zijn, en je ook nog moet fietsen met het hele stel omdat er in de buurt gebaggerd wordt en het ritje met de auto geen pretje is door de lange wachttijden. En daardoor dus eerder naar school moet.
Maar goed, vanmorgen kregen we nog een extraatje. De jongens die zelf kunnen fietsen, mogen van ons alleen naar school fietsen, dus die waren al weg. Maar een aantal van hun rugtassen stond nog thuis, wat voor sommige jongens te begrijpen is, maar voor anderen een beetje vreemd omdat die er meestal wel zelf aan denken. En toen miste Jan zijn rugtas. Het duurde even voordat het kwartje viel, maar uiteindelijk begon het toch te dagen dat Elwin de verkeerde rugtas zou kunnen hebben meegenomen. En Elwin was al een poosje onderweg. Gauwgauw dus Danny achterop mijn fiets, een serie tassen in de hand en pezen maar. En ja hoor, na bijna een kilometer zag ik Elwin in de verte met de zwarte rugtas van Jan op zijn rug. Ik wist wel dat sommige mensen erom zouden lachen, maar dat kon ik toen net even niet. Ik voelde me totaal ongeschikt voor mijn taak als moeder van zoveel jongens, totdat er van binnen een stemmetje klonk: maar dit zijn nou net de werken die God voor jou heeft klaargelegd, om daarin te wandelen. Op slag verdween mijn stress en onrust. Want het was zo: God kent mij toch ook, en Hij brengt dit soort gelegenheden op mijn weg. Zodat ik daardoor gevormd mag worden, zoals klei in zijn handen. Wat een geluk dat ik een oor mag hebben voor deze stem! Niet in de laatste plaats voor mijn gezin een geluk, want je zult maar een moeder hebben die je de hele tijd opjut en loopt te jagen... Nee, dan liever iemand die de humor van de situaties inziet, en gewoon rustig blijft in de drukte. Ik ben er nog niet, maar zo iemand ga ik wel worden!

woensdag 23 juni 2010

The day after


Geen idee waardoor het komt, maar soms heb ik zo'n "day after" een heel actieve dag. Misschien protesteert mijn lichaam tegen de activiteiten en moet ik leren maat houden, maar vandaag ben ik twee keer gaan liggen voor wat extra slaap (en dat heb ik gekregen ook: in totaal ruim 3 uur bijgeslapen).

Gelukkig kon het ook, dankzij grote kinderen die op kleine kinderen passen, en die zich met dit mooie weer prima vermaken. Ze hebben ook nog foto's genomen van Bart in de schommel.
En Bart eten gegeven toen ik Jan wegbracht naar een feestje bij een klasgenoot.
En op Chris gepast zodat hij niet steeds naar de buren gaat.
En de eettafel buiten afgeruimd.

Binnenkort ga ik er eens een dagje tussenuit, samen met André. Een stel bevriende meiden wil wat bijverdienen, dus die mogen oppassen, en met André ga ik een dagje fietsen! Daar heb ik nou echt behoefte aan geloof ik.

dinsdag 22 juni 2010

Pad van de Arbeid

De Achterbergen wonen in een heel fijn huis, zeker sinds het verbouwd is. De tuin is ook heel fijn, vooral om in te spelen, in de zandbak of op de trampoline, of rondjes te rijden op een loopfietsje, een tractor of een skelter. Voetballen gaat ook fijn. Onkruid wieden is echter niet aan de Achterbergen besteed. Paadjes aanleggen kunnen ze, maar die netjes bijhouden, ho maar. Nu is het ook geen doen om dat bij te houden, hoor. Het groeit sneller aan dan dat een normale huisvrouw het bij kan houden. En toch heb ik mijn figuurlijke tanden er vandaag in gezet. Langs 60 meter pad is nu de rand netjes bijgesneden, en heel wat emmertjes onkruid zijn er tussen de steentjes vandaan getrokken. Nu zie je tenminste weer waar er ook alweer stenen lagen. Verder is het vooral veel genieten van de tuin, ook op je knieën of gewoon plat op je billen op het pad, steeds een stukje verder. Genieten doen we van de volop bloeiende kamperfoelie over het poortje tussen het terras en het voetbalveldje (heb je de foto bovenaan het weblog al gezien?). En van Chris, die voortdurend de benen neemt en dan ergens bij een van de buren in de voortuin blijkt te zitten... Vandaag dus niet zoveel tijd voor de computer, en hopelijk de komende tijd ook niet vanwege al het werk dat we aan ons arbeidsintensieve tuinpaadje gaan doen (en aan de rest). Wie weet volgt er dan ook nog eens een plaatje van een keurig tuinpaadje!

