maandag 30 november 2009

Hiep hiep hoera


Danny is vier geworden! Vandaag echt jarig, maar we gebruikten de deze keer redelijk rustige zondagmiddag voor taart, cadeautjes, patat en ijs. Net zo'n taart, die je uit een pakket maakt waar je alleen water aan hoeft toe te voegen, hadden we de drie logeergezinnen van de jongens gegeven toen wij laatst naar Noorwegen waren, en omdat het echt een grote-kleine-jongenstaart was - piratentaart - hadden we hem voor Danny's verjaardag ook besteld en gemaakt. Nou, dat viel even tegen... tenminste wijzelf vonden hem wel erg nep smaken, maar juist de jongste jongens, die anders de zelfgebakken nog-redelijk-gezonde taart niet op krijgen, aten nu hun vingers erbij op. Hebben wij nep-kinderen?

zaterdag 28 november 2009

Afdingtip


Toen wij voor het eerst samen een auto gingen kopen, moest ik flink wennen aan het afdinggedrag van André. Ik weet nog dat ik hardop in de showroom de auto ging bewonderen, en hoe dom dat was, omdat er dan niet meer zo veel van de prijs afgehaald kon worden... Helemaal wennen doet het nooit, ik ben nou eenmaal niet zo'n handelsvrouw, maar André weet op de meeste nieuwe artikelen die we kopen, wel wat af te dingen.
Vanaf vandaag zijn we weer in het bezit van twee auto's. Al een poosje liepen we met het idee rond dat het misschien wel handig is om er een auto bij te hebben als we met ons allen ergens naartoe willen, zeker straks met een baby erbij, en soms is het ook wel heel prettig als de ene auto alvast wat eerder naar huis kan vertrekken. Bovendien is het natte en winderige jaargetijde aangebroken en gaat Danny vanaf maandag de ochtenden naar school, zodat hij om 12 uur moet worden opgehaald, en op dagen dat André toch de auto meeheeft naar een afspraak, moet dat dus op de fiets. Op zich niet erg voor de jongens die niet van suikergoed zijn gemaakt, maar ja, met zo'n klein mannetje erbij denk je er toch anders over. Kortom, de tijd was rijp om na een paar jaar met één auto te hebben gereden, weer een tweede aan te schaffen.
Al zo'n 12 jaar zijn wij vaste klant bij de Hyundai-dealer in Nieuwegein, en dus toog André van de week daarheen om te kijken of ze een tweedehands voor ons hadden staan. Met twee advertenties kwam hij terug: een Hyundai Accent Dynamic en een Hyundai Getz. Alleen die namen al: lees de eerste als die-neem-ik, en de tweede spreekt voor zich. Zo'n Getz hadden we ook al eens als leenauto meegekregen, en toen had ik al gezegd dat 'ie net zo rijdt als hij klinkt... Niet dus.
Vanmiddag is André met Elwin naar Nieuwegein gegaan en na een paar uur kwamen ze weer terug, met dé afdingtip voor aspirant-autokopers: je hebt pas goed afgedongen als de verkoper overleg moet plegen met zijn chef...
Natuurlijk hebben we hem nog niet voor de deur staan, dat duurt zo'n twee weken. Een goede reden om te hopen dat de baby gewoon tot 40 weken wacht met geboren worden!!!

donderdag 26 november 2009

Met een beetje weemoed

De vorige keer schreef ik al dat we hadden besloten om de hangwieg deze keer toch niet te gaan gebruiken. Met een beetje weemoed, dat wel, want hij is helemaal zelf gemaakt. Voor de verbouwing hadden we de ruimte gewoon niet voor een wieg op de grond, dus hing hij in onze slaapkamer boven ons bed:

