dinsdag 31 maart 2009

Twee keer feest


Is dit nou een blauw druifje of heet dit wit druifje? In onze tuin staan veel blauwe, maar op één plek zag ik al jaren geleden één witte variant. Dit jaar zag ik dat er gezinsuitbreiding is geweest; nu zijn het er vier.
Van zo'n plantje kan ik nou echt genieten.
En verder kreeg ik een e-mailtje dat ik een lot heb gewonnen voor een reis naar een feest dat elk half jaar met de gemeentes over de hele wereld wordt gevierd, en dat deze keer op het Noorse eiland Stord zal zijn. Met Pasen wordt er een winnaar getrokken uit 26 loten, en op één daarvan staat mijn naam!! Alleen al dit mailtje gaf mij een soort uitverkoren gevoel, en ik zou het helemaal niet erg vinden als een van de anderen uiteindelijk wint, dan kijken we gewoon hier naar de satelliet-uitzending!

maandag 30 maart 2009

En nu maar hopen dat het gaat regenen


Eerst even een foto van onze kersenboom. Volgens mij kun je duidelijk zien dat de knoppen dikker zijn dan de vorige foto (bovenaan het weblog)! Nog even, en dan is het een groot boeket sneeuwwitte bloemen!
En waarom hopen wij dat het gaat regenen? Wie wil er nou zoiets doms... Toen het vorige week woensdag zo hard regende, zat ik met mijn jongens midden in de plensbui op de fiets van school naar huis, en we waren allemaal nat tot op ons ondergoed. Zul je net zien: is het de hele week mooi weer, kan ik de auto gebruiken, en als het weerbericht de hele week grossiert in donkergrijze wolken, plant André zijn werkweek vol! Afijn, toen heb ik maar iets bedacht waardoor het leuk is als wij door de regen moeten fietsen: dan bak ik pannenkoeken! He jammer, deze week wordt het mooi weer...

zondag 29 maart 2009

Afgeluisterd

Gido vandaag tegen Harry: "Toen ik jong was, vond ik dat heel moeilijk". (Hij is 9!)

En eergisteren heeft Danny (3) zijn hoofd gestoten tegen de "regenboog" (de toog in de woonkamer).

En dit is een heel mooie van iets langer geleden:
Frank kreeg op school een krul voor elke dag dat hij zich goed gedroeg, en na een hele week krullen, kreeg hij dan een sticker. Toen hij halverwege de week geen krul had gekregen, bad hij 's avonds voor het slapen gaan: "Here, ik vind dat het niet meer uitmaakt of ik een krul krijg, want ik krijg toch geen sticker meer. Dus U hoeft me niet te helpen. U heeft deze keer een dag vrij".

Frank denkt ook leuk na. Tijdens een samenkomst waarin het ging over "zien op het onzichtbare", vroeg hij opeens: "hoe kun je nou kijken naar onzichtbaar"? Dat is trouwens al een jaar geleden, dus toen was hij 6.

zaterdag 28 maart 2009

Aan mijn collega webloggers

Gisteravond ben ik weer eens even gaan neuzen in weblogland, en toen ben ik terechtgekomen op een aantal weblogs van collega-vrouwen/moeders die lid zijn van een evangelische gemeente (allemaal bij dezelfde??). Omdat jullie nu ook af en toe op mijn weblog komen kijken, speciaal voor jullie de link naar de website van "mijn gemeente": www.cgn.nl. Op deze website vinden jullie een heleboel verschillende geloofsversterkende stukjes. De meeste zijn vertaald uit andere talen en het Nederlands is niet altijd even natuurlijk en vloeiend, (voor een deel mijn schuld omdat ik een van degenen ben die voor vertalingen/correctiewerk zorgt!), maar ik weet zeker dat je er bemoediging kunt vinden, dus wil ik het graag doorgeven!

