zondag 31 januari 2010

Witte zondag


Als het even kan, gaan we 's zondags met z'n allen naar de samenkomst. Zo ook vanmorgen, met twee auto's achter elkaar, in een slakkegangetje over de besneeuwde dijk.
Na de samenkomst verdwijnt Gido meestal naar buiten, zodat we hem moeten zoeken als we naar huis willen. Vandaag hoefden we niet ver te zoeken: een heel stel jongens was van de dijk af aan het glijden op geïmproviseerde sleetjes, of zelfs zonder slee, zoals Gido hier op de foto, die zich liet rollen.
En dan weer terug, over de inmiddels bestrooide wegen. Toch fijn dat daar zo goed voor gezorgd wordt!

zaterdag 30 januari 2010

Vanuit de douchecabine...

heeft iemand die lang genoeg is om over de anti-inkijkfolie heen te kijken dit uitzicht:
Fantastisch he? Als het donker is, is het ook betoverend, dan zie je de lichtjes van de boten langzaam voorbijvaren. Geen wonder dat sommige personen hier zo lang in de badkamer verblijven, of zou dat toch een andere oorzaak hebben...

vrijdag 29 januari 2010

Cadeaus voor iemand die alles al heeft


Het elk jaar terugkerende probleem van mensen die alles al hebben, is wat ze in vredesnaam voor hun verjaardag moeten vragen. Het liefst wil ik juist minder spullen in huis dan meer, en elke dag dat er meer opgeruimd en weggedaan wordt dan dat er bijkomt, is winst. Gisteren was dus duidelijk niet zo'n dag...
Als er bij ons dingen stuk gaan (Chris had bijvoorbeeld stukken gebeten uit de kurken pannenonderzetters), of kwijtraken (waar is die trechter nou gebleven), dan schrijf ik dat ergens op, dat wordt de basis van het lijstje. Wat er verder gisteren in de pakjes zat, was een verrassing, en alles kwam gelukkig van pas: extra dweilen, een glazen rechthoekige vaas, een koelkastdoos voor de vleeswaren, fietslampjes met batterijen, etc. etc. De oudste drie kopen zelf hun cadeautjes, wat zij kopen is elke keer een echte verrassing. Van Harry kreeg ik twee theeglazen, en van Jan en Irene samen een geurzakje, een mama-beker, een kookwekkertje (he ja, de oude deed het ook niet meer zo denderend) en een geurkaars die mooi kleurt bij onze slaapkamer.
Wat kun je nou geven aan iemand die alles al heeft, of van wie je de smaak niet kent? Wat bij mij altijd goed terechtkomt zijn dingen die opgaan (nee, voorlopig géén doucheschuim!!): een luxe koffiesoort, kaarsen of mooie servetten. Een bloeiende plant is ook heel gezellig. Hebben jullie nog ervaringen of tips?

donderdag 28 januari 2010

Het lijkt hier wel een bloemenwinkel


Vandaag een rare dag. Deze week waart er een virus door ons huis, die de gezinsleden een voor een een bezoekje brengt. Vandaag ben ik zo'n beetje aan de beurt om me niet lekker te voelen, maar... ik ben wel jarig. André heeft Chris meegenomen op cadeautjesjacht (op z'n Achterbergs doen we dat op het laatste moment), zodat ik een paar uurtjes lekker rustig alleen met Bart thuis was (plus een rustige zieke boven). Vanmiddag een cadeautjesronde gehouden: André bleek een hele serie ballonnen plus pomp te hebben gekocht, zodat ze zich nu samen vermaken met het fabrieken van zwaarden (heel populair), kronen en hondjes. Blijkt heel makkelijk! En voor mij kwamen er maar liefst vier bloeiende planten uit hun verpakking! Het lijkt hier wel op een bloemenwinkel... Vanavond schijnt er nog een ronde met cadeautjes te volgen - ik ben benieuwd!

woensdag 27 januari 2010

Op controle


Vandaag gingen we weer even terug in de tijd, naar die hectische week begin december, toen we geen tijd hadden om een mooie bos bloemen te kopen voor de afdeling Verloskunde van het Hofpoort Ziekenhuis... Nu dus wel. Met een mooie mand met blauwe druifjes (tenminste over een paar dagen zijn ze mooi), een paar gebreide blauwe minisokjes en een bedankbrief togen we nog even naar de afdeling. Daarna nog even naar de poli om na te praten met de gynaecoloog. Het is goed dat er zo'n week of zes (zeven in dit geval) zaten tussen de bevalling en dit gesprek, zodat we in alle rust en rijpheid met elkaar konden praten. Het hielp trouwens ook dat Chris thuis was gebleven (met oppas) omdat hij ziek was, anders was het vast zo'n rustig gesprek niet geweest...

