maandag 31 mei 2010

Permanent marker gelukkig toch niet permanent

Erik was er. Erik is mijn broer, en als hij komt, gebeurt er elke keer weer wat leuks voor de jongens. Deze keer had hij twee nagels blauw gemaakt met een van onze whiteboard-stiften, en deed daar een leuk spelletje mee van de soldaatjes die opeens wegwaren, en daarna weer terugkwamen. Danny zat er met zijn neus bovenop en wilde het spelletje uiteraard naspelen. Daarvoor gebruikten we een permanent marker, deze keer zwart, en vervolgens bleef die stift in de kamer liggen...
De volgende dag was het zaterdag en hoefden we niet zo vroeg op te staan. De jongere kinderen waren alleen beneden, en Danny zat aan de computer (en dat mocht van ons). Toen ik eindelijk beneden kwam, zag ik op het bureau bij de computer een mooie tekening op het tafelblad, twee handomtrekken en nog wat krassen. Danny dacht dat Chris dat wel gedaan had, maar ja, Chris' handjes pasten niet in die handomtrekken... De viltstifttovenaar was op, dus probeerde ik de stift van de tafel te verwijderen met water en handzeep, wat ook wel eens wil lukken. Jammer, deze keer niet. Trouwens, waarom gaat stift wel heel makkelijk van Danny's handen zelf af?
De oplossing was, zoals meestal bij de Achterbergen, wachten tot André opgestaan was. Hij weet op alles raad, ook op zulke prangende vragen als hoe krijg ik de permanent marker weer van het tafelblad af. "Met een whiteboard-marker". Ik dacht dat ik water zag branden: stift weghalen met een andere stift? Maar het was toch waar. Als je met de whiteboard-stift over de andere stift heengaat, kun je het daarna met een nat doekje weghalen. Er zal wel een of ander oplosmiddel inzitten, en ooit zal dit trucje wel toevallig ontdekt zijn doordat iemand per ongeluk met een permanente stift toch op het whiteboard had geschreven enz. enz.
Nou snap ik wel dat lang niet iedereen een whiteboard in de gang heeft hangen zoals bij de Achterbergen (maar dat is wel héél handig hoor) en dus de beschikking heeft over zulke stiften, maar misschien is het toch de moeite waard om deze tip het wereldwijde web op te slingeren. Wie weet heeft toch ooit nog iemand er wat aan...

zaterdag 29 mei 2010

Joepie de ........

Joepie de poepie, Chris heeft het gelukkig door! Nog voordat ik in de gaten had wat hij in de po had gedeponeerd, was hij al aan het heen en weer lopen met wc-papier. Een pak van ons hart, want om tot twee keer per dag zijn vuiligheid uit zijn onderbroekje of van de plavuizen (of nog erger: van de vloerbedekking op de trap) te scheppen, was niet onze favoriete bezigheid.
Inmiddels loopt hij de hele dag met onderbroekje rond, gaat hij wel slapen met luier om, maar komt daarna poedelbloot beneden (en ligt er een droge luier in zijn bed). Er vallen dus nog wel wat randjes bij te schaven bij hem, maar het meeste is gedaan. Hij wordt echt groot...




En toen wilde ik een foto van hem maken om bij dit trotse blogje te plaatsen. Hij keek heel lief, maar ik zei: houd je hoofd eens recht. En wat deed Chris:

letterlijk zijn hoofd recht houden!

vrijdag 28 mei 2010

Op z'n retour

De waterpokken van Bart lijken eindelijk minder te worden. Gisteren zag het eruit alsof het niet erger kon, en vanmorgen leek het op de een of andere manier weer wat minder. Zelf heeft hij er op dit moment gelukkig geen last van - hij slaapt. Korte stukjes 's nachts, en ook overdag. We tanken zelf dus ook af en toe maar wat bij. Hopelijk is hij het straks niet compleet verleerd om 's nachts lang achter elkaar door te slapen, als hij weer beter is...