maandag 21 juni 2010

Mislukt recept

Dit recept kreeg ik van een bloglezeres. Zelf houd ik niet zo van whiskey, maar misschien jullie wel, daarom is het de moeite waard om het door te geven. Ik heb het wel uitgeprobeerd, maar het is jammerlijk mislukt, daarom geen foto. Ik ben ook niet voor alcohol in de wieg gelegd...

Eend met whiskey

Koop een grote eend van ongeveer 1,5 à 2 kg.
Twee grote flessen Schotse whiskey.
Spekreepjes en een fles olijfolie.
De eend larderen en de binnenkant inwrijven met peper en zout.

De oven 10 minuten voorverwarmen op 180°.
Een longdrinkglas voor de helft vullen met whiskey.
De whiskey opdrinken tijdens het voorverwarmen van de oven.
De eend op een vuurvaste schotel leggen en een tweede glas whiskey inschenken.
Het tweede glas whiskey opdrinken en de eend in de oven zetten.
Na 20 minuten de oven op 200° zetten en 2 glaven vubben met whiskey.
De glaven opdlinken en de schelven van het eerste glav oplapen.
Nog een halv glav insjenken en opdlinke.
Na een halv uui de oven opedoen om de eend te sjekkn. Blandwondesjalf in de badamel ganaale en op de bovekant van de linkerand doen.

Nog twee glaven whiskey insjenke.

De ove opedoen nadat et eerste glav leeg is en de sjotel vastpakke.
De blandwondesalf op de binnekant van de regte hand doen.

Deend oprape.
Deend nog is oprape en met handdoek de bwandwondesalf van deend vege.
De hande ontvette met viskey en de dube zalv veer oprape.
Ut kapotte glazz opvege en deend terug in de hove doen.
De heend oprape en dove eers opedoen.
De tweede fjes biski opedoen en ovejeindzette.
Opstjaan van de floer en tochma blijve zitte.
De vjes op de gjond zette.
Uide vjes djinke wande de glave zjijn ob of kabot.
Denove afsjette de oge sljuite en omvalle.

zondag 20 juni 2010

Zwanensoezen

Niet alleen voor vaderdag geschikt, deze sierlijke soezen in de vorm van een zwaan. En helemaal niet moeilijk om te maken:

Doe 1 dl water met 50 g boter in een steelpan en breng dit aan de kook totdat de boter is gesmolten. Haal de pan van het vuur af. Gooi er 50 g bloem bij en roer dit goed door, totdat er een deegbal ontstaat. Laat nog even afkoelen. Door dit mengsel gaan 2 eieren. Doe eerst het ene ei erbij en mix dit voorzichtig totdat het hele ei is opgenomen. Daarna het andere. Zet de mixer op een hogere stand en klop totdat het een mooi glanzend beslag is geworden.

Verwarm de oven voor op 180°C. Doe het beslag in een slagroomspuit met een klein glad mondstuk en spuit 12 vraagtekens van ongeveer 5 cm hoog. Maak het bovenste uiteinde dikker voor de kop. Bak deze halzen 10 min. in de oven. Maak intussen de lijven: met een groter mondstuk op de spuit vorm je 12 peervormige soezen. Deze mogen nu 30-35 min. in de oven.