dinsdag 26 januari 2010

Maandag bij de Achterbergen

Je zult maar een ongewenst broertje zijn... ongewenst bij het spel van je grote broers, die je al de hele dag hebt moeten missen, en als ze dan eindelijk uit school komen, gaan ze boven spelen met de Playmobil, in Franks nieuwe kamer, met glijbaanbed, en jij mag er niet bij... Is het gek dat je dan een driftbui krijgt?

Met de andere broers is het (tenminste tijdens dit fotomoment) pais en vree:

En dan nog een update van Franks kamer. De dino's gaan er best makkelijk op met gewone muurverf. Het schiet alleen niet zo erg op, want na elke drie dino's moet er gewacht worden tot ze droog zijn, en moet het sjabloon schoongemaakt worden. We hebben dus nog heel wat te gaan... Graag zou ik een foto plaatsen van de vloerbedekking, maar die kreeg ik er niet goed op. Frank had gezegd dat hij graag gras wilde, dus gingen de heren zaterdag samen op zoek naar groen tapijt, terwijl ik thuis lekker in bed kroop. Kwam ik uit bed, lag er een enorme rol neon-groen tapijt op de overloop... Frank heel blij, wij ook blij. Maar ik ga met mijn ogen dicht stofzuigen...

Trouwens, over Frank zelf valt er nog wat positiefs te melden. Hij heeft op school één vriendje (ja hij wil er wel meer en doet regelmatig verwoede pogingen om ergens te mogen spelen, maar ze willen nooit met hem en o, wat doet dat pijn), en dat is dan ook echt een vriend. Hij lijkt wel wat op Frank en ze spelen ongeveer twee keer per week samen. Gisteren was Frank bij hem, en toen ik aan het eind van de middag Frank ging halen, vond ik hem op het straatje terwijl hij met vier andere jongens aan het spelen was. Drie uit zijn eigen klas en een grotere broer. Terwijl we naar huis reden, vertelde Frank dat er één tegen hem had gezegd dat hij tenminste goed kon spelen. Wat een opsteker! Hij bleef de hele dag verder ontspannen en lief voor de anderen thuis en dat wil heel wat zeggen.

maandag 25 januari 2010

Persoonlijk kookboek


Al sinds wij in 1991 trouwden, bewaar ik losse recepten uit allerlei krantjes: blaadjes van supermarkten, uit tijdschriften gescheurde blaadjes, krantenknipsels of uitgeprinte recepten van internet. Deze zitten per rubriek gesorteerd in mapjes die in de keuken in een tijdschriftencassette zitten. Op een ereplaats, want het blijkt erg handig te zijn: de meeste recepten zijn uitgeprobeerd en goedgekeurd. Soms vinden we iets ineens niet meer zo lekker en dan kan het recept bij het oud papier. Op die manier is door de jaren heen onze eigen ideale receptenverzameling gegroeid.
Rubrieken: voorgerechten, hoofdgerechten, soepen, snacks, koek en taart, barbecuegerechten, traktaties, maaltijdsalades, en een mapje met recepten die ik graag wil uitproberen. Wie weet ook handig voor jullie?

zondag 24 januari 2010

Hoe denken de kinderen over geestelijke zaken?


Een selectie uit ons boekje:
Jan (4): "Mama, wie is God z'n vader? Jezus of zo?" Ik leg uit hoe het in elkaar steekt. Zegt hij: "Waarom zing ik dan: hij bad tot God z'n vader?"
André leest het verhaal van de kruisiging aan Jan voor (van de Kijkbijbel). Hij vertelt dat Jezus het kruis moest dragen, dat het zo zwaar was dat Hij ermee viel, weer opstond en verder ging... Jan (4): "Ja, dat heb ik gelezen: Jezus is opgestaan!"
(en dat klopt: dat is het volgende deeltje uit de serie, en Jan kon inderdaad al lezen voordat hij 4 was).
Jan (4): "Papa, hoe kunnen de Here God en de Here Jezus nou regen maken, ze hebben toch geen regen ... wonderen kunnen toch niet zómaar gebeuren?"
Irene: (6): "Hoe kan het nou dat het 's morgen weer licht is? O, ik weet het al, de Here Jezus denkt dat wij wakker worden."
Gido (3): "Heeft de Here God de regenboog gemaakt? Ja? Kan Hij dan vliegen?"
Irene (8) denkt dat we er met Pinksteren aan denken dat de Heilige Geest is neergestort.
Onderweg naar een dagje in de buitenlucht begint het te regenen. Ik zeg dat we dat niet hadden besteld. Gido (5): "Ik reken wel af met de Here God". (En daarna gaat hij om mooi weer bidden.)