Nu hebben we de ruimte weer wel, dus gaan we toch maar weer de witte gezinswieg in ere herstellen, maar hadden we onze nieuwe slaapkamer nu wèl afgehad, dan hadden we wellicht toch eerst nog de hangwieg opgehangen, want zeg nou zelf, dat had hij toch wel verdiend! Omdat ik weet dat veel creatievelingen, die mijn weblog lezen, het leuk vinden om te zien, hier een foto van de wieg, en hieronder een detail:
Eigenlijk is het heel eenvoudig om te maken: eerst een matrasje kopen voor de precieze maat, daarna een soort boodschappentas van canvas (IKEA) eromheen naaien, in dit geval gevoerd met een dunne oranje stof. Het gele randje is voor de sier. Even heel goed opletten, want de korte einden moeten een langere flap om de stok hebben omdat die boven de andere stok komt, gaatjes in de uiteinden van de stokken, en twee koorden erdoorheen halen. Bovenaan een knoop en een haak, en in het plafond een oog. Eromheen had ik oranje voile gebonden. Onder het matrasje zat een even groot stukje gaatjesboard voor de stevigheid. Volgens mij zou je met het maken van zulke wiegen geld kunnen verdienen! Doe ik lekker niet, één keer is voor mij voldoende, en geld verdienen lukt gelukkig op een andere manier, met een iets beter uurloon. Maar wie het ook eens wil proberen, en nog meer gegevens nodig heeft, vraag dat gerust!
In het gebruik is de wieg trouwens heel goed bevallen: je hoeft je voet maar uit te steken om de wieg aan het schommelen te krijgen!

dinsdag 24 november 2009

Update Buik


Nu het nog kan, een update van de Buik. Zo allesoverheersend is 'ie ook weer niet, want ik vind dat ik er nog steeds geen last van heb.
Inmiddels heb ik afgeleerd om op de meningen van anderen af te gaan, want de een zegt: wat ben je dik, en de ander (gelukkig de meerderheid deze keer, dat is dan toch wel weer prettig) zegt: je bent helemaal niet dik hoor!
Hoe dan ook, lang zal het wel niet meer duren, want deze week is het alweer 38 weken, en zo langzamerhand hebben we alles wel in orde: klossen en ondersteek in huis, reiswiegje opgemaakt, knopen doorgehakt (toch maar niet de hangwieg ophangen, de wieg past prima in onze slaapkamer erbij), kruiken gecontroleerd, kleertjes uitgezocht etc. etc.
Van mij mag hij komen hoor, maar elke dag dat het niet gebeurt, kunnen we nog proberen om toch nog iets verder te komen met de lange lijst van klussen die ook nog moeten gebeuren, dus verkeren we in de prettige positie dat het gewoon niet uitmaakt. Nog niet in elk geval!

zondag 22 november 2009

Het goede knopje


Voor Frank is het extra moeilijk, lijkt het wel, om zijn agressie binnen bepaalde perken te houden. Elke keer als hij er weer op los slaat of schopt, en wij hem zeggen dat hij in plaats daarvan naar ons had moeten komen, roept hij: u denkt dat dat makkelijk is!!! Alle hulpmiddelen van de gedragstherapie ten spijt leken we op een doodlopend weggetje te staan.
En nu hebben we het goede knopje gevonden! Ironisch genoeg mag hij er nu volop virtueel op los slaan en schoppen als hij dat in het echte leven niet doet. We hadden hem namelijk alle vechtspelletjes op de computer verboden, en als hij vroeg waarom, dan legden we steeds weer uit dat hij er waarschijnlijk agressief van werd, en als hij zijn broertjes schopt of slaat, moet hij dat niet stimuleren via die spelletjes. Gisterenochtend heb ik met hem afgesproken dat hij vandaag een vechtspelletje mocht doen als hij in de hele tussentijd "lief zou zijn". Een lievere Frank hebben we zelden meegemaakt. Wat een verbluffende, waarschijnlijk onpedagogische, maar deze keer perfect werkende oplossing! Hoe het ook verder gaat, het is nu in elk geval gebleken dat er wél manieren zijn om hem tijdens de broertjes-situaties eraan te laten denken dat agressie niet toegestaan wordt. En dat is een flinke opsteker voor degenen die hem mogen opvoeden!
Dolgelukkig speelde hij vanmorgen eindelijk weer eens "zwaarden en sandalen", en gul beloofde hij mij dat als hij zou winnen, dat hij dan zijn overwonnen tegenstander niet zou doden aan het eind (dat is iets dat je kunt kiezen), dan was het ook niet zo bloederig...

zaterdag 21 november 2009

De voorpret is hier eindelijk ook begonnen


Omdat wij vorige week de intocht van sinterklaas hebben gemist, had ik gepland om vandaag naar de intocht van de goede man te gaan kijken in IJsselstein. Wat er dus niet van kwam. Het leeft ook niet zo bij onze jongens, die niet vragen om het sinterklaasjournaal te mogen zien (via internet). Kortom, we moeten er een beetje aan trekken. Toch lukte het om ze vanavond gezamenlijk sinterklaasliedjes te laten zingen bij de open haard, Gido er een beetje ongeïnteresseerd bij (staand), maar de anderen uit volle borst, zelfs Chrisje, die uit volle borst ongearticuleerde klanken produceert. De oudste drie waren in geen velden of wegen te bekennen, maar ja. Ik wed dat ik vanavond ineens hun schoen er ook bij zie staan...