vrijdag 27 maart 2009

We moeten eraan geloven


Elwin zit in groep 2. En hij vindt het niet leuk om naar school te gaan. Waarschijnlijk heeft hij last van faalangst, want hij zegt altijd dat hij de werkjes zo moeilijk vindt, en hij begint op school al te huilen als hij "de map" moet pakken, want "misschien kan ik de goede bladzij niet vinden". En dat terwijl hij alles goed kan. Soms begint hij 's morgens thuis te huilen als ik zeg dat we naar school gaan, en dan is hij niet stil te krijgen, tot we op school zijn en de juf hem van mij afscheurt en ik maar gewoon de deur uitloop... Hartverscheurend gewoon, maar 's middags komt hij heel vrolijk uit school gehuppeld en bleek het toch weer meegevallen te zijn. Hij wil al een poosje graag gel in zijn haar, maar ik heb dat nooit wat gevonden - vraag niet waarom! - en daarom hadden we het niet in huis. Nu heb ik hem beloofd dat we gel gaan kopen als hij de rest van de week zonder huilen naar school ging, en dat is gelukt! Gisteren gaf hij bijna zijn wens op: "ik denk dat ik toch maar geen gel wil", omdat het huilen hem weer nader stond dan het lachen, maar gelukkig lukte het om zijn gevoel een andere draai te geven. Ik wil niet alle goed gedrag gaan belonen met cadeautjes (dan zouden we snel blut zijn), maar dit was toch een extra overwinning!
En nu moeten we dus aan de gel geloven...
Aanvulling:
Elwin, kom, dan gaan we de gel kopen! Zijn gezicht betrekt. Opeens hoeft hij niet meer zo nodig aan de gel. O wee, daar heb je het weer. Moet ik daar nou aan toegeven? Ik ga er maar vanuit dat hij het eigenlijk wel wil, maar een beetje bang is voor het grote onbekende. En dat bleek ook zo te zijn. Moeilijk hoor, dat je als ouder moet weten wat je kind wil en hem daarvan moet overtuigen!

donderdag 26 maart 2009

Nep-Senseo



Hoewel ik Senseo-koffie niet lekker vind - en sinds ik heb gelezen dat de echte koffiekenners het met mij eens zijn durf ik dat ook hardop te zeggen - is het natuurlijk wel een handig systeem, vooral als je maar één kop koffie drinkt, zoals ik. Als André niet thuis is, zet ik daarom koffie zoals op de foto, met mijn eigen nep-Senseo, maar dan met lekkere koffie. Het apparaatje daarnaast maakt melk warm met een hele berg stevig schuim erop, zodat ik na de koffie vol zit met lucht. Heel handig: zo krijg ik niet voortdurend trek in van alles en nog wat.

En zo'n ouderwetse pot Nivea komt ook weer goed van pas!

woensdag 25 maart 2009

Grisje


Soms verdient hij echt de onsympathieke variant van zijn naam: Grisje! Met zo'n Grisje in de buurt is het wel heel lastig aardappels schillen, laat staan anderhalve kilo sperziebonen afhalen, zoals vanmiddag. Hij doet z'n naam dan echt eer aan: komt af en toe iets weggrissen, en loopt dan keihard weg. Door de hele kamer loop je dan kans te trappen in kleine stukjes afgebeten aardappel, of afgesneden eindjes van de sperziebonen. En ik dacht nog wel: laat ik eens gezellig in de kamer zitten met de aardappels en de bonen... Ach Grisje, ga je moeder pesten!

dinsdag 24 maart 2009

... een stapje verder ...

Langzaam, heel langzaam, vorderen de plannen voor de verbouwing. André heeft gisteren twee en een half uur met de aannemer en de installateur om de tafel gezeten - en al die tijd mocht ik de kinderen rustig houden: uit school halen, iets te eten geven, naar de bibliotheek - om over de details, en met name de financiële details, te praten. Het plaatje wordt zo wel steeds duidelijker, maar al met al is er nog steeds geen concrete datum... Nou ja, we zien wel. Met zo'n houding hebben we het tot nu toe ook aardig weten te redden in het leven, en ook nu zal het er heus ooit wel van komen.

