dinsdag 30 juni 2009

Lekker afkoelen

Kijk, zo'n zwembadje:
is nou veel eenvoudiger op te zetten dan deze:

Frank vindt het niet snel genoeg gaan; die loopt met de anderhalve litermaat heen en weer van de kraan in de keuken naar achter in de tuin (ongeveer 40 meter)...

maandag 29 juni 2009

FF tussendoor


Puberdochters hebben meestal hun eigen smaak, en dat is bij die van ons niet anders. Ik hoef bij haar echt niet aan te komen met wat ik leuk vind, maar soms overlappen onze smaken elkaar toch. Een paar weken terug zei ze dat het haar leuk leek om een wit gehaakt bolerootje te hebben, en dat is bij mij niet aan dovemansoren gezegd. Samen zijn we gaan struinen in de stapel Ariadnes die ik nog heb liggen, en op internet, en met behulp van vele verschillende patronen heb ik dit vestje in elkaar geknutseld, precies volgens mevrouw haar wensen. Het leukste is voor mij dat het gewoon een uitgehaald vestje is dat ik al eerder eens voor haar had gehaakt, maar al lang te klein, maar het was zulke goede katoen dat het er best tegen kon om uitgehaald te worden. Ben benieuwd of ze hem vaak gaat dragen...
Ik heb nog nooit gehoord dat iemand het leuk vond om haakwerk af te hechten (ikzelf al helemaal niet), en in dit dingetje zitten sowieso achttien vierkantjes, twee mouwen en een rand, en dan nog een x aantal draden om de vierkantjes aan elkaar te haken. En weet je wat: het was gewoon feest om dat vandaag een voor een af te hechten en af te knippen. Na elk knipje was het weer mooier en zoveel werk was het toch ook weer niet. Weer wat geleerd!

zaterdag 27 juni 2009

O, o die Danny!


Vanmiddag stond ik in de keuken Italiaanse bollen te bakken, en André was bij de voordeur bezig. De oudste drie weg, en de anderen in de kamer. Eten klaar, Danny spoorloos! Overal zoeken, eerst in huis, in de slaapkamers, onder ons bed in de woonkamer, boven in de nieuwe kamers, in de wc, nergens Danny. Dan in de tuin. Natuurlijk denk je altijd gelijk aan de vijver; van de week liep hij ook ineens achter het hekje... En mocht hij erin liggen, dan is het het beste om dat zo snel mogelijk te weten, want dan is er nog een kans dat hij leeft.... Dus ik in mijn onderbroek de vijver in. Het water komt tot aan mijn middel en het is erg donker, dus zien kun je niet ver. Met mijn voeten voelde ik de hele bodem af, maar gelukkig geen Danny. Ook niet in de sloot achter de tuin. Ook niet bij de buren. Ook niet in de straat. Gido fietste het hele dorp door (wat niet veel is, maar goed), en ook geen Danny. En er werd geroepen! Na meer dan een kwartier zoeken wisten wij het ook niet meer. Toen zei André: daarnet had hij zich verstopt onderin de kast van Jan (die in de woonkamer staat vanwege de verbouwing), en daar ging ik nog eens kijken. Geen Danny. Dan achter het hoofdeind van ons bed, in de kast waar André's pakken en overhemden hangen, en daar, bijna niet zichtbaar, op zijn knieën, met zijn rug naar mij toe, zat Danny. Geen idee waarom hij zich daar zo lang verstopte... slecht geweten misschien? We zullen er wel nooit achter komen, maar hij wilde het nog wel een keertje overdoen voor de foto!