vrijdag 20 november 2009

Weer een makkelijk recept


Voor mensen die, zoals wij, één keer per week de boodschappen doen en aan het eind van de week door de verse groente heenraken, is dit misschien wel een goede tip. Wij vinden het in elk geval heel erg lekker:
Spinaziestamppot met spekjes en kaas
Aardappels koken, ondertussen spinazie uit de diepvries ontdooien en opwarmen in de magnetron (of op het vuur), kaasblokjes naar smaak of naar eer en geweten snijden, en spekreepjes uitbakken. Aardappels stampen, goed hete spinazie erbij, spek en kaas erbij, en iedereen eet weer voldoende groente. Zout doe ik er nooit extra bij als er kaas en spek (of ham) door zit.
Onze hoeveelheden: ongeveer 1800 g aardappels, 3 x 450 g spinazie, 1 pakje spekreepjes en een flink stuk kaas zonder de weegschaal te gebruiken.

donderdag 19 november 2009

Wel heel erg wennen


Vandaag mocht Danny wennen op school, omdat hij eind van de maand 4 wordt. Stoïcijns zat hij vanmorgen op zijn nieuwe stoeltje in de klas voor zich uit te kijken zonder naar mij te zwaaien. Dat gaat goed, dacht ik, die mist me echt niet.
Om twaalf uur haalde ik hem weer op en zouden we thuis een broodje gaan eten. Danny niet, die hield het bij een plakje kaas en hij hield bij hoog en bij laag vol dat hij niets meer hoefde. Omdat we dachten dat hij gewoon te veel indrukken opgedaan had, hebben we hem maar in bed gestopt. Dat beviel zeker heel goed, want Danny kwam niet, zoals anders, na een uur of anderhalf naar beneden. Sterker nog, hij kwam helemaal niet naar beneden. Eindelijk, om vier uur, ging ik zelf even bij hem kijken, en daar lag meneer in zijn bed, met hoge koorts. Schoolziekte???

dinsdag 17 november 2009

Lieve grote broer


Toen wij weg waren, heeft Jan (samen met Harry, maar dat was alleen in naam) zaterdag en zondag op Frank gepast. Onder andere zijn ze met twee kennissen naar het Omniversum en naar het strand geweest, en hebben van alles gedaan. Gisteren vroeg ik Frank wat hij nou het allerleukst of allerfijnst vond van de tijd dat wij weg waren. Hier komt zijn top drie:
1. Jan heeft een broodje frikandel gemaakt.
2. Jan heeft pizza gebakken.
3. Jan heeft patat gebakken.
Tof he, zo'n grote broer!!

maandag 16 november 2009

Weer terug...


Na een autorit van 16 uur (we hoefden niet zelf te rijden, maar werden heel luxe gereden door een ander echtpaar) reden we vrijdagochtend om 6.30 uur het terrein van Brunstad op. Een beetje gesloopt, dat toch wel, maar met nog een hele dag voor ons waarin we weer wat op krachten konden komen. Onderweg had ik wat geslapen, André helemaal niet, dus die was wel een paar uur onder zeil, terwijl ik het al eerder voor gezien hield en ging genieten van het uitzicht vanuit het appartement waar wij sliepen. En toen begon het terrein zo langzamerhand vol te stromen met andere echtparen, oud en jong, veel bekenden en veel onbekenden, uit alle delen van de wereld: Amerika, Oekraïne, Hongarije, Zuid-Afrika, Frankrijk, Duitsland, Nederland etc. etc. In totaal naar schatting zo'n vijfduizend mensen. Het bijzondere was natuurlijk dat het om merendeels echtparen ging (met de borstgevoede baby's), wat een heel eigen sfeer geeft, anders dan wanneer er evenveel kinderen en tieners tussendoor lopen.
Het voelde alsof ik in de hemel was. We hebben samenkomsten gehad, feest gevierd, mensen ontmoet, meestal in het restaurant gegeten zodat je daar steeds weer anderen kon spreken, en dat allemaal zonder voortdurend op de kinderen te hoeven letten, vreselijk gelachen, af en toe ook met tranen in de ogen gezeten, en ja, als je dat allemaal wilt gaan vertellen, dan weet je gewoon niet hoe. En o ja, de eerste dag heeft het hard gesneeuwd! Een sprookjeswereld, die helaas niet te fotograferen viel omdat het donker was, en de volgende ochtend regende het...
Wat ik o.a. heb geleerd, is dat je het gelukkigst bent als je jezelf niet zo bijzonder vindt, niet zo nodig in het middelpunt hoeft te staan en blij bent met wat je hebt. Met o.a. het voorbeeld van koning Saul, die goed begon, maar al snel op eigen houtje begon te handelen en daardoor de zegen van God over zijn leven verloor. Ook genoemd werd Haman, die dacht dat de koning hem wel zou bedoelen toen de koning iemand grote eer wilde bewijzen. Het duurde niet lang of hij hing. Om zulke voorbeelden kun je lachen, maar in feite houden ze een bittere ernst in, en kunnen we er een hoop van leren voor ons eigen leven. Voor het gezinsleven was er ook aandacht, vooral bemoediging om niet zozeer de kinderen te drillen tot nette burgers in de maatschappij ("wat zijn díe goed opgevoed"), maar hen juist liefde bij te brengen (dus voor te leven) voor elkaar en voor hun medemensen, een vrije atmosfeer in plaats van een bedrukte, barmhartigheid in plaats van oordeel.