zaterdag 23 januari 2010

De beste jongensclub ooit

Gisteren was het weer clubavond van de gemeente. Tegen 19.00 uur lever ik een autolading kinderen af, en om 21.30 uur kan ik ze dan weer ophalen. Soms doen ze dingen samen, vaak zijn het verschillende leeftijdsgroepen, en meestal doen de meisjes weer andere dingen dan de jongens. Deze keer heeft Frank "de beste jongensclub van zijn hele leven" gehad, want omdat hij zo dol op dino's is, mocht hij er één extra knutselen:


De hele terugweg was hij tevreden en blij in de auto, en dat is best een prestatie voor deze driftkikker, helemaal in zo'n besloten ruimte met vijf personen!

Als ik geen baby thuis heb die mij nodig heeft, ga ik tijdens zo'n avond wel eens winkelen in Houten, maar dat is voorlopig even geen optie. Daarom rijd ik twee keer heen en weer op zo'n avond (half uur heen, half uur terug). André rijdt liever niet in het donker omdat hij nachtblind is, dus is het zo gegroeid dat ik zulke ritjes maak, maar ik geniet er wel van om er even uit te zijn. Voor de stukjes die ik alleen rijd, kan ik een CD of mijn MP3-speler meenemen, waarmee ik word voorzien van geestelijk voedsel. En dit is dan 's avonds ook weer heel goed thuiskomen:

vrijdag 22 januari 2010

Koeien met horens


Ik weet niet hoe het komt, maar tegenwoordig zie je veel koeien zonder horens lopen. Nou, wij hebben in elk geval een heleboel koeien mèt horens lopen, en één daarvan hebben we gisteravond bij die horens gevat. De stof voor Irenes gordijnen is nagemeten (een meter te weinig gekregen, dus is de discussie of dat ene raam met de radiator ook lange gordijnen moet krijgen ook gelijk afgesloten), en de banen voor het grote raam zijn geknipt! Wordt ook vervolgd...

donderdag 21 januari 2010

Tegenover de dinowand


Voor Franks kamer, waar vorige week een wand met dinobehang is beplakt, hebben we toch gekozen voor een wat rustiger tegenhanger voor de rest van de wanden. Gelukkig heeft Jan tegenwoordig zin om wat bij te verdienen, en zo zijn de wanden verder afgekomen zonder dat ik er zelf wat voor hoefde te doen! Daarna heeft hij de onderdelen van de halfhoogslaper uit de schuur gehaald en voor zover mogelijk in elkaar gezet. Na zoveel jaar op zolder zijn de schroeven kwijtgeraakt zoals het de Achterbergen betaamt, dus moest André erop uit om nieuwe te kopen. Als dit bed staat, mag Frank vast in de nieuwe kamer slapen, ook al ligt er nog geen vloer... De wanden zijn trouwens ook nog niet klaar, want het plan ligt er nog om kleine dino's te sjabloneren als een soort rand boven het grijs, maar daarvoor moeten we eerst een beter totaalplaatje hebben. Dus, alweer: wordt vervolgd!

woensdag 20 januari 2010

Afscheid van maatje 56

Het is niet zo dat ik het hem niet gun om groot en sterk te worden, maar moet het nou zó snel?