vrijdag 26 juni 2009

Boven - binnen

In de laatste week van de verbouwing wordt - naar verwachting - de trap naar de tweede verdieping geplaatst. Het had nogal wat voeten in de aarde voordat duidelijk was hoe die precies moest, want als het even kon moest hij ook nog voldoen aan het bouwbesluit en dat betekent een trap met "luie" treden. En dat gaat dus niet in een huis van zo'n 6 meter breed, en zeker niet zoals op de oorspronkelijke bouwtekening was aangegeven...
Na een - van onze kant uit - overtuigend telefoontje met de afdeling bouwzaken van de gemeente kregen we toestemming om dezelfde traphelling aan te houden als de trap naar de eerste verdieping, maar ook dan lukte het niet om hem te plaatsen zoals gepland, dus moest er heel wat worden nagedacht, gepast en gemeten om hier een oplossing voor te vinden. Nu krijgt de trap één bocht, daardoor wordt onze nieuwe slaapkamer iets kleiner, en omdat de trap nu een andere plek krijgt (boven de onderste trap) en de ingang van de kamer naast Gido ineens niet meer kan zoals gepland, moet er uit Gido's slaapkamer een hele hap uit, maar omdat Gido toch een speelzolder erbij krijgt, is dat niet zo'n probleem.
Totdat de trap komt, moet alles buiten met de bouwlift naar boven, of binnen via deze oplossing:


Op de tweede verdieping begint duidelijk te worden hoe alles gaat worden. Twee slaapkamers naast elkaar aan de voor- en aan de achterkant van het huis, en in het midden een badkamer met apart toilet en heel ruime overloop, waar eventueel een infrarood-cabine geplaatst kan worden.

Alle wanden worden afgewerkt met eerst een laagje multiplex en daarna gips, zodat we nooit problemen krijgen met het ophangen van zwaardere dingen, en het plafond van onze slaapkamer krijgt ook multiplex boven de gipsplaten vanwege de hangwieg en de constructie van de kast die we nog graag willen. Overdreven?

donderdag 25 juni 2009

Glas!

Hoewel er gisteren enorm veel aan het huis is gebeurd, heb ik zelf niet veel gedaan. Een zware verkoudheid stuurde mij m'n bed in. Gelukkig heb ik wat krachten opgedaan en voel ik me nu alleen nog maar alsof ik een harde klap heb gekregen en daarvan moet bijkomen.
Maar goed, nog even over gisteren: de glaszetters kwamen maar liefst 31 ruiten inzetten, en het huis ziet er nu heel anders uit:

En als je voor het huis tussen de steigers, latten en wat dies meer zij doorkijkt, zie je ook dat de voordeur van de werkkamer ergens op begint te lijken. Overigens is zo hier en daar ook al wat gemetseld.
Echte gaten zitten er nu niet meer in het huis, en dat scheelt enorm met het doortochten. Hoewel dat met dit weer ook weer niet zo erg is...

dinsdag 23 juni 2009

Samen


Gido kreeg vanmiddag weer zin om verder te gaan - op zijn manier - met de boomhut. Chrisje ook. Gido haalde wat blokken hout en een plankje en een hamer met spijkers en Chrisje kwam erbij staan. Ik zat achter hen op de schommelbank en keek ernaar. Dat was echt genieten: Gido, die Chris de hamer laat vasthouden, en dan samen probeert de spijkers erin te timmeren. En dan niet één keer, maar een hele poos achter elkaar. Zou er dan toch iets blijven hangen van wat we ze steeds voorhouden over lief zijn voor elkaar, de ander iets gunnen, de ruimte geven, etc.?

maandag 22 juni 2009

Cornet



Gido heeft de afgelopen weken vijf cornetlessen gehad (voor 15 euro, dus daar konden we ons geen buil aan vallen). Van tevoren hadden we gezegd dat hij les mocht hebben, als hij z'n best deed en regelmatig oefende.... en daar zit hem nou net de kneep. Zondagmiddag of zo kwam de cornet uit de koffer en werd er nog even geoefend, en dan kwam papa er meestal ook nog snel bij om een deuntje te blazen (ja, die kan het ook nog), en dan was er maandagmiddag les. Met z'n vijven tegelijk, op verschillende instrumenten. Vanavond was er een "concert" als afsluiting van deze lessen, en tot mijn grote verbazing gaf Gido een foutloze solo weg van het liedje "Mieke heeft een lammetje"; zo had ik hem thuis nooit horen spelen! Toch mag hij nog een jaartje wachten met lessen, en dan kan hij hopelijk zelf naar het verenigingsgebouw fietsen, en heeft hij ook hopelijk iets meer motivatie om te oefenen!