Verder is Bart een voorbeeldig patiëntje. Met een vrolijke tandeloze lach in zijn krentenbollengezicht. En af en toe een kleine klacht als hij - waarschijnlijk - last heeft van de jeuk. We hebben alle tips uitgeprobeerd waarvoor we de spullen in huis hadden: havermout in bad, Nestosyl erop, maar het lijkt allemaal niet erg goed te helpen. In elk geval niet veel beter dan de mentholpoeder (maar dat mag eigenlijk niet bij kinderen onder de twee jaar las ik, ik denk vanwege de luchtwegen, dus smeer ik het er voorzichtig op zonder te stuiven). En ik heb ook gelezen dat de narigheid meestal tien dagen duurt, dus zijn we alweer over de helft!

donderdag 27 mei 2010

Opsteker voor Elwin

Elwin is een gevoelig jongetje. Van het type dikke tranen als hij denkt dat er een kans is dat er iets mis zou kunnen gaan. Juist daarom is het zo'n opsteker voor hem dat er iets heel erg goed gaat, en dat is de zwemles.
De Achterbergen hebben (bijna) allemaal leren zwemmen in het openluchtzwembad in het dorp hier verderop, waarbij ze van watervrezende kindertjes binnen één zwemseizoen hun A-diploma halen. Tot nu toe is dat steeds gelukt. Bij Elwin gaat het tot nu toe drie keer zo snel als bij zijn oudere broers en zus. Het zwemsysteem werkt met stippen: bruin voor de beginnertjes, daarna groen, rood en zwart. Na een poosje zwart mag je afzwemmen. Elwin begon al met een groene (de bruine stip heeft hij overgeslagen), en nu, krap twee weken na zijn eerste zwemles, heeft hij al de rode stip. Hij vindt zwemmen een 'makkie'.

woensdag 26 mei 2010

Zielig!

En we dachten nog wel dat Bart er genadig afkwam met vier waterpokjes... Een week daarna zit hij he-le-maal onder, en hij heeft er ook nog eens veel last van, zelfs koorts gehad.
Voor de derde keer is het waterpokkenvirus bij de Achterbergen beland. Deze keer was het de beurt van Danny, die er hoegenaamd geen last van heeft gehad. Sterker nog, ik wist niet eens dat hij de waterpokken had, totdat iemand anders mij op zijn al ingedroogde plekjes wees... Daarna Chris, die er ook geen last van had, al zat hij behoorlijk onder. En nu dus Bart... Heel langzaam breidt het bepokte gebied zich uit van zijn hoofdje naar beneden. Gelukkig helpt het hem wel als we hem insmeren met mentholpoeder, maar we gunnen het hem dat het niet lang duurt tot hij weer helemaal beter is!

dinsdag 25 mei 2010

Geen vies verhaal

Bij de Achterbergen is het voor de achtste keer tijd dat er iemand zindelijk wordt. Na een paar dagen geleden een nogal mislukte poging om Chris zonder luier rond te laten lopen, heeft hij vandaag de hele dag geen luier volgemaakt. Ook niet omgehad, alleen tijdens zijn middagslaapje, maar - joepie - daarna was de luier nog kurkdroog. De snelste weg naar het zelf op de po gaan is, zo hebben wij ontdekt, hem in zijn blootje te laten rondlopen, zonder het gevoel van een veilig omhulsel waar hij alles lekker in weg kan laten lopen. Het hoe en waarom van dat ontdekken is onderdeel van het vieze verhaal, dat we hier dus niet zouden weergeven. Maar goed, nu zijn we dus zover dat hij zelf zijn plasje op de po gaat doen, die nooit al te ver uit de buurt is, waarna hij, heel onpedagogisch waarschijnlijk, een lekkere beloning krijgt uit de keukenkast. Nu gaan we proberen of het net zo goed blijft gaan als hij wel een onderbroek aanheeft, maar dan moeten we hem wel onder continue bewaking houden... Hopelijk overwint hij snel zijn angst om de rest ook op de po te doen!

maandag 24 mei 2010

Buiten - buiten - buiten

Wat een fantastisch weer hebben we gehad de laatste dagen! En omdat we het zo snel na de meivakantie niet zo zagen zitten om weer een weekend naar Pagedal te gaan (waar een pinksterconferentie werd gehouden, en daardoor was er hier in Schalkwijk geen samenkomst), hadden we verder helemaal geen verplichtingen en waren we heerlijk ontspannen met ons eigen gezin thuis. Lekker in de tuin een beetje klussen, spelen met het nieuwe zand, verder met het opknappen van de schommel - uitkijkhut, en natuurlijk: buiten eten. Daarvoor hebben we natuurlijk wel een mooi terras, met een nette tafel met een parasol erboven, maar als het zo warm is als gisteren (geen wind), is het veel lekkerder om in de diepere schaduw van de kersenboom te zitten, op het gras. Dan maar geen tafel. En zo komen we de dag wel door. Leuk plaatje he, al mijn mannen en Irene daartussen!