maandag 23 maart 2009

Vervolg zakgeld


Vanmorgen dacht ik er ineens aan dat ik gisteren niet geblogd heb - het was een volle dag met twee keer visite en 's avonds vroeg naar bed.
Voor het geval iemand zich afvraagt hoe het bij ons met het zakgeld voor de oudere kinderen geregeld is, dan wil ik dat best even opschrijven. We hebben nu zo'n beetje de regel, dat een kind dat naar de middelbare school gaat, een bankrekening opent, en daar automatisch zakgeld op gestort krijgt. Hiervoor moeten ze eerst een begroting opstellen, waarbij ook nieuwe regels komen. Ze mogen zelf cadeautjes gaan kopen voor gezinsleden en met sinterklaas en ze moeten bijv. hun telefoonkosten betalen (ze krijgen een mobieltje met prepaid-kaart omdat ze zo'n eind moeten fietsen). Dit alles op jaarbasis bij elkaar opgeteld, en door 52 gedeeld plus wat extra's om iets te besteden te hebben. De oudste twee krijgen nu ook kleedgeld, en het is leuk om te zien hoe daarmee wordt omgegaan: tot op de cent nauwkeurig soms per kwartaal uitgeven.
Gelukkig zijn we in de gelegenheid om hen ook nog een fietsbonus te geven. Ze fietsen alledrie ongeveer 150 km in de week, en ze klagen (bijna) nooit over de regen of de wind. Met terugwerkende kracht kreeg Jan begin dit schooljaar over zijn vijf eerdere middelbare-schooljaren een bedrag toegezegd, en Irene had er ook al een jaar opzitten. Dat was dus mooi meegenomen. Dit geld moeten ze wel in overleg met ons besteden aan iets wat wij ook de moeite waard vinden.
Zo, nu ben ik op zakgeldgebied gelukkig uitgepraat. Heeft er iemand nog een onderwerp?

zaterdag 21 maart 2009

Zakgeld

Een grote wens van Frank is uitgekomen: hij heeft genoeg zakgeld bij elkaar voor een spin van Lego, die hij een paar maanden geleden heeft gezien bij Bart Smit. Onze jongens krijgen elke week zakgeld vanaf ze 4 jaar zijn (Danny tot zijn grote verdriet dus nog niet), en naarmate ze ouder worden wordt dat een hoger bedrag per week. Op deze manier leren ze om met geld om te gaan: sparen voor iets moois, iets zelf kopen, ervaren dat goedkoop niet altijd (of eigenlijk meestal niet) sterk is, en niet het eenvoudigste: keuzes maken. En wat een onderlinge verschillen: de een wil geld lenen omdat zijn eigen geld op is, de ander spaart lang voor iets groots en heeft zelfs een bankrekening, en bij Frank brandt het geld meestal in zijn spaarpot (gelukkig wonen we ver bij de winkels vandaan!), zodat hij meestal maar een klein bedrag heeft. Maar voor deze spin moest hij 13 hele euro's sparen, en dat heeft hij met volharding gedaan. Een compliment waard! Het helpt trouwens wel dat we hem een paar weken geleden opslag hebben gegeven...

vrijdag 20 maart 2009

Zindelijk worden onder dwang?

Op deze foto, die tegen de zon in is genomen, kun je goed zien hoe statisch Danny wordt van de trampoline!


Danny is een verhaal apart. Hoewel we al zes kinderen voor hem zindelijk hebben gekregen, krijgt hij het voor elkaar om mij met de handen in het haar te laten zitten. Al bijna een jaar lang zijn we met hem bezig, en dat is echt niet te lang (hij is in november 3 geworden). Hij vertikt het alleen gewoon om te zeggen dat hij moet. Met plassen is het niet zo'n probleem, ik zet hem gewoon twee keer per dagdeel op de wc, en dan komt er wat, en af en toe een ongelukje: daar doen we niet moeilijk over. Maar o wee als hij een grote boodschap moet doen! Tegenwoordig verstopt hij zich onder de tafel of achter ons kermispaard, en als ik in de buurt ben, is het simpel: zet hem gewoon op de wc. Maar als ik niet in de buurt ben... dan mag ik het vuile werk opknappen.
Vorige week kocht ik twee DVD's met afleveringen van de Engelse supernanny (ik vond haar er altijd afschuwelijk uitzien, maar nu was het afgeprijsd en ik gaf haar een kans, en zowaar: ik ben onder de indruk van de resultaten!), en zij is nogal van het straffen: 3 min. op een strafplekje. Nu hebben wij in al die jaren niet zo'n duidelijk strafplekje gehad, maar met Danny heb ik het maar uitgeprobeerd, en dan wat zijn wc-gang betreft: als je in je broek poept, moet je 3 minuten op de trap zitten. En wat denk je? Doet hij twee dagen lang helemaal niets! De volgende dag rook ik net op tijd dat hij begonnen was, en we vlogen naar de wc (dat was gisteren) en vandaag zag ik gelukkig op tijd dat hij zich achter het paard verstopte, dus waren we weer op tijd. Het heeft dus zeker effect gehad!
Gelukkig hebben we ook meer dan voldoende mogelijkheden om hem positieve aandacht te geven, want het staat me toch altijd weer tegen om het negatief gedrag "af te straffen", op welke manier ook! Toch weet ik dat het moet, zelfs bij pubers, maar dat is weer stof voor een andere keer - misschien.

donderdag 19 maart 2009

Een vertaalopdracht!