Klop 250 ml slagroom stijf. Snijd van de zwanenlijven een deksel af, en snijd dat in de lengte doormidden: dit zijn de vleugels. Vul elk lijf met slagroom en zet er de halzen en twee vleugels in. Vergeet niet om een mooie foto te maken, want ze zijn zó weer weg...

zaterdag 19 juni 2010

Dat is sterk

Irene verzucht tijdens het eten koken dat het best leuk zou zijn om je eigen keukenkruiden in de tuin te hebben staan, of in potten op de vensterbank. En wat gebeurt er: 's avonds maakt André de doos open die voor hem die dag is bezorgd; er zit een relatiegeschenk in van een ICT-bedrijf dat aan het oogsten kan gaan denken: drie zakjes met basilicum-, peterselie- en bieslookzaadjes met toebehoren!


Vorige week liep ik 's middags met Bart op de arm in de tuin. Ik gaf hem een kusje en zei: straks komt Irene thuis. Drie seconden later keek ik op en daar kwam Irene aangefietst.

Een paar uur later dacht ik: nu alleen nog Harry, en dan zijn ze weer compleet. En wie kwam daar aanfietsen? Harry dus.

Dat is toch echt sterk.

vrijdag 18 juni 2010

Krantenjongen

Nu weet ik waarom Bart 's morgens zo vroeg wakker wordt:


Hij wil mee kranten bezorgen!

donderdag 17 juni 2010

Wasknijperschort


Er zijn meer manieren om je wasknijpers handig bij je te hebben als je de was ophangt, maar ik vind de onze toch wel het handigst. Het was niet ons eigen idee, maar we kregen dit schort bij ons trouwen, en inmiddels heb ik het ook al een keer nagemaakt in frisse kleurtjes voor iemand anders.

Het is een dubbel schort, zodat het een zak is voor de knijpers, met twee gaten bovenin. Een band eraan voor om je middel, en een lusje achterop om het op te kunnen hangen. Zo grijp je echt nooit meer mis!
Er zijn lange periodes bij de Achterbergen dat de was in de droger gaat, maar als mijn eigen energie het toelaat, en het is zulk weer als dit, dan haal ik de knijpers weer tevoorschijn en hang ik de was buiten. De schone was natuurlijk. Van onszelf. En dan denk ik er elke keer weer aan hoe handig dit schort is, en dat het vast een goed idee is om dat eens als idee aan de hand te doen. Bij dezen dus!

woensdag 16 juni 2010

Het cadeau van mijn ouders

Een paar maanden geleden schreef ik over het geld dat ik van mijn ouders had gekregen en dat maar steeds bleef liggen tot er een echt geschikte bestemming voor was gevonden. Er kwamen veel leuke reacties op, waaruit één heel duidelijk bij mij aansloeg: een foto van onze kinderen. Toen André's vijftigste verjaardag naderde, ben ik met alle negen kinderen naar de fotograaf gegaan voor een intensief uurtje in de studio. Ontzettend leuk om te doen! Daaruit kwam een hele serie foto's, waaruit we de allermooiste hebben gekozen. Voor André hebben we de foto heel groot in kleur laten afdrukken voor in z'n kantoor, en als bestemming van het cadeaugeld dat ik had opgespaard komt deze foto (40 x 40 cm) op onze slaapkamer te hangen:


Gisteren mocht ik ze eindelijk ophalen. Gelukkig hadden we zaterdag bij de pasfotograaf al met heel veel korting twee lijsten gekocht, zodat deze foto met een heel klein beetje bijsnijwerk ophangklaar is.
Ik ben er heel erg blij mee!

dinsdag 15 juni 2010

Vrijheid in de geloofsopvoeding

Bij de foto: Bart heeft er nog alle vertrouwen in.