zondag 23 mei 2010

Uit het zicht



Bart kan zich omdraaien van zijn rug naar zijn buik - maar hij doet het alleen als we niet kijken...

vrijdag 21 mei 2010

Met man(nen) en macht

Bij de Achterbergen zijn nogal wat mannen in huis, en dat is wel zo handig als er vijf kuub zand wordt gebracht. De vorige keer dat deze leverancier zand bracht, deden we er tijden over om alles naar de achtertuin te kruien, maar ja, toen waren onze mannen nog klein (de meesten dan). Deze keer lag al het zand binnen drie uur achter: twee kuub in de zandbak, en de rest ligt klaar om gebruikt te worden om het terras op te hogen (de helft daarvan is nogal verzakt omdat de vorige bewoners daar een (tweede) vijver hadden), en zo hier en daar wat reparaties aan het tuinpad te kunnen doen.


Je ziet het niet op alle foto's, maar André was de enige die wel schoenen aan had. De rest liep op blote voeten. Dat was trouwens niet zo slim, want Harry heeft zichzelf met de schep verwond... en hoefde toen niet meer mee te helpen (was het dan tóch slim?)
 
De zandbak is weer heerlijk vol (met straatzand weliswaar, maar dat hebben we nog nooit een probleem gevonden, de jongens spelen er in elk geval heerlijk mee).


En nu weer elke dag kleren uitkloppen en stofzuigen...

donderdag 20 mei 2010

Schommel


De meeste gezinnen hebben genoeg aan één schommel voor de tijd dat hun kinderen klein zijn. De Achterbergen hebben net een onverslijtbare schommel versleten. Er was ons verzekerd dat de schommel zeker tien jaar mee zou gaan, en als je zoiets hoort, denk je: ach dat duurt nog zóó lang, tegen die tijd hebben we helemaal geen schommel meer nodig. En nu zijn we tien jaar verder, en is de bovenbalk van de schommel, plus zo'n beetje alle horizontale balkjes, dus de treedjes, finaal vergaan. En met onze huidige gezinssamenstelling kunnen we nog makkelijk tien jaar een schommel gebruiken. Deze week heeft André daarom een nieuwe bovenbalk gehaald en er direct onze schommels aangehangen. De traptreden worden nog vervangen door - heel toepasselijk - stukken trapleuning die we ooit van iemand hebben gekregen en waarvoor André wel een toepassing zou bedenken. Ik zeg nu dus nooit meer dat we het toch nooit zullen gebruiken, en dat het alleen maar in de weg zal liggen, en dat ....
Maar goed, geschommeld wordt er weer volop (mama, duwen!)!

woensdag 19 mei 2010

Filmpje meivakantie

Klik hierop om een filmpje te zien dat vanuit de gemeente is gemaakt over de meiweek die wij op Pagedal hebben doorgebracht.

dinsdag 18 mei 2010

Schoolzwemmen

Het gemeentelijke buitenbad is weer open, en dus is er elke dinsdag schoolzwemmen bij de Achterbergen. Drie van de vier lagere-schooljongens vertrekken met een plastic tas met zwemspullen naar school, om 's middags met hun natte spullen weer thuis te komen. Elwin krijgt dit jaar een spoedcursus: behalve schoolzwemmen heeft hij ook drie keer in de week een half uur "gewone" zwemles, waarmee hij binnen één seizoen leert zwemmen en zijn eerste diploma kan halen. Intensief voor hem, maar doordat we het rijden naar het zwembad verdeeld hebben over drie gezinnen, hoeven we zelf maar één keer in de week te rijden. Toch fijn aangezien de zwemtijden van 17.15 tot 17.45 uur zijn...
Vanaf nu hangen er dus elke week drie stel badhanddoeken en zwembroeken te drogen bij de Achterbergen. En over een iks aantal weken komen daar dan ook nog de kleren bij die voor de diverse diploma's benodigd zijn. We mogen de droogmolen wel weer neerzetten!