Grappig om te zien wat zoiets met je doet: van de week kreeg ik onverwachts een vertaalopdracht doorgemaild van een bureau waar ik ongeveer een jaar geleden mijn cv naartoe had gestuurd en verder nooit meer aan gedacht had. Het was een suffe tekst: de voorwaarden voor een SMS-dienst waar je eigenlijk principieel niet aan mee zou moeten werken (je kon met een heleboel dure SMS-jes een iPhone winnen), maar gewoon het bezig zijn met die twee talen (voor wie het nog niet weet: Noors en Nederlands) plus het idee dat je daarmee een bijdrage levert aan het gezinsinkomen (en dat was deze keer € 40 per uur) geeft je gewoon een ontzettend goed gevoel.
En dan het zelfonderzoek: tijdens mijn dagelijkse krantenrondje in alle vroegte heb ik fijn de tijd om over van alles na te denken, en nu was ik er dus mee bezig hoe mijn leven is gelopen: huisvrouw, nooit behoefte aan betaald werk gehad, en wat zou kunnen uitgroeien: een vertaalbureau vanuit huis, en wat er nou verstandig is: verplichtingen aan alle kanten of gewoon de rust en tijd voor HET GEZIN. Nu voelt het eindelijk alsof ik iets - mijn carrière - opgeef om er voor de kinderen te zijn. En dan is het gelukkig wel zo dat er zo af en toe tijd is voor een klusje tussendoor.
Grappig he, soms doe ik zoveel moeite om vertaalwerk te vinden, en dan lijkt niemand behoefte te hebben aan een vertaler, en als je er dan niet naar op zoek bent, komt het vanzelf naar je toe!

woensdag 18 maart 2009

Weer buiten-weer

Gistermiddag, na het uit school halen van de jongens, zijn we niet eens naar binnen geweest, omdat het zulk lekker tuinweer was. Chris was niet mee naar school geweest, omdat Jan al thuis was, en nu stond hij achter het raam te huilen, dus hij mocht ook naar buiten (met blote voeten):

Danny doet voor mij het deurtje open:


Elwin heeft toevallig ook een rood T-shirt aan!


En de tijd is dus ook weer aangebroken dat ze allemaal na het avondeten nog naar buiten vliegen om met z'n allen op de trampoline van alles uit te halen, tot in het donker aan toe. Heerlijk!!

dinsdag 17 maart 2009

Opsteker

Op het whiteboard in de gang heeft Frank uit zichzelf dit geschreven:
Hoewel hij ook wel eens het tegendeel beweert, is het geweldig om te merken dat hij ons "gezelleg" vindt, en dat met de wereld - of de rest van het gezin - wil delen!

maandag 16 maart 2009

Het duurt maar en het duurt maar...

Zaterdag kwamen eindelijk de offertes van de loodgieter en schilder, via de aannemer. Ik weet niet wat ze van ons denken, maar wie berekent er nou een bedrag van meer dan € 500 voor alleen het verlengen van de gasaanvoer naar de nieuwe plek van de CV-ketel, een verdieping hoger? En voor het aanleggen van vijf radiatoren plus buizenwerk meer dan € 7.000? Ik ben nogal blauwogig aangelegd en geneigd om aan te nemen dat het bedrag goed onderbouwd is, maar André gaat dan even rekenen: laten we voor het materiaal nou eens € 2.000 rekenen, dat is aan de ruime kant, en dan een uurtarief van € 40. Dan heeft de loodgieter 125 manuren nodig om alles aan te leggen, en dat geloven we niet. Dus wordt er weer - lang - gebeld met de aannemer, die op zijn beurt moet bellen met de loodgieter, en dus wachten we maar weer af...
Een tip voor loodgieters: bereken op je offerte iets meer dan waar je tevreden mee zou zijn. De kans is groot dat de klanten het te veel moeite vinden om over een kleine prijsverhoging te discussiëren, en dan gaan ze sneller akkoord dan als je exorbitant hoge bedragen verzint.