Er zijn af en toe mensen die willen weten hoe het nu met mij gaat na de keizersnee. Nou: goed dus. Gisteren was Bart zes weken en zit de hersteltermijn er officieel op. Het litteken doet af en toe nog pijn, vooral als ik veel gedaan heb, maar erg veel pijn doet het niet, en dat ik dan lekker mag gaan zitten, is natuurlijk alleen maar een voordeel. Psychisch heb ik er helemaal geen last van gehad eigenlijk. Ik voelde alleen maar grote dankbaarheid dat het goed is afgelopen met Bart, en dat ik het pijnlijkste deel van de bevalling heb gemist, vind ik eigenlijk niet erg. Per slot van rekening had ik dat al acht keer meegemaakt. Misschien ben ik gewoon heel erg nuchter. Al eerder werden we gewaarschuwd voor een emotionele klap (toen Jan als klein jongetje diabetes kreeg), maar die is ook nooit gekomen: er was toen ook alleen maar opluchting dat het niet iets ergers was, wat net zo goed had gekund aangezien we Jan met spoed naar het ziekenhuis moesten brengen, midden in de nacht, en hij nergens meer op reageerde. En natuurlijk hielp het ook dat we wisten dat veel mensen met diabetes best oud worden. Maar de allerbeste hulp is natuurlijk de basis onder ons leven: ons geloof in God, en dat Hij met dit soort verzoekingen ook voor de uitkomst zal zorgen, zodat we ons niet verliezen in wanhoop of andere nare toestanden.

Zo, en dan nu nog een foto van het jongetje met zijn iets te krappe truitje. Zo te zien vindt hij het zelf niet erg!

dinsdag 19 januari 2010

De juiste toonaard


Zo af en toe (nou OK dan, zeer regelmatig) lees ik weblogs van andere christen-vrouwen, en af en toe (deze keer wel gelukkig) valt me een zeer negatieve toonsoort op. Gemopper over dit, geklaag over dat, en dan denk ik: nou heb je expres in je profiel gezet dat je christen bent, en ik neem dus aan dat je dat graag wilt uitdragen, maar doe je dat dan op die manier? Natuurlijk vinden christenen dingen af en toe moeilijk, of niet leuk, en dat mag je uiteraard ook zeggen, maar toch... het zit hem misschien in de toonaard. Als er bij ons iets gebeurt waardoor de hele agenda om moet, of als ik niet kan slapen, of er zijn andere vervelende dingen, dan weet ik dat God dit ook weet, en dat Hij het laat gebeuren, en dat daar een reden voor is. En dat maakt het makkelijk om het te accepteren en er mijn voordeel mee te doen (Net als in die tekst: "als ze gaan door een dal van balsemstruiken, maken ze het tot een oord van bronnen"). Geen haar op mijn hoofd die er dan over denkt om er nog over te klagen, hoewel je nog kunt discussiëren over het woordje "jammer" dat ik zondag heb gebruikt om aan te geven dat ik eigenlijk wel liever naar Pagedal was gegaan... Kunnen we als christenen de wereld niet veel beter laten zien dat je gelukkig kunt zijn, ongeacht je omstandigheden, juist omdat je een Vader hebt die je altijd in Zijn hand houdt?

maandag 18 januari 2010

Ruimte!


Heerlijk, kastruimte erbij. Dit weekend zijn er vier planken gekomen in de kast die de aannemer had gemaakt op de overloop van de eerste verdieping.
En nu zit de kast alweer vol.
En kan ik verderop in huis weer wat dingen doorschuiven.

zondag 17 januari 2010

Aparte zondag


En alweer konden we niet naar de landelijke bijeenkomst op Pagedal gaan. Deze keer omdat ik gisteren plotseling opkomende borstontsteking had. Dat heb ik eigenlijk bij elk kind wel een keer gehad, maar meestal wat korter na de bevalling. Gelukkig lijkt het te zijn gebleven bij een middag rillen in bed, gevolgd door het innemen van twee paracetamollen, maar om dan gelijk de volgende dag alweer zo'n hele onderneming op touw te zetten... Echt jammer, ook voor de kinderen. Nu had ik wel mooi de tijd om wat vertaalwerk te doen voor het blad van de gemeente. Dit blad, "Verborgen schatten", verschijnt in een aantal talen met dezelfde artikelen. Met een groepje mensen vertalen we deze artikelen uit het Noors naar het Nederlands, en ook controleren en/of corrigeren we elkaars vertalingen. Omdat het inhoudelijke artikelen zijn, is het belangrijk om het gewicht van de woorden goed aan te voelen en daar de beste vertaling van te maken. Een hele uitdaging!
Verder vandaag proberen we het voor de kinderen zo leuk mogelijk te maken. Lekker lang in bad, en toch naar McDonalds, omdat we dat al gepland hadden voor de terugweg en omdat dat een van de hoogtepunten van de dag was, waar zeker een aantal van hen zich al de hele week op heeft verheugd!