zondag 21 juni 2009

Wonder

Vanaf vandaag heb ik een weblog toegevoegd aan mijn lijstje met logs die ik volg. Het gaat over een dochter van vrienden van mij in Noorwegen (een Nederlandse moeder), die afgelopen vrijdag een bizar ongeluk heeft gehad, dat zelfs in de Nederlandse kranten is verschenen, en dat wonder boven wonder redelijk goed is afgelopen. Het meisje, van 13 jaar oud, had haar laatste schooldag gehad en kwam op de terugweg met haar fiets onder een vrachtwagen terecht, waarvan de chauffeur haar niet had gezien. Ze werd een stuk meegesleept samen met haar fiets, en op een of andere manier is ze toen onder de auto die daarachter reed terechtgekomen en zo 4,5 km meegesleept tot de bestuurster van die auto thuis was. En dan niet over mooie Nederlandse wegen, maar over die hobbelige Noorse gruiswegen... De politie, die in het begin natuurlijk gewaarschuwd werd, kon haar uiteraard niet vinden, totdat ze een uur later een telefoontje kregen van familie van de tweede chauffeur, die in shock was geraakt toen ze merkte wat ze onder haar auto had hangen. Het meisje was toen zelfs nog bij kennis. Natuurlijk was ze vreselijk gewond; zo'n auto is erg heet en daardoor heeft de voorkant van haar lichaam ernstige brandwonden opgelopen. Met haar achterkant is ze over het asfalt gesleept en daardoor is ze ook erg gewond, maar het mag toch een wonder heten dat ze verder alleen een paar tanden mist. Met een helikopter is ze naar de andere kant van Noorwegen gebracht, naar een in brandwonden gespecialiseerd ziekenhuis in Bergen, waar haar vader bij haar is, terwijl haar moeder thuis voor de andere kinderen zorgt. Hartverwarmend is het om te zien hoeveel blijken van medeleven er naar dit gezin zijn gestuurd via Facebook, en te lezen wat de Noorse kranten over dit gezin schrijven. De familie getuigt vrijmoedig van hun geloof in God, en liet direct weten dat ze geen wrok koesteren tegen de beide chauffeurs. De voorganger van hun gemeente, die zelf arts is, heeft een weblog opgestart (susannemirakelet.blogspot.com), waar te volgen is hoe het met haar gaat, uiteraard in het Noors. Vandaag was ze sterk genoeg voor een eerste operatie, en mijn vertrouwen dat het helemaal goed komt, is daardoor nog meer versterkt.

zaterdag 20 juni 2009

Tis vaderdag



Bij ons is het vandaag al vaderdag! Morgen vieren we de hele dag feest met de gemeente: van koffietijd tot en met het avondeten vanwege een feest, en daarom vervroegen wij de vaderdag 24 uur. Niet slecht met appeltaart met slagroom en de altijd weer leuke cadeautjes van school - Frank heeft een setje cadeaubonnen gemaakt: "ik stofzuig een keer voor je", "ik doe een keer de boodschappen voor je", enz. (lijkt me ook wel geschikt voor moederdag trouwens). Wat de anderen hebben gemaakt, hebben ze mij niet toevertrouwd... Ook altijd leuk om te zien wat de oudere kinderen - uit zichzelf - doen.