De terugreis verliep al even ontspannen als de heenreis. Vanmorgen om 9 uur reden we Nederland weer binnen, en gingen eerst onze auto ophalen (oeps, autoradio gestolen, inclusief helaas de CD die erin zat), en daarna naar mijn ouders die vandaag op Chris en Danny zouden passen. En wat denk je dat Danny zei toen hij ons eindelijk na vijf dagen weer zag? "We gaan nog niet naar huis!" Chrisje rende gelukkig wel op ons af, maar hij had geen enkel probleem gehad met onze afwezigheid. En waar denk je dat Frank en Gido na schooltijd gingen spelen - in plaats van direct naar huis te komen om hun lieve mama zo snel mogelijk een knuffel te kunnen geven? Juist, bij de vriendjes waar ze hadden gelogeerd. We kunnen dus met een gerust hart alvast weer plannen maken voor de volgende keer!

woensdag 11 november 2009

Lekker weg!!!

Alle logeerspullen staan klaar om weggebracht te worden, de cadeaus waren al lang ingepakt, de begeleidende briefjes zijn uitgeprint, de looplijst voor de kranten ook, de blaasontsteking is bezworen en er staan huismiddeltjes klaar, voornamelijk met cranberry, om nog even wat extra weerstand op te bouwen, kortom we zijn er klaar voor! Morgen vertrekken we naar Noorwegen. Samen met een ander stel, dus hoeven we niet eens te rijden, of hoogstens een klein stukje. We gaan naar het conferentiecentrum van onze gemeente, waarvan hier een luchtfoto, waar we een weekend voor ouders/echtparen mee zullen maken, voor het eerst echt met z'n tweeën. We mogen overnachten in het appartement van andere vrienden, en eten doen we in de restaurantjes, waar we weer heel veel anderen ontmoeten, en waardoor we ook niet hoeven af te wassen. Wat wil je nog meer?
Maandag hopen we weer terug te komen, maar of er dan ook direct iets op het weblog staat...

dinsdag 10 november 2009

(Geen) Bob de Bouwer


Elke keer als een van onze kinderen een filmpje van Bob de Bouwer keek, viel het me weer op: die man is een genie. Geef hem één dag de tijd, en hij legt een tuin aan of bouwt een huis, inclusief het in elkaar zetten van de meubels. Een beetje deprimerend, want daar kunnen wij nooit aan tippen. De kast die hier op de foto staat, heeft nog geen deur, is van tevoren al een keer door de zaagmachine gehaald en voorzien van boorgaatjes, evengoed kostte het nog een dag voordat hij in elkaar zat. Maar nu staat hij daar wel ruim te zijn op de goede plek, en zo worden het er uiteindelijk vijf op een rij, de hele wand (3.60 m) vol, met daarvoor van die mooie (vind ik) landelijke, witte schuifdeuren met panelen. Kast nummer vier is trouwens ook al klaar: die was eerst voor deze plek bestemd, maar het plafond bleek hier net iets lager te hangen, zodat het niet paste... Irene en Gido hebben vanavond alvast de babyspullen uit de dozen gehaald en in de kast gelegd; als we volgende week terug zijn uit Noorwegen, leggen we ze wel wat ruimer neer :-)