zaterdag 16 januari 2010

Doel bereikt


Gido heeft het doel van zijn harde werken bereikt: het geld voor de Wii was (helemaal zelf) bij elkaar verdiend met kranten lopen (waarbij de oudejaarskaartjes een grote duit in het zakje hebben gedaan) en overblijfgeld uitsparen door twee keer naar school heen en weer te fietsen terwijl de anderen met de auto konden, en met nog wat losse huishoudelijke klusjes. Het geld brandde dan ook in zijn bewustzijn. Toen André thuiskwam, wilde hij dan ook direct met hem naar de winkel, maar ja, we gingen eerst nog eten. Gido's laatste hap eten op: "nu is het na het eten". Afijn, gisteravond ben ik dus met Gido naar het stadje geweest. En nu staat er dus toch nog een Wii bij de Achterbergen, dat krijg je ervan als je van die doorzetters hebt. En nu wordt er gebokst, getennist, gebaseballt en gekegeld in de woonkamer.
En hoe vindt Gido het nou dat hij helemaal geen geld meer over heeft? "Helemaal niet erg". Nee, hier is goed over nagedacht. De Wii staat bij minstens drie vriendjes thuis (en nee, dat vond hij niet voldoende, hij moest er zelf ook één), dus hij weet precies wat het ding allemaal kan, en heeft lang en hard gewerkt om zijn grote doel te bereiken. En die ervaring gunnen wij hem graag!

vrijdag 15 januari 2010

Prins Heerlijk


Ons prinsje slaapt het liefst in zijn koets, en hij wil dan ook graag zelf uitkiezen wanneer hij weer wakker wordt. Dat hebben we vannacht ontdekt, toen hij in de wieg steeds ging huilen. Het gewiebel van de kinderwagen is vele malen prettiger dan de wieg, die alleen maar heen en weer kan schommelen. Hij had de hele woonkamer voor zich alleen, met de deur half open, net als die van onze slaapkamer, zodat we hem zouden horen huilen. Wat niet gebeurde. Halverwege de nacht (rond half vier) werd ik wakker in stilte, waarop ik snel ging kijken of alles beneden wel goed ging. Ja dus. Waarop het slapen niet meer zo vanzelf ging, wetende dat Bart elk moment wakker kon worden. Ik moet toch in slaap zijn gevallen, want op een gegeven moment huilde Bart, en toen ik in het donker de trap afliep, hoorde ik boven mijn wekker gaan. Een heuse mijlpaal dus! Uit ervaring weten we dat de kans dat dit zo doorgaat vrij klein is, maar het begin is er onmiskenbaar! Het ideale dag- en nachtritme is in aantocht!

woensdag 13 januari 2010

Pilav



Echte pilav schijnt iets anders te zijn (in bouillon gekookte rijst), maar voor de Achterbergen is dit de enige echte: vlees met perziken in tomatensaus - gaat altijd op.


Bak 800 g hamlappen (of kipfilet) gaar, neem uit de pan. Fruit een aantal uien gaar in het achtergebleven bakvet. Voeg toe: 2 theelepels sambal, 3 eetlepels ketjap, 3 kleine blikjes tomatenpuree en knoflook. Snijd het vlees in stukjes en voeg dat weer toe. Snijd een groot blik perziken in stukjes en voeg dat ook toe (inclusief vocht). Eventueel water toevoegen voor de gewenste dikte, even laten pruttelen, klaar! Lekker over de rijst en met een frisse salade.

He he, dat zit erop


Als je nu de nieuwe kamer van Frank binnenstapt, kom je in de dinowereld terecht - althans, het begin daarvan. Bij deze webwinkel hebben wij dit dinobehang besteld (ze hebben ook prinsessen-, raceauto-, paarden- en andere soorten behangwanden), en met de bijgeleverde instructies was het zelfs voor deze angsthaas met beginnersvrees te doen om in haar eentje de 12 vellen op de muur te krijgen. Vanmorgen gingen alle jongens uiteraard even kijken; gelukkig waren ze allemaal enthousiast, vooral Frank. Hij stelt zich al helemaal voor dat hij met een tijdmachine naar de dinotijd terug gaat, en wil het liefst gras als vloerbedekking. Bij gebrek aan betere inspiratie gaan we waarschijnlijk de rest van de muren hetzelfde doen als de kasteelwand in de andere kamer, het liefst met onregelmatige stenen, maar dan moet ik daar nog wel even een sjabloon voor verzinnen. Anders gaan we voor het gemak en worden het toch rechthoekige stenen. Voordeel is dat er nog erg veel donkergrijze latex over was, dat scheelt weer!