zondag 15 maart 2009

Supermama


Met dit stripboek wil ik mijn collega-moeders een hart onder de riem steken. Het gaat over een gezin waar de zevende verwacht wordt, en ik geniet er elke keer weer ontzettend van om te zien hoe het er in dit chaotische gezin aan toegaat: altijd stapels wasgoed en strijkgoed, een dreumes in zijn nee-periode, een ettertje van een kleuter, ruzie of de nieuwe baby een jongen of een meisje wordt, en de uiteindelijke plek van bevalling: in de lift van het ziekenhuis, met de pizzabezorger als enige assistent... Hulde aan de schrijvers en tekenares van deze opkikker!
En dan de manier waarop de vader de langdurige ruzie over het geslacht van de nieuwe baby oplost (let op zijn outfit):

zaterdag 14 maart 2009

We hebben weer beeld!!

Het is niet leuk als het beeld zwart blijft als datgene zou moeten beginnen waarop je je de hele dag verheugd hebt. En zie er dan maar eens achter te komen waar het precies aan ligt.. Dit weekend is er in Noorwegen de jaarlijkse zusterconferentie van de gemeente, en ik zou thuis mooi de uitgezonden gedeeltes mee kunnen volgen, ware het niet dat de ontvanger bij de vorige uitzending dienst weigerde. Ik had me er al bij neergelegd dat ik alles nu zou missen, en samen met Gido had ik een appeltaart gebakken, en pannekoeken gepland, en toen zei André: ik heb iets gevonden (na uren en uren, ook eerder deze week, bezig te zijn geweest), en daar was het:


Ik was zo ontzettend blij, ik kon hem wel zoenen - en dat deed ik natuurlijk ook. De uitzending was al een poosje begonnen, en ik zou gaan bakken, dus kon ik niet zo veel horen, maar het was toch net heel goed: dat als wij als ouders steeds maar onze eigen wensen najagen (het grote geld!), dat onze kinderen dan de aandacht missen die ze nodig hebben. Irene zei gelijk: zo is papa niet; hij heeft altijd tijd voor me als ik hem iets wil vragen, en ik zei: jij bent een bofferd met zo'n vader.

Zulke vermaningen zijn altijd goed, want ook al zit ik niet zo achter het grote geld aan, natuurlijk zijn er andere dingen die ik graag doe (zoals het weblog bijhouden!), en die dingen kunnen uiteraard best, maar ze horen niet bovenaan het lijstje te staan.

Het leven is niet zo ingewikkeld; als je het maar in de juiste verhoudingen ziet!

vrijdag 13 maart 2009

Gido's schrijftalent


Gido (zie foto) heeft een levendige fantasie. Dat bleek gisteren weer toen ik tussen een stapel volle schriften ook dit opstel van hem tegenkwam, dat een plek verdient op het wereldwijde web:
Op een woensdagmidag scheen de zon wel heel erg hard in Bekieniebroek. Joost zad leker op zijn matras te vliegeren. Ik vond het zo warm, ik dee men kleeren uit en men zwembroek aan. Maar toen in eens vloog de vlieger los. Oo wad moet ik doen zij Joost bij zig zelf. Die flieger was van mijn zus Karin. Ze word woedend als ze hoord dat haar vlieger vast in de boom zit. O wat moet ik doen zij Joost bij zig zelf. Ping ik heb het zij Joost bij zig zelf, ik moet in de boom klimen. Eén uur later was het Joost nog steets niet gelukd, o wat moet ik tog doen zij Joost weer. Als ik zo door ga krijg ik de flieger nooid. Oo wat moet ik tog doen, de brandweer belen, de politie... De brandweer natuurlijk, dat ik dar niet aan gedagt had. Halo met Joost... ja oke... o ja ik snap het, doei. Tatu tatu tatu tatu. Hier zijn we jonge man, zeg het maar. Men flieger zit in de boom. Agteruit... hier jonge man. O bedangt meneer. Niks te dangken, het is mijn baan. O wat zou mijn zus blij zijn. Aa daar ben je Joost, waarom ben je zo laat. Oo dat is een lang verhaal.
Uit.