In het Nederlands Dagblad van vandaag las ik over het gezin uit Kampen dat vorig jaar vier zoontjes bij een brand verloor. Het gezin met zijn blijde zekerheid en manier van leven maakte indruk op mij. Niet alleen op mij, ook de Raad voor de Kinderbescherming kreeg het gezin door alle media-aandacht in het vizier, en na uitgebreid onderzoek door instanties zijn nu alle andere kinderen van dat gezin, plus de ongeboren baby, onder toezicht gesteld. De reden hiervoor is, dat de kinderen onvoldoende ruimte krijgen om een eigen mening te vormen en onvoldoende vrijheid om al dan niet te kiezen voor het geloof van hun ouders.
Een eigen onderzoekje via internet leverde wat meer informatie op over de achtergronden van deze drastische maatregel. Inderdaad, de kinderen werden wel heel erg ingeperkt en ik zou ook voorstander zijn om zulke ouders wat hulp 'op te dringen' ter wille van het geluk van hun kinderen (naar wat ik kan oordelen vanuit de kranten). Toch blijft de vervelende gedachte dat de overheid kan bepalen welke grenzen ouders mogen stellen. En welke niet. Deze ouders uit Kampen deden ongetwijfeld wat hun hart hen ingaf, en waarvan ze overtuigd waren dat goed was voor hun kinderen. Toch dacht de overheid er heel anders over, en gaf hen een voogd met wie ze moeten overleggen, en wiens raad ze moeten opvolgen.
Wat als de overheid het respect voor specifiek christelijke normen en waarden verliest? Het zou zomaar kunnen dat in een tijdsbestek van een paar jaar de kinderbescherming bij veel meer christelijke gezinnen op de stoep staat.
Twee teksten uit de bijbel komen bij mij op: ten eerste dat wij aangespoord worden om voor de overheid te bidden, opdat wij een stil en rustig leven mogen leiden. Daar kan ik me ineens wat meer bij voorstellen. Laat ik die aansporing dan maar ter harte nemen.
Ten tweede: als deze dingen beginnen te geschieden (vervolging en andere narigheid), heft dan uw hoofd op. Wij hebben reden om ons hoofd op te blijven heffen. We hoeven niet bang te zijn voor wat er misschien kan komen. God zelf blijft bij ons en Hij zal ons wijsheid geven om onze kinderen op te voeden in liefde, zonder dwang, en in vrijheid. M.i. moeten we onze kinderen daarbij ook de vrijheid geven om het geloof van ons vaarwel te zeggen, zonder dat wij hen daarmee uit ons leven schrappen. En wij moeten open staan voor kritiek van anderen op onze manier van leven: misschien hebben ze wel gelijk. Het kan nooit kwaad om je eigen leven eens met andere ogen proberen te bekijken!

maandag 14 juni 2010

Eindelijk duidelijkheid

Eindelijk is er een eind gekomen aan de lange reeks onderzoeken bij Frank. Het was nog niet zo makkelijk om bij hem een diagnose te stellen, maar toen er een observatie in de klas werd gedaan, werd toch wel duidelijk dat Frank autistische kenmerken heeft, wat nu resulteert in de diagnose PDD-NOS. Met een prognose dat hij later overglijdt in Asperger, dus hang niet te veel op aan de naam.
Met de adviezen die voor deze kinderen worden gegeven, zijn we al langer bezig, en dat heeft al geresulteerd in veel minder frustratie bij Frank. Ook heeft de therapie hem geholpen om bijv. niet te 'happen' als hij wordt geplaagd, zodat de plagers er geen lol meer in hebben. Wat heel fijn is aan het hebben van een officiële diagnose, is dat je concrete stappen kunt nemen (rugzakje aanvragen) en concrete hulp kunt krijgen bij allerlei dingen.
We gaan dus met goede moed het ASS-pad op!

zondag 13 juni 2010

Bart eet

Bart eet. Dat mag ook wel, want afgelopen dinsdag werd hij zes maanden oud. Hij zit lekker bij mij op schoot, slab om. In mijn ene hand heb ik een bakje met prak, in mijn andere hand een theelepeltje, ook met prak.
Bart klemt met zijn sterke handjes stevig mijn beide handen vast, en probeert uit alle macht mijn handen naar zich toe te trekken, om zoveel mogelijk binnen te krijgen. Binnen houden is iets moeilijker, maar ja, alle begin is toch moeilijk?