maandag 9 november 2009

Babyshower


Beladen met cadeautjes en een hoofd vol indrukken kwamen Irene en ik gisterenavond terug van een babyshower - deze keer gehouden voor het feestvarkentje in mijn eigen buik. Met iets meer dan twintig vrouwen zaten we op de gezellige vide boven het zaaltje waar wij meestal onze samenkomsten houden, en iedereen kwam met haar cadeautje en een persoonlijke toespraak, soms in gedichtvorm op papier, soms uit het hoofd, maar altijd recht uit het hart. Van alle kanten werd mij lof toegezwaaid over de manier waarop ik in het leven sta, en dat is apart om te ervaren. Want als mensen zeggen dat ik zo ontspannen ben, dan zie ik zelf daarvan de andere kant: misschien ben ik af en toe wel té ontspannen. Of wanneer ze mij eren over hoe ik met de kinderen omga, dan is dat alleen maar om de dingen die ze wèl hebben gezien (naar ik mag aannemen), maar ik weet zelf dat het niet altijd zo is... Dus buig ik al die lof maar om naar aansporingen en bemoedigingen en hulp voor mijn leven, en dat maakt het tot een bijzonder waardevolle avond, niet alleen voor mij, maar ook (denk ik) voor de anderen.
Behalve tijd voor koffie, gebak, toespraakjes en cadeautjes bewonderen was er ook nog tijd voor een spel waarin vier groepen een verhaaltje moesten schrijven met daarin verwerkt een aantal gegeven woorden plus zoveel mogelijk jongensnamen met een B. Mochten wij er met de naam nog niet uit zijn, dan hebben we nu een aantal nieuwe suggesties gekregen, vooral buitenlandse.
En nu wacht ik totdat de jongens wakker zijn en hopelijk is er dan voor schooltijd nog genoeg tijd om samen de cadeautjes bekijken.

zaterdag 7 november 2009

Nog meer taarten


Vandaag hebben we maar liefst drie walnotentaarten gebakken. Met twee walnotenbomen in de tuin is het wel zo handig om een lekker recept voor een zoete taart bij de hand te hebben, en met dit recept hebben we inmiddels ook alweer heel wat anderen blij gemaakt. Dat gaan we nu ook weer doen: twee hiervan gaan naar mensen die de komende week allerlei diensten voor ons gaan verrichten terwijl wij in het hoge noorden vertoeven. We geven ze nu alvast, omdat er aankomende week niet zoveel tijd over zal blijven om ook nog eens te bakken. Hoewel, met de hoeveelheid werk is het me weer eens heel erg meegevallen. Gisteren, toen ik aan het koken was, heeft Irene alvast drie keer de hoeveelheid deeg gemaakt met de keukenmachine. Dat bleef makkelijk een dag goed in de koelkast. De walnoten, 300 gram deze keer, had ik 's morgens al gezellig samen met Danny en Chris gekraakt (Chris krijgt het zelfs al voor elkaar om noten te kraken!). Behalve het notenkraken is het verder nauwelijks meer werk om het recept te verdubbelen of te verdrievoudigen, en deze taarten kunnen ook in de diepvries, hoewel ze die bij ons nog nooit hebben gehaald...
De taart is een echte aanrader voor wie van caramel en walnoten houdt!

vrijdag 6 november 2009

Vertalen

Van mijn Engelse vriendin Esther, die in Noorwegen woont en ook een weblog bijhoudt, kreeg ik van de week een mailtje dat ze mijn blog weer had bijgelezen, met de optie "Vertalen", die ik er voor haar had opgezet. Op andere blogs was ik deze mogelijkheid tegengekomen, had het daar uitgeprobeerd en had uitgevonden dat de vertaling dan wel niet helemaal goed was, maar toch duidelijk maakte wat zo ongeveer bedoeld werd.
Esther schreef me dat ze de vertaling best lachwekkend vond, en op sommige plaatsen eng. Toch snapt ze er nu veel meer van dan eerst, toen het alleen plaatjes kijken was. Voor mezelf is het ook heel grappig om eens iets anders te proberen: Grieks, Arabisch of andere voor mij totaal onleesbare talen, of Duits, Frans of Spaans, wat ik een beetje kan begrijpen, of in het Noors of Engels, wat voor mij bekender gebied is.
Toch wonderlijk om te bedenken dat een willekeurig andere-taal-sprekend persoon ook kan meelezen met onze wederwaardigheden!