donderdag 12 maart 2009

Spitsuur


Bij ons is er spitsuur tussen half acht en kwart over acht 's morgens. Het gekke is dat het soms juist heel lekker rustig en soepel gaat, en er zelfs tijd over is om bijv. voor te lezen, en andere keren blijf ik rondrennen en realiseer ik me als de kinderen naar school zijn, dat ze nog niets gedronken hebben, of zo. Niet zo gek eigenlijk, op die rustige dagen slaapt Chris tot na half negen, en op de spitsuur-dagen is hij vroeg wakker...
Doordeweeks sta ik om zes uur op, doe een oude joggingbroek aan en ga de krantenwijk doen. Als ik terugkom, doe ik rustig van alles en nog wat tot het half acht is, want dat is het moment dat de jongens op moeten staan, wil alles nog een beetje normaal kunnen verlopen. Vanmorgen was het weer spitsuur. Behalve dat er ontbeten moest worden, de tassen voor school klaargemaakt, en iedereen schone kleren (ik ben niet zo'n type dat al die dingen al de avond van tevoren doet), moest er ook nog op gelet worden dat Jan uit zijn bed kwam, moest er af en toe iemand aan herinnerd worden dat André nog sliep en dat het een beetje rustig moet zijn, en tussendoor liep Chrisje als een kleine stoorzender met zijn ontdekkingsdrang. Dan kom ik er dus achter dat het tijd is om weg te gaan, dat Frank en Elwin nog geen melk hebben gedronken, dat ik nog steeds in mijn oude joggingbroek rondloop (en daar wil ik NIET in naar school), en dat Chrisje op een van de krukken in de keuken is geklommen en het net aangebroken brood uit de zak staat te schudden!
Op het moment dat ik dit schrijf, is hij trouwens via de kinderstoel boven op de voetbaltafel geklommen, waar hij mij triomfantelijk staat aan te kijken terwijl hij de inhoud van een bak (die daar vol spulletjes staat te wachten tot het opgeruimd wordt - wat doet dat ding daar ook?) één voor één op de grond gooit...

woensdag 11 maart 2009

Inenting en een balletje dat gaat rollen


Ik ben trots op mijn dochter. Hoewel in de maatschappij veelbesproken, is de inenting tegen baarmoederhalskanker thuis niet uitvoerig onderwerp van gesprek geweest. Omdat ik het belangrijk vind dat de kinderen zelf hun mening kunnen vormen, probeer ik, zeker in eerste instantie, mijn eigen gedachten over de dingen voor me te houden. Toen Irene de uitnodiging van het RIVM binnenkreeg, hebben we het er uiteraard wel over gehad, en dat de risico's op deze vorm van kanker voornamelijk voortkomen uit het hebben van seks met verschillende partners. Hieruit heeft zij geconcludeerd dat zij de inenting niet nodig heeft, omdat zij vast van plan is om zichzelf rein te bewaren voor haar eventuele huwelijkspartner alleen. En verder heeft het onderwerp voor haar afgedaan. Wat een heerlijk kind!
------------------------------------------------
Het balletje dat is gaan rollen, betreft mijn werk. Een paar weken geleden vond ik een advertentie van een bedrijf dat een website o.a. naar het Noors wilde laten vertalen , en dat heb ik toen voor ze gedaan (het bedrijf bouwt websites voor verschillende opdrachtgevers). En passant kon ik ze trouwens ook nog vertalers leveren voor het Pools, Fins, Russisch en Kroatisch. En heb ik ze gewezen op een aantal storende fouten in de Nederlandse tekst. Het gevolg hiervan is dat ze mij hebben gevraagd of ik ook andere Nederlandse teksten wil corrigeren, en of ik daar maar een tarief voor wilde noemen. Echt leuk dat zulke dingen steeds weer uit een onverwachte hoek op mijn pad komen! En ik hoef er de deur niet voor uit...

dinsdag 10 maart 2009

Het wordt tijd dat er een kantoor komt!