zaterdag 12 juni 2010

Kwantumkorting

Door de nieuwe regeling rondom het bijschrijven van kinderen in het ouderlijke paspoort was het voor ons het best om alle kinderen hun eigen ID-kaart te geven - zodat we met z'n allen naar het buitenland kunnen. Voor zes kinderen moesten dus pasfoto's gemaakt worden, en het is niet zo moeilijk om uit te rekenen dat dat veel duurder zou worden dan de ID-kaarten zelf. Tenminste, bij de fotograaf waar we tot nu toe voor dit soort klusjes heen gingen. Vandaag hebben we bij die fotograaf geprobeerd om korting te krijgen vanwege het aantal kinderen, maar daar was geen sprake van. We zouden het volle pond moeten betalen van 10 euro per persoon. Dan maar naar de concurrent gebeld.
Gelukkig dacht deze meneer met ons mee en hij stelde voor om  drie series van acht foto's te maken, waarbij hij de mogelijkheid heeft om twee kinderen per serie te 'doen'. Kosten: 6 euro per persoon. Voor ons reden om gelijk toe te happen, dus een half uurtje later reed ik met mijn wagen volgeladen richting stad. Totdat André kinderen begon te tellen en we er een vergeten waren... Even later reden we weer richting stad, nu compleet. De fotograaf bleek ook negen kinderen te hebben - vandaar misschien zijn welwillendheid? In elk geval hebben we nu onze pasfoto's, plus twee fotolijsten voor de helft van de prijs (of minder) voor de foto's die we voor André's 50e verjaardag hebben laten maken (en die nog steeds niet binnen zijn). Nu nog met het hele kliekje naar het gemeentehuis voor de ID-kaarten zelf!

vrijdag 11 juni 2010

Frank is 9 geworden!

Nog een beetje pips, maar wel weer helemaal springlevend, vertrok Frank vanmorgen met zijn traktatie naar school. Twee krokodillen van komkommer, de een met zoete prikkertjes, de ander met hartige. Gisteren was de eigenlijke feestdag, maar wat wel vaker gebeurt bij spannende gebeurtenissen: Frank was ziek geworden.
Gelukkig hebben we rond het avondeten zijn verjaardag kunnen vieren. De grote kinderen kopen bij ons van hun zakgeld een cadeau (een funkey, een DVD, waterballonnen en een duikbril), van de rest krijgt hij deze keer een geldbedrag, dat hij bij zijn andere gespaarde geld kan voegen om zo een supergroot cadeau te kunnen kopen. Er zijn inmiddels plannen gerezen om samen met Gido een drakenkasteel van Playmobil aan te schaffen! 's Avonds kwamen opa en oma nog even gezellig op bezoek. Toch nog een echte verjaardag dus.
Deze keer krijgt Frank weer een feestje, na een jaar lang vanwege de verbouwing feestjes-loos te zijn geweest. Volgende week gaat André met Frank en zijn mannelijke klasgenoten naar een overdekte speeltuin met verjaardags-arrangement.

En zo lag Frank er eergisteravond nog bij. Met 39,5 graden koorts onder zijn eigen dekbed, maar wel zo dat hij mee kan kijken met de aflevering van 'the A-team' die Gido had opgezet. De bank zat al vol met broertjes, dus Frank verzon zijn eigen oplossing met de stoelen van de eettafel. Maar goed, dat was eergisteren.

donderdag 10 juni 2010

Werkstuk van Gido - deel 2


Probeer aan het eind van je werkstuk in een paar regels (in je eigen woorden) te zeggen wat je er zelf van geleerd hebt.

Wat heb ik geleerd van mijn werkstuk ?



Ik heb geleerd dat ik eerst heel goed moet nadenken voordat ik begin.


Ik heb ook geleerd hoe ik een werkstuk moet maken .


Ik heb geleerd dat ik gelijk moet beginnen anders ben je te laat met inleveren.


Ik heb ook geleerd dat er een ander woord is voor piloot.


Ik heb ook geleerd wat een brevet is.