zondag 16 mei 2010

Lekker oefenen

Aan het eind van de kinderconferentie kregen alle kinderen een bidon van Pagedal met daarin een zakje snoep. Frank at diezelfde avond al zijn snoep op, maar de volgende dag, toen hij zag dat Elwin nog wel heel wat had bewaard, kreeg hij spijt. We kregen een gesprekje over hoe moeilijk het is om iets te bewaren als het helemaal van jezelf is, helemaal als het zo lekker is... Toen bedacht ik een plannetje. En daarmee zijn we deze week begonnen. Speciaal voor Frank ligt er een chocoladereep in de koelkast, en elke dag, na het avondeten (eerst wilde hij vóór het ontbijt), mag hij één stukje pakken. De helft van een dubbel stukje dus, om het nog net iets moeilijker te maken. En wat blijkt? Op deze manier is het helemaal niet zo moeilijk voor hem. Het geheim ligt hem denk ik in de afspraak die erover gemaakt is: elke dag één stukje. Zelf doe ik met hem mee, want ik vind het makkelijker om helemaal géén chocola te eten dan zo'n onooglijk klein stukje tegelijk. Wat een leuke (en lekkere) oefening in zelfbeheersing he?

vrijdag 14 mei 2010

Kamperen (met een baby)

Omdat we niet al te veel in echte kampeerspullen wilden investeren (die verder misschien nooit meer worden gebruikt), hadden we de al eerder genoemde partytent gekocht. Om te koken hebben we een skottelbraai aangeschaft, waarvoor de gasfles uit onze caravan mooi gebruikt kon worden. Op de skottelbraai hebben we bijna de hele week lang complete maaltijden voor 8 personen bereid, mede dankzij de pannendrager waarop onze grote pan past, en waardoor bijv. eerst rijst gekookt kon worden, en op de skottel daarna de saus. Van dat ding gaan we thuis ook nog een hoop plezier hebben! Verder hadden we tegen de achterwand een grote plaat hout (paste precies in de aanhanger) op twee schragen staan: onze keukenkast, waarop ook bijv. het koffiezetapparaat stond. De rest hadden we nog: servies en tafeltjes uit de caravan, stoelen uit de tuin, en nog een elektrische koelbox... Oeps, die was nergens te vinden. Vorig jaar hadden we hem nog uitgeleend aan de bouwvakkers, zodat ze tijdens de verbouwing hun spullen koel konden houden in de hete keet, en nu was hij spoorloos. Wij overal zoeken, totdat langzaam de herinnering terugkwam aan een heel gulle actie van mij: bleek ik tegen de bouwvakkers gezegd te hebben dat ze de koelbox mochten houden, 'omdat we zelf toch nooit meer zouden gaan kamperen'. Nu hebben we dus een nieuwe.
 Bart heeft de ideale leeftijd om te kamperen: niet meer zo broos en pril, en ook nog niet zo groot dat hij kruipruimte nodig heeft. Daarom was het ook niet zo erg dat het zo koud was: hij lag ofwel in de kinderwagen, of hij zat met zijn deken om zich heen bij iemand op schoot: lekker bij het kacheltje. Hij wordt trouwens wel al bijna te groot voor de kinderwagen. Niet omdat hij er niet meer in past, maar omdat we moeten gaan uitkijken dat hij niet over de rand valt...

woensdag 12 mei 2010

Veel te doen gehad

Houdt een ander gezin vakantie om uit te rusten, de Achterbergen moeten bijna uitrusten van de vakantieweek vol activiteiten die achter ons ligt. Van tevoren hadden we een uitnodiging gekregen met een weekprogramma, dus we wisten wat eraan zat te komen: een week lang goed in de gaten houden wat er te doen is, om maar niets te missen! Gido en Frank hebben vier dagen lang hutten gebouwd op het veldje naast onze tent. In recordtijd stonden er een stuk of zestien van die hutten, naar eigen ontwerp van de groepen. Leuk om te zien was dat de meisjesgroepen zich duidelijk onderscheidden door al tijdens de bouw voor plantjes in de tuintjes en gordijnen voor de ramen te zorgen. Voor de jongere kinderen was er elke dag iets te doen in het Speelland: je kon worden geschminkt, je kon tekenen en knutselen, koekjes bakken, er was een ballenbak en nog veel meer: elke dag weer iets nieuws en we zagen Danny en Elwin af en toe de hele dag niet bij de tent... Degenen die iets ouder (en stoerder) waren, konden lasergamen of paintballen in het bos. Er was een voetbal-, een volleybal- en een atletiektoernooi, de hardloopwedstrijd (en ja, ik heb meegedaan aan de 5 km en ik heb hem uitgelopen maar was wel als laatste binnen), een maaltijd voor moeders (lekker!!), en een echte Te land, ter zee waar "onze" ploeg als eerste naar de bel (en in het water) mocht. Etc. etc. etc. te veel om op te noemen. O ja, een talentenshow ook nog, en een heel fijne avond waarop alle jeugdgroepen van de plaatselijke gemeenten een lied ten gehore brachten: songcompetition. De hele week door was er natuurlijk ook genoeg te doen voor mensen een steentje wilden bijdragen aan het vele werk dat moest worden verzet, en mede hierom hebben we Jan nauwelijks gezien (hij sliep ook niet bij ons trouwens, maar at "in principe" wel bij ons). Helemaal niet erg, alleen maar fijn dat hij de gelegenheid had om voor anderen bezig te zijn!