donderdag 5 november 2009

Appeltaart



Wij zijn altijd in voor een nieuw appeltaartrecept. Al een poosje geleden hebben wij de Griekse appeltaart uit de Allerhande uitgetest. Onze conclusie: volgende keer zonder filodeeg (ziet eruit als bakpapier, maar smaakt eerlijk gezegd ook een beetje zo). Verder was 'ie erg lekker: walnoten en honing, en onderop een laagje cakedeeg. Het recept gaat daarom in onze geslaagde-recepten-map, categorie "zoet".

woensdag 4 november 2009

Voorpret


Wat ben ik blij dat André thuis werkt, en dat Jan vandaag gedeeltelijk thuis was! Zo kon ik lekker een paar uur bijslapen, ongeveer van 11 tot 2 uur, en hoefde ik niet te denken aan het ophalen van de jongens van school, het eten met hen en het in bed leggen van Chris.
Gisteren zijn de boodschappen bezorgd, waaronder een heleboel luxe artikelen die wij zelf nooit zouden bestellen, of juist waarmee wij heel goede ervaringen hebben, alles in drievoud. Hiermee hebben wij drie pakketjes gemaakt, met de plaid er als een soort nest onder. De jongens zijn inmiddels begonnen met aftellen tot aan hun logeerpartij - de voorpret is begonnen!

Ach en wee

Nou, gelukkig geen wee eigenlijk. Wel ach, want na een heleboel jaar zonder, heb ik nu ineens wel weer een blaasontsteking. Heel plotseling, en het drinken van veel water, het eten van veel vitamine C, en een lekker warme deken hielpen helaas niet.
Even googlen, daaruit bleek dat je in deze fase van de zwangerschap niet zelf moet gaan dokteren, want de blaasontsteking kan de bevalling opwekken. Dus had ik daarnet een nachtelijk uitstapje met André naar de huisartsenpost en vandaar naar de apotheek in Utrecht. André zit nu weer in zijn kantoortje (!) om iets nog af te maken, en ik hoop dat ik nog even kan slapen. Dat ga ik nu dus maar gauw doen!

maandag 2 november 2009

Bedbankje


Tussen alles door toch even een berichtje plaatsen. Is wel zo goed voor de continuïteit. Wat niet zo geschikt is om uitgebreid te vertellen, maar wat wel heel veel energie vreet, is het worstelen dat de opvoeding mij af en toe kost. Soms zou je willen dat bij elk kind een handboek was geleverd...
Verder ben ik bezig geweest om alles op papier te zetten wat met onze reis naar Noorwegen volgende week te maken heeft. Het geeft een hoop rust als alles genoteerd staat, en dat begint er nu gelukkig aardig op te lijken. De plaids zijn af, de bijbehorende cadeautjes (gewone gebruiks-dingen van de supermarkt) worden morgen met de andere boodschappen bezorgd, voor elk kind staat genoteerd wat er mee moet, de krantenwijk is uitbesteed, zodat de alleen thuis zijnde jongens die verantwoordelijkheid niet hoeven te dragen (en het mij stress scheelt of het wel lukt allemaal); dat zal dus wel in orde komen. O, ik denk er nu wel ineens aan dat ik nog wel moet gaan uitzoeken wat wijzelf allemaal moeten meenemen...
Boven ons bed is inmiddels een mooi bedbankje of -tafeltje gekomen. En in ons bed een heleboel zaagsel. Ook op de vloer natuurlijk, wat lekker de nieuwe vloerbedekking op de overloop opgelopen wordt. Er wordt nu dus twee of drie keer per dag gestofzuigd daar.
André heeft veel werk gehad aan het maken van de sokkels voor de kasten. Het grappige is dat het nog bijna niet toont. Hij heeft niet heel veel vrije momenten (dat schiet ook niet zo op als je vrouw je tijdens je werk vraagt of je even kunt oppassen omdat ze plotseling naar de tandarts moet met een afgebroken vulling), maar de tijd die er vrijgemaakt kan worden, wordt nu besteed om de kasten in elkaar te zetten. Waarbij er bij elke op maat gezaagde plank toch nog een paar mm afgezaagd moet worden omdat het in de bouwmarkt toch niet helemaal gegaan is zoals had gemoeten. En dan hoop ik dat we zullen zien dat het nu ineens heel snel gaat!