Ik heb ook geleerd dat je er aan denkt en dan laat je het gaan dat je dat niet moet doen.


Ik heb geleerd dat je niet alles moet kopiëren.


Ik heb ook geleerd dat je een streepje boven de e moet zetten.

woensdag 9 juni 2010

Werkstuk van Gido - deel 1

Op verzoek en na goedkeuring van Gido hier (gedeelten van) zijn werkstuk over de piloot.

Op de opdracht staat stapsgewijs hoe je het moet aanpakken:
Op de tweede bladzijde zet je de inleiding. Hierin vertel je welk onderwerp je gekozen hebt en waarom. Ook vertel je waar je je informatie vandaan hebt.

Gido:
Inleiding



Dit werkstuk gaat over de piloot, omdat:
• Dat het eerst opkwam in mijn gedachten.
• Ik vind het ook wel een leuk beroep.
• Er is soms wel een ongeluk met een vliegtuig maar je moet gewoon goed opletten met de opleiding.


Voor dit werkstuk heb ik informatie gebruikt die op de website van de Wikipedia staat.
Maar ik heb ook een aantal zelf geschreven.

En dan komt hier de inhoud van het werkstuk zelf:

Hoe lang bestaan er al piloten?

De piloot bestaat al sinds 1782, want toen begonnen de eerste vliegtuigen de lucht in te gaan.


Hoe word je piloot ?

Je moet een opleiding doen. Er zijn 2 verschillende opleidingen: op de grond en in de lucht .


Die opleiding moet zo op de grond: je moet heel veel studeren. En ze hebben een vliegtuig op een standaard die moet je dan zelf besturen. Je krijgt ook een soort van koptelefoon op daar moet je bijvoorbeeld toestemming mee vragen om te landen.


Het moet zo in de lucht: Je zit naast een echte piloot en je mag soms wel eens sturen of zo en als dat altijd goed gaat dan mag je het zelf eens proberen en als dat goed gaat dan mag je het met passagiers proberen en dan mag je gaan vliegen en ben je piloot.


Wat is nou precies een brevet?


Een brevet is een soort van diploma. Er zijn 5 verschillende brevetten. Ik zal ze opnoemen: een zweefvliegerbrevet , een sportvliegerbrevet , een privévlieger brevet , een beroepsvlieger brevet en een verkeersvlieger brevet.


Hoe heet een piloot anders maar der staat ook wel wat anders hoor.
De volgende informatie komt van internet, en is geplaatst in het werkstuk met een ander lettertype.


Een piloot (ook vlieger of vliegenier) is een bestuurder van een vliegtuig of luchtschip. In de burgerluchtvaart worden piloten vaak aangeduid als verkeersvlieger.


Letterlijk betekent het woord 'piloot' niets meer of minder dan 'bestuurder' of 'stuurman' (vergelijk ook het Engelse 'pilot' dat zowel 'piloot' als 'loods' kan betekenen).


Elk passagiersvliegtuig heeft minimaal twee piloten: de "gezagvoerder" (Engels: captain) en de "co-piloot" ofwel de "eerste officier" (Engels: First Officer). Op lange afstanden (Engels: long haul) gaat vaak ook een derde en/of vierde vlieger mee die door sommige luchtvaartmaatschappijen wordt aangeduid als de "tweede officier", de "co-co". Bij andere maatschappijen kent men deze functie niet en wordt de bemanning uitgebreid met een extra co-piloot en/of een extra gezagvoerder.


Bij sommige oudere verkeersvliegtuigen is er nog een extra persoon in de cockpit, namelijk de boordwerktuigkundige. In de meer recente vliegtuigen is de boordwerktuigkundige vervangen door geautomatiseerde systemen, zoals de Flight Management Computer, EICAS en de EEC, of op Airbus toestellen de ECAM en de FADEC.