Je blijft rennen met een Chris in huis. Vorige week was André met belangrijke papieren bezig, maar Chris was er steeds als de kippen bij om de net uitgeprinte vellen uit de printer te grissen en ze lekker te verfrommelen. Of hij pakt een pen om een zojuist ondertekende brief te versieren. Als je niet uitkijkt, klimt hij op het bureau, waar uiteraard allerlei mooie dingen te vinden zijn, zoals een telefoon (een van zijn favorieten!). Gelukkig slaapt hij ook nog een uurtje 's middags!

maandag 9 maart 2009

Geen foto

Irene heeft dit jaar uitwisseling met een school in Duitsland - vandaag een bus vol Duitse leerlingen hierheen, en over een paar weken rijdt er een bus de andere kant op. Van tevoren waren er koppels gevormd van steeds een Duitse en een Nederlandse leerling, die wel een beetje bij elkaar kunnen passen, en we hadden al een poosje een door het ons toebedeelde Duitse meisje geschreven papier in huis, waarop ze iets over zichzelf vertelt - maar zonder foto.
Het programma van vandaag had bepaald dat ik Irene en haar Duitse gast van school mocht afhalen, en dat ze bij ons thuis zouden lunchen - Irene wilde graag pannekoeken bakken. Gelukkig was André ook thuis en het was allemaal heel gezellig. Toen we vroegen of ze ook op Hyves zat of zo, kregen we in rad Duits een heel verhaal te horen over allemaal böse Menschen die allerlei nare dingen met je uithalen en zo, en dat ze daarom - inderdaad - ook de voorgeschreven foto niet op haar papier had geplakt. Ik had gepland om over dit bezoek een stukje op het weblog te zetten, inclusief uiteraard een leuke foto, maar van die foto heb ik maar afgezien...

zondag 8 maart 2009

Er komt weer kleur in de tuin


Ondanks het prachtige weer zitten wij de hele dag binnen, behalve André, die het dak op is om te proberen onze satellietontvanger, waarmee wij de uitzendingen vanuit Noorwegen bekijken, weer aan de praat te krijgen. Ik kan het niet nalaten om even een rondje door de tuin te maken, en zie de goudwindes alweer door de vijver heen en weer schieten. Dat betekent dat het echt al weer wat warmer is geworden, anders zaten ze zo diep dat je ze niet kan zien.
Deze krokussen en sneeuwklokjes (goed kijken!) waren er al een poosje, maar ze verdienen nu toch ook wel een plekje in de openbaarheid. Ik krijg gewoon zin om flink aan de slag te gaan in de tuin - maar dat zal dit jaar helaas wat minder kunnen vanwege de verbouwing. Afijn, alles op z'n tijd, de tuin komt echt ook een keer aan de beurt!

zaterdag 7 maart 2009

Een gegeven paard...



Nauwelijks zijn we klaar met bidden voor het eten, of Frank barst uit in een onbedaarlijke huilbui. Even daarna begint Danny aan zijn huilconcert, en ook Elwin houdt het niet droog. Zelden zijn mijn kinderen zo ontroerd geweest door mijn kookkunst! Wat is er eigenlijk aan de hand? Ik heb nog geen hap genomen, maar Irene wel. Oei, dit is heet! Ze gaat gauw een grote kan water en wat glazen halen. Frank drinkt een heel glas achter elkaar leeg na zijn kleine hapje rijst met saus, maar het lijkt niet veel te helpen. Gelukkig herinneren we ons dat brood en melkprodukten beter helpen bij het neutraliseren van de smaak, en even later zit bijna iedereen aan een Hollandse broodmaaltijd met een glas melk. Midden op tafel staan de onaangeroerde borden. Slechts drie mensen werken zich door de hun toegedachte hoeveelheid rijst met Green Curry van Blue Elephant heen. Er zaten vorige week twee pakjes van dit spul gratis bij de boodschappen van Albert.nl. Blijkbaar konden ze er niet op een andere manier vanaf komen...

vrijdag 6 maart 2009

Sportief


Sinds begin dit jaar is André een trouwe bezoeker van de sportschool in IJsselstein, jawel die van Karl Noten (kan hem trouwens niets schelen). Het begon met een ideetje van Jan om samen met zijn vader naar de sportschool te gaan, en na behoorlijk wat aanmoediging van mijn kant (wie juicht het niet toe dat de vader en de zoon van 16 samen iets ondernemen?) is het er toch van gekomen. Gunstig neveneffect: André is afgevallen! Hij heeft nu bijna drie jaar thuis gewerkt, en hoeft niet meer steeds trap op, trap af op kantoor, en het leek erop dat er een tekort aan beweging was ontstaan, dus vandaar. En ik vind het knap dat deze twee heren nu al ruim twee maanden zich trouw twee keer per week in het zweet werken!

donderdag 5 maart 2009

Klopt dat nou wel?