vrijdag 19 juni 2009

15 weken

Vandaag duurt de zwangerschap officieel 15 weken. Aan de buitenkant ziet alles er nog hetzelfde uit, dat komt waarschijnlijk doordat ik iets ben afgevallen. Niet te veel, en hoe dat kan snap ik niet, want ik eet tussen de 300 en 600 calorieën op een dag, maar kennelijk is mijn stofwisseling ook helemaal in de war. Gelukkig zijn er nu ook dagen dat ik wat meer energie heb, maar de misselijkheid domineert nog. Lichtpuntjes zijn de kleine beweginkjes die ik voel, vooral als ik rustig lig of zit. En Chris kan sinds gisteren "bebie" zeggen!

donderdag 18 juni 2009

Een indrukwekkende reactie

Vandaag in de Telegraaf: Een 92-jarige vrouw uit Voorburg is al haar spaargeld kwijtgeraakt aan twee doortrapte oplichtsters, die zich voordeden als medewerkers van de thuiszorg. Ze had haar 35.000 euro van de bank gehaald omdat ze weinig vertrouwen had in de bank, en die was ze nu dus kwijt. Wat zegt die lieve mevrouw nu? "Ik ben er helemaal van in de war, maar dat gebeurt me nooit meer. Laten we hopen dat de politie deze meisjes oppakt, zodat ze weer op het goede pad terechtkomen. Want ze hebben nog een heel leven voor zich..."
En in het AD wordt haar zoon aangehaald: "Mijn moeder bewaarde haar geld thuis, omdat ze niet meer zoveel vertrouwen had in de bank. Ze heeft zich verzoend met het idee. Ze eet er geen boterham minder om."
Wat zeg je nou van zoiets?

woensdag 17 juni 2009

Gevonden

Toen we de caravan voor de tijdelijke bewoning van dit jaar gingen voorbereiden, vond ik dit plakbriefje, dat Irene daar kennelijk twee jaar geleden (toen we een abonnement op Walibi hadden genomen) voor zichzelf gemaakt had, en dat de moeite waard is om met jullie te delen:

Geschreven in mooie ronde meisjesletters:
morgen (vrijdag)
naar walibi: checklist: (en hier dan een pijltje naar beneden)
□ kleren die ik klaargelegd heb aandoen
□ 7 u. opstaan
□ eten
staart indoen
□ dingen voor walibi pakken

dinsdag 16 juni 2009

Bijna niet te geloven


Vandaag lag Chrisje lekker te slapen in de caravan, en ik was in mijn eigen bed ook onder zeil, toen Irene belde dat ze een lekke band had. André ging haar halen en liet ons in pais en vree achter.
En toen zag een van onze bouwvakkers Chrisje lopen op de tweede verdieping van de steiger..... Hoe is dat nou in vredesnaam mogelijk? Wie heeft hem er dan uitgehaald???
Een proef op de som: Chrisje in bed gestopt en gaan zitten afwachten. En kijk: in no time is hij over de rand geklommen, en de deur van de caravan kreeg hij ook open. Zo dus. En nu moeten we iets verzinnen om hem binnen de caravan en het liefst in zijn eigen bed te houden, anders kan hij bij wijze van spreken midden in de nacht - als Irene vast slaapt - de straat oplopen!
Nee, dan heb ik liever Danny die kwijt is, zoals afgelopen zaterdag. Heeft iemand Danny gezien? We hebben ijsjes gekocht! Nee hoor, nergens te zien. Met z'n allen zoeken dan maar. Lag hij in Gido's bed, diep in slaap, met de lamp aan...

maandag 15 juni 2009

Nog meer babyshower



En deze zijn nu ook klaar! Een gruwelijk lekkere appeltaart uit mijn Engelse kookboek. Wij hebben van die uitstans-letters, en daarmee kun je in dit geval leuk de woorden "jongen" en "meisje" in de taart zetten.

Het is lang geleden dat wij voor het laatst huisgemaakte slagroomtaart in huis hadden, en deze is helaas ook niet voor onszelf, maar wel zelf gemaakt, en bovendien nog goed gelukt. Ik denk dat ik weet wat we voor vaderdag gaan maken...