De naam piloot wordt ook wel gegeven aan de bestuurder van een ruimtevaartuig zoals de Spaceshuttle. Hoewel de meeste mensen het in dit geval in het algemeen over astronaut hebben, is de piloot dan toch een bijzondere astronaut, namelijk degene die daadwerkelijk het ruimtevaartuig bestuurt. Dit in tegenstelling tot de andere astronauten, die meestal als wetenschapper of soms zelfs als passagier meegaan, maar niet bevoegd of in staat zijn om daadwerkelijk de stuurknuppel ter hand te nemen.


Soms wordt met "piloot" ook wel de bestuurder van een Formule 1-bolide aangeduid, hoewel dit feitelijk meer beeldspraak is om aan te geven dat een F1-bestuurder niet 'zomaar' een chauffeur is. Ook bij de sport bobsleeën spreekt men van een "piloot".

Tot zover het werkstuk. Morgen volgt de rest: "wat heb ik er zelf van geleerd"

dinsdag 8 juni 2010

Die Bart toch 2

Voor de goede orde ging Bart vandaag vrolijk naar de dokter. Het was een andere dan die van gisteren, dus moesten we het hele verhaal opnieuw doornemen. Samen kwamen we tot de conclusie dat Bart waarschijnlijk last heeft gehad van een virus dat o.a. de aanmaak van hersenvocht stimuleert, maar dat nu op z'n retour is omdat de fontanel duidelijk minder gespannen is dan gisteren: nu zie je nog een heel lichte verhoging. We zijn er nog niet, maar Bart denkt van wel, want hij is weer helemaal zijn vrolijke zelf. Alleen heeft hij nog last van zijn darmen, waaruit hij met enige regelmaat iets groenigs in zijn luier perst (dat hoort geel te zijn want hij krijgt nog steeds 100% eigen fabrikaat). Maar eerlijk is eerlijk, het is alweer lichter groen dan eerst.

maandag 7 juni 2010

Die Bart toch!

Bart weet ons wel bezig te houden hoor. Na twee dagen en een nacht hoge koorts was de koorts vanmorgen weliswaar weg, maar stond zijn fontanel bol, teken van overmatig hersenvocht en alle reden voor de huisarts om hem naar de kinderarts door te verwijzen. En zo kreeg Bart drie pleisters opgeplakt om zijn hartslag en ademhaling te meten (was goed), een rood lampje om zijn grote teentje om de zuurstofsaturatie te meten (was goed), een band om zijn onderbeentje om de bloeddruk te meten (was goed), en werden allerlei lichamelijke onderzoeken gedaan, waar Bart al snel schoon genoeg van kreeg. Maar er werd niets gevonden dat op een ziekte wees. En daarom mocht Bart weer naar huis, op voorwaarde dat hij morgen terugkomt voor controle. Want zo'n lieve Bart wil je toch zeker snel weer terugzien!

Een bolle fontanel is een van de duidelijkste kenmerken van hersenvliesontsteking. Maar omdat Bart geen van de andere symptomen duidelijk laat zien, en de koorts is gezakt, is het niet waarschijnlijk dat hij dat heeft. Toch zijn de medici heel voorzichtig (en terecht) en willen ze het verloop volgen. Als Bart weer koorts krijgt, apathisch wordt of gaat spugen e.d., moeten we eerder komen en dan wordt er een lumbaalpunctie gedaan. Als het zoals nu blijft of beter wordt, willen ze dat morgen graag zelf constateren.

zondag 6 juni 2010

Beetje rare zondag

Bart is vrijdagavond ziek geworden. Hoge koorts, en hij voelt zich duidelijk niet lekker. Daarom kon ik vandaag niet naar de samenkomst gaan, maar ook André voelt zich vandaag niet zo optimaal. Zijn oren zitten helemaal dicht, waardoor hij haast niets hoort, bovendien doet het pijn. De samenkomst zou vandaag vooral op volwassenen gericht zijn, en om dan een stel levenslustige jongens daarheen te rijden en hen stil te laten zitten terwijl het meeste toch over hun hoofd heen gaat, terwijl je zelf ... Kortom, we zijn vandaag thuis gebleven. En dat kwam heel goed uit, want zo kreeg ik de mogelijkheid om eens heel lang bij te slapen: van 10 uur tot na 13 uur ben ik in diepe rust geweest, totdat Bart weer bij mij boven werd gebracht, en we nog een uurtje hebben gelegen. Blijkbaar had ik het nodig, het kwam dus goed uit dat het ging zoals het ging.
En nu maar hopen dat Bartje weer snel zijn levenslustige zelf is!! En wijzelf ook...