dinsdag 12 januari 2010

Alweer Frank


Frank is de laatste tijd extra vaak in het nieuws bij de Achterbergen. Dat komt doordat we eindelijk aan zijn nieuwe kamer zijn begonnen, maar vandaag gaan we het over iets anders hebben. Voor de tweede keer dit jaar al is Frank voor onderzoek naar IJsselstein geweest, met als doel te kijken of er een diagnose voor hem gesteld kan worden (waarschijnlijk iets binnen het autistisch spectrum, hoewel niet gegarandeerd kan worden dat er uiteindelijk een diagnose uitrolt). Dus zit ik een klein uurtje met Bart op schoot (en aan de borst) in de wachtkamer, terwijl Chris zich vermaakt met het speelgoed dat daar ligt en met de andere peuters. Heel gezellig!
Het zou fijn zijn als er een diagnose komt, helemaal voor zijn school (dan krijgen ze extra geld). Voor onszelf maakt het niet zoveel uit: we hebben gemerkt dat de beste adviezen die we kunnen krijgen, in ons eigen dagelijks leven groeien, want tot nu toe hebben de adviezen van de deskundigen ons nog niet veel verder gebracht...

maandag 11 januari 2010

Uit de oude doos


Een opmerking van een toen 4-jarige Jan:
"Niet alle moeders krijgen kindjes, alleen baamoeders. U bent een baamoeder, mama."
PS een foto van vlak na de bevalling van Chris (in de huiskamer), eind september 2007

zondag 10 januari 2010

Op glad ijs


De kou zit nog in onze botten, maar we zijn weer thuis. Van de week stond het al in de krant: de schaatskoorts krijgt Nederland in zijn greep, en dat lijkt bij de Achterbergen ook het geval te zijn. Voor het eerst in ons ruim 18-jarige huwelijk heb ik André zien schaatsen en ook voor het eerst hebben wij van de week schaatsen voor de kinderen aangeschaft. En leuk dat ze het vinden! Waren we normaal gesproken nooit van die buitenmensen, nu wordt er ijverig gebruik gemaakt van de sloten achter onze tuin. Door mij ook, zonder schaatsen, om alles wat er vanuit onze tuin over de slootkant groeit, nu eens goed weg te kunnen halen.
Vandaag hadden wij een winterse dag met de gemeente. Na de samenkomst hebben we buiten erwtensoep en een broodje met warme knakworst gegeten, terwijl de kinderen op het ijs van de vijver speelden en er na verloop van tijd een groot sneeuwballengevecht ontstond. Daarna zijn we met een heel stel naar de nabijgelegen schaatsbaan gegaan, waar we konden genieten van het schaatsen, dan wel elkaars gezelschap. Schaatsen wisselden af en toe van eigenaar, zodat er meer personen konden schaatsen. Bart zat lekker tegen mij aan onder mijn jas in de draagdoek, Chris en Danny scharrelden wat rond of werden op de slee voortgetrokken, en de rest (inclusief André) schaatste erop los. Voordat we het wisten, was het weer tijd om naar huis te gaan!

zaterdag 9 januari 2010

Instinctieve voorbeeldfunctie

Zoals elke baby, moet Bart vaak een boertje laten na het drinken. Grappig genoeg heb ik op datzelfde moment ook vaak lucht in mijn maag, zodat ik het even kan voordoen... En dat terwijl ik al mijn hele leven gebukt ga onder het feit dat het expres boertjes laten niet tot mijn repertoire behoort. Al bij onze andere kinderen had ik dit fenomeen bij mezelf opgemerkt, maar nu valt het echt op. Zou dat nou een soort instinctieve voorbeeldfunctie zijn?

De kerstboom is weg, dus er was weer genoeg plek voor de box (op deze foto ligt hij daar dus in). Boven Bart hangt een nieuwe muziekmobiel met Nijntjes, die hij van een van zijn lieve tantes en ooms heeft gekregen. Er zat een voor ons onbekend melodietje op, maar inmiddels is dat een héééél bekend melodietje geworden...

vrijdag 8 januari 2010

Wie dit leest, is ...