Het valt me trouwens 100% mee hoeveel zo'n taart kost. Bij de boomgaard verderop haal ik altijd Elstars, supergeschikt ook voor appelmoes en appeltaart, en maar 30 cent per kilo. Zo komt zo'n grote appeltaart met een doorsnede van 28 cm op ongeveer 1 euro. De slagroomtaart is duurder vanwege de slagroom en de geschaafde amandelen aan de zijkant (krokant kan ook, maar was uitverkocht). We zullen een van de kinderen maar een opleiding taart bakken geven...

Babyshower


Voor de babyshower waar ik vanavond naartoe ga, heb ik deze chocolaatjes gemaakt. Ze zijn zo makkelijk te maken en weer-eens-wat-anders-maar-toch-bekend, dat ik besloten heb om hiermee ook de kinderen op school te laten trakteren als onze baby is geboren!
Zo maak je ze:
Breek 1 chocoladereep in blokjes (wij hebben het liefst het huismerk van de C1000 en geloof me, we hebben heel wat uitgeprobeerd), en doe ze in een magnetronschaaltje. Niet op de hoogste stand, want chocola kan ook verbranden en dat stinkt enorm. Voorzichtig smelten dus, bij ons is het anderhalve minuut op de op een na hoogste stand. Daarna goed doorroeren zodat alles vloeibaar is. Laat met een dessertlepel flinke druppels gesmolten chocola op een stuk bakpapier vallen en strijk ze met de bolle kant van de lepel een beetje uit, zodat ze mooi rond zijn. Uit één reep (75 g) haalden wij er 9-12, hangt uiteraard af van de gewenste grootte. Giet er dan wat muisjes op en duw die voorzichtig een klein beetje verder erin. Even laten afkoelen, daarna in de koelkast verder afkoelen. (Ik leg het bakpapier op een placemat, zodat dat makkelijk te verhuizen is.) En dan proberen om ervan af te blijven totdat er getrakteerd mag worden!

vrijdag 12 juni 2009

Dak


Weer een update over de verbouwing - het is tenslotte een werkdag. Deze foto is genomen vanaf de straat, over de schuren van twee buren heen. Je kunt goed zien dat het vordert. Aan deze kant zijn de dakplaten nu ook onder de dakkapel geplaatst, en aan alle kanten zijn latjes vastgemaakt om de toekomende bedekking (dakpannen en aan de gevel kunststof bekleding) houvast te gaan geven. Gelukkig was het vandaag weer mooi weer. Ook binnen gaat het langzaam maar zeker op gang komen. De plafonds van de dakkapellen zijn ook voorzien van latjes om de gipsplaten tegenaan te schroeven, en ik zag ook al wat voorbereidingen van de elektriciteit. Interessant he?

donderdag 11 juni 2009

Dat was niet de bedoeling


En dit plafond moest nou net heel blijven... Precies boven het bedje van Danny is er toch iets misgegaan. Het bedje lag vol gruis; gelukkig lag hij er niet in! Boven dit gat is er ook een gat gemaakt in de vloer van de kamer daarboven; dat was om de leidingen door te kunnen trekken naar de werkkamer. En ja hoor, er gebeurde iets - wat weten we niet want "niemand" heeft het gedaan - waardoor er nu een rechtstreekse verbinding is tussen de jongenskamer en de bouw boven. Best gezellig!

woensdag 10 juni 2009

Er is er een jarig


Frank is alweer 8! Omdat zijn vriendje ook vandaag jarig is en trakteert, en zijn feestje houdt, gaat Frank morgen trakteren. Fijn voor ons, dan kunnen we met de cadeautjes wachten tot hij van dat feestje thuiskomt en hebben we daar meer tijd voor dan 's morgens in alle vroegte.
Wel hebben we de traktatie alvast voorbereid. Frank heeft het helemaal zelf bedacht: sleutelbossen van drop/snoepsleutels, en daar hebben we dan een sleutelhanger (foamsticker) aan gehangen met een zelfgemaakt sleutelringetje. Meestal ben ik niet zo voor die snoep-traktaties (liever iets hartigers), maar dit was zo'n leuk idee, dat we daarin mee zijn gegaan. Een dienblad bekleed met behang eronder en het ziet er allemaal weer heel feestelijk uit. Nu de cadeautjes nog inpakken...
Deze bijdrage heb ik geopperd voor een plekje op een Noors blog voor ouders, foreldremanualen, die in februari 2010 blogjes over "kindereten" verzamelen.