vrijdag 4 juni 2010

Werkplek

André werkte vandaag een dagje samen met iemand met wie hij aan een project bezig is. Hij had om het maar zo te zeggen een gastarbeider. Samen besloten ze dat het kantoor van André niet goed genoeg was vandaag. Ze waren liever dakloos. Een bladerdak mocht ook. Lekker werken zo, he?

donderdag 3 juni 2010

Gido's werkstuk

Gido zit in groep 6, en dat betekent verantwoordelijkheden: huiswerk, boekbespreking en een werkstuk maken. Gido houdt niet zo van dit soort bezigheden; hij is veel liever aan het spelen met zijn vriendjes, en daarom moeten wij zijn schoolwerk goed in de gaten houden. Wat niet altijd lukt. En zo kwam het dat ik gisteren tijdens etenstijd zijn meester thuis opbelde met de vraag of hij duidelijkheid kon scheppen over het hoe en wanneer en wat van het werkstuk dat al vorige week ingeleverd had moeten zijn. Het onderwerp bleek een beroep te zijn. Gido kon zijn inderhaast in elkaar geflanste werkstuk over de jachtluipaard dus wissen. Harry zou hem helpen, want ik was aan het eten koken, en de keuze viel op automonteur. Motivatie: dat kwam het eerst in Gido op. Aan tafel werd het onderwerp ook besproken en opperden we dat het misschien leuk was om een niet zo voor de hand liggend beroep te kiezen, bijvoorbeeld vertaler. Of neonatologieverpleegkundige. 's Avonds had ik zo weer mijn bezigheden en Gido ging weer verder (met Bart op schoot omdat hij huilde, en Gido is van alle kinderen degene die zich het meest verantwoordelijk voelt om hem te troosten). Kwam ik even later kijken naar het werkstuk kijken, had hij het onderwerp veranderd in piloot. Motivatie: "Dit kwam het eerst op mijn gedachten. Ik vind het ook wel een leuk beroep. Er is soms wel een ongeluk met een vliegtuig maar je moet gewoon goed opletten met de opleiding."
We zullen maar een paar korreltjes zout bij het werkstuk doen. Gelukkig mag hij het a.s. maandag inleveren, en hebben we nog even om hem wat beter op weg te helpen!

woensdag 2 juni 2010

Lekker samen bezig

Wat zijn ze leuk bezig samen, zo kan ik even wat aan de computer doen.


Hmmm, totdat Chris mij een van de grotere korstjes van Barts waterpokkenhoofdje komt brengen die hij er net heeft afgepulkt...
En dat terwijl ikzelf alle moeite doe om dat níet te doen!

dinsdag 1 juni 2010

TOH (Trots Op Harry)


Een poos geleden is op de middelbare scholen in Europa een wiskundewedstrijd gehouden: de Kangoeroewedstrijd. Gisteren was de uitslag daarvan, maar Harry, die heeft meegedaan aan de wedstrijd, was dat helemaal vergeten. Dus hij zat in de aula of zo, toen hij gehaald werd door een klasgenoot. 'Harry, je hebt de wedstrijd gewonnen.' 'Grapje zeker!' Harry geloofde er niets van totdat hij naar voren werd gehaald. Van zijn school was hij nummer 1 van 2 havo, en bovendien 8e van heel Nederland. Supertrots belde hij naar huis met zijn mobieltje (gelukkig had hij die deze keer wel bij zich, en nog opgeladen bovendien). Behalve de terechte trots op zichzelf hield hij er nog heel wat aan over: een superleuk wiskundig spel (Monsters), nog een reisspelletje en twee kaartjes voor Nemo, en nog wat korting hier en daar.
Superleuk gewoon!