Aan het eind van de week waren er twee dagen gereserveerd voor de kinderconferentie. Tijdens de bijeenkomsten kregen we te horen hoeveel God van ons houdt, ondersteund door diverse musicals. Het van tevoren ingestudeerde liedje klonk vaak door de zaal: "God houdt van mij, is heel dichtbij. Ik houd van Hem en wil voor Hem leven. Ja, ik wil mijn hele hart graag aan Hem geven, want Hij is zo goed voor mij." De eerste middag was er een familiemiddag in wild-west-stijl, met alweer voor iedereen een hoop te doen. Gelukkig bleef het droog! Er werd paardgereden, een wilde stier werd veelvuldig bedwongen, er was een draaimolen voor de hele kleintjes, wederom etc. etc., en gelukkig alweer op een veld vlakbij onze tent, dat was wel heel makkelijk om bijv. een van de kleintjes toch even een middagslaapje te laten doen (en ikzelf ook haha).

De tweede middag waren er traditiegetrouw spelletjes voor de kinderen, waarbij ze in groepjes werden verdeeld (sindsdien zegt Danny dat hij in groep 9 zit). De jongere groepen deden bekende Hollandse spelletjes: zakdoekje leggen, stoelendans, stoepkrijten, etc., de oudere kinderen deden iets coolere spellen, zoals lasergamen en een stormbaan lopen. Wederom etc. etc. en wederom bleef het gelukkig droog. Bart kreeg de met helium gevulde ballon van Elwin of Danny, en hij hield hem heel lang heel stevig vast (zie foto). Hierna was er nog een afsluitingsfeest in de grote zaal, en daarna kon iedereen zijn spullen weer gaan inpakken... Hoewel het koud en af en toe nat en winderig was, hebben we al die tijd niet één klacht over het weer gehoord, niet van onze kinderen en ook niet van anderen. Het overheersende gevoel was dankbaarheid en genieten van alle contacten en van de kinderen. Jammergenoeg kan ik niet alles vertellen wat er in zo'n hele week is gebeurd...

maandag 10 mei 2010

We zijn weer terug

Wat zou er bij de Achterbergen anders aan de hand zijn geweest dan dat ze gewoon niet thuis waren? Negen dagen waren we op ons conferentieoord Pagedal, waar we een fantastische tijd hebben beleefd. Gelukkig konden we deze keer wel met het hele gezin gaan, al verkozen de oudste kinderen een verblijf onder een comfortabeler dak, bij mensen die in het gelukkige 'bezit' waren van een huisje van steen. De rest van de Achterbergen heeft gekampeerd, en wel op z'n Achterbergs:


Deze ruime woonkamer van 6 x 3 meter stond op een betegeld terras dat eigenlijk bedoeld is voor de voortent van een caravan. Links ons privé-toilet met douche. In deze woonkamer-tent was het ondanks het koude en soms ook natte en winderige weer goed toeven dankzij het meegebrachte kacheltje. Ruimte genoeg om te zitten, te tekenen en te kleuren, te eten en te koken. Trouwens, het overgrote deel van de tijd waren we niet thuis vanwege alle activiteiten die er te doen waren, maar daarover een andere keer meer.
Achter de woontent stonden onze slaaptenten: één voor Frank en Elwin, en één voor aan de ene kant André met Chris, en aan de andere kant mij met Danny. Zo konden we er 's nachts voor zorgen dat ze goed in hun slaapzak bleven, en 's morgens dat ze elkaar niet wakker maakten. In het middengedeelte stond de kinderwagen met Bart. Heel luxe eigenlijk, vier aparte slaapgedeeltes!
Gido mocht bij een vriendje op een andere caravanplek logeren, ook in een tentje.
- wordt vervolgd -

donderdag 6 mei 2010

Nog een paar dagen wachten

Dan komt hier weer een nieuw berichtje. Ergens na moederdag dus.