dinsdag 9 juni 2009

Wat een Karwei

Omdat de nieuwe badkamer op de slaapverdieping van de vier oudsten komt, mochten zij inspraak in de kleuren. Het moest een zwarte badkamer worden. Nou, oké, wij op zoek bij de door de bouwer aangewezen leverancier, maar daar vonden we niet iets wat we mooi vonden voor op de wand. Wel bij Karwei, maar daar kan de bouwer weer niet bestellen (geen idee waarom niet eigenlijk). Uiteindelijk hebben we afgesproken dat we alle tegels zelf zouden gaan halen, en vandaag was het zover om dat te gaan doen of om ze bij Karwei te bestellen, dan zou het namelijk nog twee weken extra kunnen duren.
Afijn, wij extra vroeg gegeten, en daarna snel naar Nieuwegein met Gido en Chrisje. De rest bleef thuis. Van alle soorten tegels (witte wandtegels, donkergrijze wandtegels, zwarte vloertegels en een randje halverwege de wand) was er te weinig op voorraad, dus op naar de informatiebalie om ze te bestellen. Helaas, de donkergrijze wandtegels gaan uit het assortiment, dus die konden niet meer worden besteld. Tja, wat nu? Toch weer op zoek gaan bij nog weer andere winkels? Gelukkig kwamen we op het idee om naar de andere Karweien in de buurt te bellen of zij die bewuste tegels nog hadden liggen, en bij de derde hadden we beet: wij naar de nieuwe Karwei in Vleuterweide. Bij deze Karwei bleken ze zelfs alles in huis te hebben wat wij nodig hadden, inclusief de tegels die we net daarvoor in Nieuwegein besteld hadden. Ja, wat is nou wijsheid? Toch maar alles nu meenemen, en de bestelling ongedaan maken. Dus weer naar Nieuwegein gebeld om de bestelling te annuleren, maar ja, de aanbetaling die we hadden gedaan, moesten we wel in dat filiaal komen terughalen...
Als je weet hoe zwaar zo'n doosje tegels is, dan kun je je een beetje voorstellen hoe wij alles in de auto kregen (27 dozen en nog 6 kleine met de randjes), en met een zwaarbeladen auto weer terug naar Nieuwegein reden om de aanbetaling op te halen. Iets later dan gepland waren we weer thuis, waar Irene de jongens zoet hield door voor te lezen; ze waren zelfs al in pyjama en waar nodig een luier!
Eind goed, al goed? Bij het uitladen van de tegels bleek dat er in de dozen vloertegels een paar exemplaren missen...

maandag 8 juni 2009

Lichtblauwe achtergevel


Onze achtergevel is tijdelijk lichtblauw. Er is isolatiemateriaal geplaatst, daaroverheen een of andere folie (lichtblauw dus), en daaroverheen komt een kunststof gevelbekleding. Morgen wordt die geleverd, maar kan pas worden aangebracht als de overstekplaten er ook zijn. Weer wachten dus, maar ook weer vooruitgang.
En dan nog een leuke van Frank, toen hij als dank voor zijn hulp in de keuken een plakje worst kreeg: "ik bedank u rijk, maar ik betaal u arm". Moet ik het vertalen? Nou, oké, mijn dank is groot, maar ik betaal er niet voor!