Bijna een heel jaar geleden begon dit weblog, zoals zo'n beetje alles bij mij begint, uit een opwelling. Het idee erachter was dat onze kennissen en familieleden ons wel en wee (gezin, op handen zijnde verbouwing) konden volgen als ze dat wilden.
Nu het een jaar verder is (nou ja, morgen dan), blijkt dat er veel meer mensen dan alleen onze kennissen en familieleden zijn die ons wel en wee leuk vinden om te volgen. Gisteren stond de teller onderaan maar liefst op 50.000. Da's niet helemaal eerlijk, of lier gezegd: helemaal niet eerlijk, want de teller die ik vorig jaar kon vinden, telt alle hits, dus als ikzelf het weblog bekeek, een pagina verder keek, nog eens iets terugzocht of reacties las, was dat op zich alweer goed voor vier nummertjes verder. En datzelfde gold voor andere mensen die meer deden dan alleen één bladzijde bekijken. Daarom heb ik gisteren een andere teller geïnstalleerd, die het aantal verschillende bezoekers registreert (heel wat eerlijker dan de oude teller onderaan, want die gaat ruim twee keer zo hard). En wat bleek? Gisteren waren er zo'n 200 verschillende personen die het verhaal van de hondjes hebben gelezen. Sjonge. Dat schept verantwoordelijkheden...

Met het naderen van deze mijlpaal heb ik me wel eens afgevraagd waar ik nog over zou moeten schrijven. Het leven volgt toch een beetje de seizoenen: we hebben geschaatst, er was erwtensoep, de bloemetjes komen weer aan de bomen, de kinderen hebben vakantie of gaan weer naar school, het wordt zo voorspelbaar. En daar houd ik niet zo van. Vandaar dat ik mij probeer te oefenen in het schrijven van leuke berichtjes die naar meer smaken. Geen opsomming van alles wat er op een dag is gebeurd: zoveel wassen gedraaid, dat en dat gedaan, etc., maar waarin één van die extra lichtpuntjes naar voren gehaald wordt die de dag waardevol maken. Een leuke uitspraak van een van de kinderen, een stomme fout waar je toch de humor van kunt inzien, of zoiets. En dan het liefst met een foto erbij. En dan ook het liefst niet zo'n lang bericht zoals dit...

Het lijkt erop dat het redelijk geslaagd is ook, gezien het aantal bezoekers. Een aantal daarvan ken ik inmiddels redelijk door de reacties die er gegeven worden, maar het merendeel van het publiek bestaat toch uit stille meelezers. Eigenlijk zou ik best wel eens willen weten wie dat zijn...

donderdag 7 januari 2010

Hé, het zijn er twee!


Op 20 juli heb ik mijn bloglezers gevraagd om mee te denken over een jongensnaam met een B, en daarbij beloofde ik heel enthousiast een leuke prijs. Tussen alle reacties was er maar één die Bart had geopperd, en dat zelfs twee keer omdat ze vlak voor de geboorte nog eens reageerde met die naam (toen was de keus al gevallen en het was erg leuk om die reactie te publiceren).

Een tijdje terug heb ik haar laten weten dat ik wist welke prijs ik zou maken, en dat ik eraan was begonnen. Voor Bart heb ik tijdens de zwangerschap dit hondje gebreid, en dat hondje heeft nu een dubbelganger, dat vandaag (of morgen) op de post gaat naar de prijswinnares! Gefeliciteerd Sandra, ik vond het zo leuk om dit voor jou te maken; op de een of andere manier voel ik me extra verbonden met jou. Het beloofde geboortekaartje dat we ook zouden sturen, is op de lange baan beland... (maar je hebt de e-mailversie inmiddels wel gekregen).

woensdag 6 januari 2010

Sokje


Gisteren zag ik op dit weblog
het patroon voor zo'n schattig klein sokje staan (bedoeld als sleutelhanger), dat moest ik gewoon direct uitproberen. Uiteindelijk kostte het denk ik nog lang niet het uurtje dat in het patroon genoemd wordt, al was ik op het laatst aan het breien met een jongetje aan de borst...