"Je kunt niet vaak genoeg zeggen hoeveel je van ze houdt". Wat een rare zin. Als je het niet vaak genoeg kunt zeggen, waarom zou je het dan proberen? Zeg dan maar liever nooit dat je van ze houdt.
Deze zin schrap ik uit mijn woordenboek, ik vind hem veel te negatief. Volgens mij is het ook gewoon niet waar: ik denk dat je wel vaak genoeg kunt zeggen dat je van ze houdt, met woorden, met het eten dat je maakt, met de dingen die je verzint om te doen, met je toegeeflijkheid én met je weigeren, met het gezicht dat je trekt als je een karweitje voor ze moet opknappen, etc. etc. De kunst is om dat aantal ruimschoots te halen. Hoe vaak zou het moeten? Zeventig keer zeven? Per jaar? Of per dag? En vergeet die lastige puber niet! En je man/vrouw!

woensdag 4 maart 2009

De lente komt eraan!


Deze schitterende foto heeft Irene vorig jaar in onze tuin gemaakt. Als je vandaag naar buiten keek, zag het er nog niet zo uit, maar de lente komt er toch echt aan! De belofte zit al in de knoppen aan de bomen, en dit appelboompje gaat dit jaar zijn derde vruchtdragende jaar in.
Even iets anders:
De aannemer is gisteren langs geweest met een loodgieter/elektricien en een schilder. Deze week gaan zij samen de definitieve offerte opmaken, en de verwachting is dat we er samen wel uit zullen komen. Dat moet ook wel, want de tijd begint te dringen! Dit verhaal wordt vervolgd...
En o ja, Gido had een 7 voor zijn boekbespreking.

dinsdag 3 maart 2009

Boekverspreking



Gido heeft vandaag een boekbespreking. Oeps, daar kwamen we gisteravond achter. Weken lang leefden we in de veronderstelling dat het op vrijdag 6 maart zou gebeuren, en we hadden een mooi boek in gedachten (Prins Caspian uit de Narnia-serie), dat we dan nog eerst bij de bibliotheek moesten gaan terughalen, omdat er ook een klein stukje uit moet worden voorgelezen. Maar toen gisteravond bleek dat het voor vandaag gepland stond, moest er in allerijl een boek uit de boekenkast gezocht worden dat Gido ook heeft gelezen, en moesten er nog vijf kaarten worden volgeschreven met informatie over het boek, het verhaal, de schrijfster, de hoofdpersonen etc. Bovendien moesten die kaarten nog versierd worden. Afijn, toen Gido vanmorgen - in pyjama - de inhoud van de kaarten nog even gedeeltelijk uit zijn hoofd leerde (dat moet van school), was hij klaar voor zijn boekverspreking, zoals hij het zelf noemt. Benieuwd wat voor cijfer je voor zoiets krijgt!

maandag 2 maart 2009

Een fantastisch weekend

We genieten enorm na van het afgelopen weekend dat we met de gemeente op Pagedal hebben doorgebracht. Een geweldig, overvol, samenbindend weekend, waarvan je er wel 52 in een jaar zou willen hebben. Het zou te veel worden om alles wat we gedaan en beleefd hebben, op te schrijven, maar dit vind ik wel leuk om te vermelden:
Elwin was op vrijdag al niet lekker (buikpijn), en ja hoor, tijdens het feestdiner op zaterdagavond spuugde hij de hele gang in de Pageborg onder! Ook de volgende ochtend kwam er nog wat uit, dus nam hij de hele dag een blauwe emmer met zich mee - ook als hij even moest plassen. Het leukste was dat toen we zondagavond laat thuis nog even samen op de bank zaten, en ik hem vroeg of hij een leuk weekend had gehad, en hij "ja" zei, en ik vroeg wat hij dan het leukste had gevonden, hij zei: "al het eten en het drinken".
Van Marieke kregen we deze twee mandjes met hyacinten mee, zodat we nog lang herinnerd zullen worden aan dit fantastische weekend.