zondag 7 juni 2009

Hooi op de vork

Het grote plannen is begonnen. Eerst de slaapkamers van Gido, Frank, Elwin en Danny. Elwin en Danny krijgen een ridderkamer: plafond hemelsblauw; muren boven blauw en onder groene heuvels, kledingkasten als riddertorens en nog hier en daar wat ridderlijke versiering. Alle ideeën komen uit eigen brein en van internet, waar we verlekkerd kijken naar wat anderen allemaal voor moois hebben gemaakt. Zelf willen we proberen om het zo eenvoudig mogelijk, dus realiseerbaar te houden.
Frank wil graag een dinokamer. Beetje lastig, want in de tijd van de dino's waren er natuurlijk nog geen kastelen of zo, dus wat doe je dan met de meubels? We hebben nu bedacht om zo'n grote behangwand met dino's te bestellen, en daar dan een lijst omheen te maken, zodat het net lijkt of hij vanuit zijn kamer door een schuifpui-achtig raam zicht heeft op een landschap vol met dino's. En uiteraard komen er dan ook nog wat meer dino-accessoires bij. Zo zien we het wel zitten.
Gido wil graag een boomhutkamer, en dat wordt de grootste uitdaging. Als je straks in zijn kamer bent, waan je je midden in een jungle in een grote boomhut, waar de wanden van houten planken zijn, de meubels gemaakt zijn van hout en bijvoorbeeld boomstammen, en waar een heerlijke stoel aan touwen aan het plafond hangt. Voor wie een heeeel erg mooie site over dit soort kamers wil zien: www.allrounddeco.nl, op "themakamers" klikken, daarna "klik hier voor foto's", en Gido wil natuurlijk het liefste iets wat lijkt op deze schitterende junglekamer! Nou, we zullen zien hoe ver we komen met de maten van zijn kamer en ons budget. Iets van deze site bestellen komt niet aan de orde; als er geen prijzen bij staan, mag ik wel aannemen dat ze daar niet zo mee te koop lopen...

zaterdag 6 juni 2009

Zoldertje?


Vanaf de straat lijkt het maar een klein puntje, maar toch kunnen volwassenen nog rechtop staan op onze nieuwe zolder. Gisteren zijn de vloerplaten gelegd, en nam ik er even een kijkje -buitenom, want er is nog geen vlizo-trap.
En ja, wat moet je nou met zo'n groot stuk zolder, behalve de cv-ketel ophangen en de kerstspullen en de babyspullen bewaren? (De vorige zolder was ten eerste veel lager, en ten tweede maar voor eenderde gedeelte belastbaar.)
De boomhut bracht een lumineus idee met zich mee: waarom niet binnen een soort boomhut maken? En nu hebben we gepland om in Gido's nieuwe kamer een doorgang naar de zolder te maken met een touwladder erin, zodat er een heerlijk stuk speelzolder bij zijn kamer komt. Misschien zetten we er nog een soort verrijdbare kast in om het stukje wat af te schermen en groter of kleiner te maken. In het achtergeveltje is nog een openslaand raampje gepland; dat kon gelukkig nog. Daardoor kun je de schepen op de Lek zien varen, echt een gaaf uitzicht. We kunnen haast niet wachten tot we het kunnen gaan inrichten!

vrijdag 5 juni 2009

Netjes op een rij


Al een tijdje geleden zijn 's morgens vroeg (voor zeven uur; ik was niet thuis omdat ik aan het kranten fietsen was, dus André moest z'n bed uit!) de dakpannen afgeleverd, en sindsdien hebben ze op de oprit gestaan. Toen Gido gisteren tussen de middag thuis kwam (hij fietst in de pauze heen en weer, de anderen blijven over) zag hij al dat er een stapeltje dakpannen op het liftje lag, en ja hoor, toen André 's avonds boven wat foto's voor mij nam (ik was om 19.00 uur al naar bed gegaan, en werd rond 22.00 uur even wakker; kon ik mooi even updaten en er daarna weer in), zat deze er ook bij. Echt he?

donderdag 4 juni 2009

O, waren ze daarmee bezig!