Erg leuk als je van breien houdt en eens wat nieuwe technieken wilt uitproberen, zoals iets kleins breien op een lange rondbreinaald, opzetten met de dubbele opzet, zodat je achteraf niet meer iets aan elkaar hoeft te mazen of te naaien, en het breien met verkorte toeren voor het hieltje.
Als je op dat weblog de werkbeschrijving voor de teckel Victoria downloadt, kun je achteraan een uitgebreide uitleg van dit soort technieken vinden. Kijk alleen wel goed uit, het is verslavend...


dinsdag 5 januari 2010

Het verschil tussen je moeder en je zus


De eerste lachjes zijn gesignaleerd bij Bart. Het gevecht om de liefste lachjes gaat dus binnenkort beginnen. Vandaag lachte hij voor het eerst naar iemand (en niet naar de kerstboom, of in zijn slaap). Niet naar zijn moeder hoor, nee die heb je alleen om je te verschonen als je vies bent, of om eten van te krijgen als je trek hebt. Nee, grote zus kwam uit school, ze liep op ons af, en werd getrakteerd op een strálende lach. Wat zal hij gedacht hebben? Gelukkig ben ik niet meer met m'n moeder alleen?

zondag 3 januari 2010

Onverminderd genieten


Het is ongelooflijk dat het nog niet eens vier weken geleden is dat ik nog met een dikke buik door ons huis waggelde, met een stille hoop dat dat niet meer zo lang zou duren. Bart hoort er al zo helemaal bij, en dan te bedenken dat het leven z'n normale gangetje nog niet eens heeft kunnen nemen door de extra lange kraamtijd en daarna de kerstvakantie.
Bart is supermakkelijk, maar toch met genoeg pit om niet saai te worden. Hij kan nog steeds lang rustig alleen wakker liggen, maar als ik zelf wil gaan slapen, vindt hij de wieg opeens niet meer zo prettig. Het helpt dan direct om hem op mijn buik te leggen, en daar genieten we allebei erg van. Meestal vallen we dan samen in slaap. Overdag slaapt hij veel, maar onregelmatig. We kijken wat drinktijden betreft niet op de klok en dat is wel zo ontspannen. Betekent wel dat er nog niet zo veel te plannen valt...

zaterdag 2 januari 2010

Opnieuw bouwstof


Nee, geen oude foto van de verbouwing, maar eentje van vandaag... Frank heeft lang en geduldig gewacht, maar nu gaat het er dan toch van komen: zijn kamer. Tot deze week stond die nog propvol hout, gereedschap, overgebleven tegels, verfblikken enz. enz., maar vandaag is het meeste daarvan opgeruimd, zodat de vloerbedekking, ondervloer en boardplaten met grof geweld weggehaald konden worden, en ja, dan zit het bouwstof weer tussen je tanden.
Als de kamer stofvrij is, gaan we beginnen met de dinowand, en daar heb ik best weer zin in!

vrijdag 1 januari 2010

Goede voornemens


Voordat onze goede voornemens wereldkundig gemaakt worden, eerst het verhaaltje bij de foto: Wij zaten lekker bij de open haard, terwijl de jongere jongens (met instructies) buiten vuurwerk aan het afsteken waren. Komt Frank heel enthousiast binnen: Pap, ik lijk wel 16 jaar, want ik heb zo'n groene bom afgestoken, en ik heb het overleefd! Helaas voor Frank, maar dat was tegen de regels, dus mocht hij verder binnen blijven...
Halverwege de avond zaten we bij elkaar, en iedereen mocht een goed voornemen opperen wat het liefst voor het hele gezin een verbetering zou zijn. Je mocht ook iets voorstellen voor iemand anders. In de trant van: het zou fijn zijn als het volgend jaar voor ons normaal was om .....
Dit werd het rijtje:
Harry wil graag dat het normaal wordt om één keer per week 's avonds een spel met elkaar te doen.
André wil dat het normaal wordt als er één persoon tegelijk aan het woord is, en dat er niet geschreeuwd wordt.
Karien wil graag dat het heel normaal wordt als er 's avonds na het eten direct (samen) af- en opgeruimd wordt.
Voor Chris willen we graag dat hij zindelijk wordt.
Gido wil dat het normaal wordt als alles waarmee gespeeld wordt, na het spelen opgeruimd wordt.
Irene wil graag dat haar kamer af komt, inclusief gordijnen.
Jan vindt het een goed idee als iedereen zijn wasgoed in de was stopt.
Over een jaar zijn we dus best een redelijk normale familie...