Een paar dagen lang werd er druk getimmerd en gezaagd boven, maar kon ik niet goed ontdekken waar ze nou precies mee bezig waren. Totdat ik gisteren omhoog keek en dit zag. Je kunt nu goed zien - op de foto wat minder goed - waar de twee ramen komen, en de rest dient als houvast voor de gevelbekleding die er binnenkort op gaat komen.
Helaas lukt het me tegenwoordig niet altijd om elke dag een blogje te plaatsen. Dat heeft alles te maken met de nog steeds voortdurende misselijkheid, vooral als er iets in mijn maag zit. Helemaal niets eten lijkt me alleen ook niet zo'n goed idee... Laten we het er maar op houden dat het einde van deze periode eraan zit te komen.

dinsdag 2 juni 2009

Met z'n vijven in een kooitje

Een van de lastigste dingen tijdens de verbouwing is: hoe krijgen we vijf jongens die bij elkaar op één kamer slapen, zover dat ze echt gaan slapen? Jongens die vol levenslust zitten, grote plannen hebben voor hun boomhut, of in het algemeen van alles aan elkaar willen vertellen, bij tijd en wijle elkaar behoorlijk dwars kunnen zitten, en af en toe uitproberen hoe het is om met z'n tweeën in één bed te slapen. Dan komen ze soms ook nog op het idee om te ruilen, want op zo'n onderbed is het wel heel erg leuk als daar gordijntjes (fleece-dekens) voor gehangen worden, maar zo'n bovenbed heeft ook wel weer wat. Overdag moe, gauw huilen, en 's avonds klaarwakker. Nu is het half tien en er slaapt nog niemand daar.
Soms verzinnen we iets leuks: als jullie lief gaan slapen, gaan we morgen ...... Soms helpt dat, soms niet. Ach, deze tijd gaat ook weer voorbij, en het is toch ook bijzonder dat je zoiets mag meemaken?

maandag 1 juni 2009

Het lijkt wel zomer




En weer wordt er hard in de tuin gewerkt, deze keer doen zelfs Jan en Irene mee. Irene heeft het idee opgevat om een gezellig zitje te maken op een stuk beton waar vroeger een schuur heeft gestaan, en waar nu allemaal troep ligt, en Jan is meegezogen in het enthousiasme. Harry en Gido zijn bezig met hun eigen project, de boomhut, waar nu een vloer ligt. Ik zie het al helemaal voor me: vroeger leek het me al zo leuk om in een boom een boek te zitten lezen, en het ziet ernaar uit dat dat binnenkort ook mogelijk is in onze tuin!

Gisteren een heerlijke ontspannen dag gehad op Pagedal. Niet alleen gisteren was een feestdag, alle dagen van ons leven kunnen een feestdag zijn, als we leren om alles wat er op ons pad komt, op de juiste manier te nemen. Dan maakt het niet meer uit hoe de anderen zijn, maar kan ik gewoon gelukkig zijn, en wordt de woestijn tot een oord van bronnen. 's Middags een heel lange pauze, waarin iedereen weer met elkaar kon bijpraten - of voetballen natuurlijk - en waarin ik mijn ouders weer eens kon opzoeken, iets wat in het normale drukke leven niet zo snel gebeurt, hoewel ze 10 km bij ons vandaan wonen... 's Avonds om half tien gingen we rijden, waardoor we nog net voor middernacht thuis kwamen. Gelukkig heelhuids, want na zo'n vermoeiende dag zo'n lange late rit is niet echt bevorderlijk voor de alertheid onderweg! Elke keer als ik zoveel moeite heb met wakker blijven, neem ik me voor om niet weer zo laat te gaan rijden, maar aan de andere kant hebben we er ook zoveel voor teruggekregen. Misschien dat iemand nog tips heeft om wakker te blijven in de auto? En dan liever niet die van mr. Bean: vinger in de sigarettenaansteker...